“เป่ยเฉิน ขอบคุณเจ้ามาก” ซูชิงเสวี่ยเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“เกรงใจข้าทำไม”
หลินเป่ยเฉินหันกลับไปมองนาง “เจ้าเป็นภรรยาที่ข้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ทำดีกับเจ้า จะไม่ใช่เรื่องสมควรหรือ?”
“หน้าด้าน ใครเป็นภรรยาตั้งแต่เด็กของเจ้า!”
ซูชิงเสวี่ยหน้าแดงฉานในทันใด ทำท่าตำหนิพลางถลึงตาใส่เขา ทว่าฝีเท้ากลับเร่งเร็วกว่าเดิมเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างอดไม่อยู่
“เฮ้อ ข้ายังนึกว่าพอโจวซูเหยาไม่ต้องการข้าแล้ว อย่างน้อยยังมีพี่ชิงเสวี่ยอยู่ข้างข้า”
หลินเป่ยเฉินแสร้งถอนหายใจด้วยความผิดหวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่นที่จงใจทำขึ้น “คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เจ้าก็ไม่อยากแต่งกับข้า ดูท่าข้าคงจะโดดเดี่ยวเดียวดายจริง ๆ”
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเขา ซูชิงเสวี่ยใจก็อ่อนลง กัดริมฝีปากเบา ๆ เสียงเบาราวกับยุงร้อง “เรื่องนั้นข้าพูดเล่นนะ ไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งกับเจ้า”
“เจ้าตั้งใจจะแต่งกับข้าจริง ๆ หรือ?” ในตาของหลินเป่ยเฉินฉายแววเจ้าเล่ห์วาบหนึ่ง แต่บนใบหน้ากลับเบ่งบานด้วยรอยยิ้มประหลาดใจ มุมปากยกเป็นเส้นโค้งบางเบา
“ข้าเป็นภรรยาที่เจ้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กตั้งแต่แรก หากไม่แต่งกับเจ้า จะให้ข้าไปแต่งกับใคร?”
ซูชิงเสวี่ยถลึงตาใส่เขาอย่างอดรนทนไม่ไหว แต่ใบหน้ากลับแดงราวกับแอปเปิลสุก แม้กระทั่งลำคอระเรื่อสีชมพูจาง ๆ
“พี่ชิงเสวี่ย พูดตามตรงนะ เรื่องภรรยาตั้งแต่เด็ก เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก”
หลินเป่ยเฉินเห็นท่าทางนางเช่นนั้น ก็เก็บสีหน้าล้อเล่น กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องสำคัญอย่างการแต่งงาน สุดท้ายแล้วก็ควรยึดตามใจตนเอง หากอนาคตเจ้าได้พบคนที่ชอบจริง ๆ ก็ไม่ต้องกังวลอะไร จงไขว่คว้าความสุขของตนเองอย่างกล้าหาญเถิด”
ซูชิงเสวี่ยส่ายหน้า ดวงตาใสกระจ่างมองตรงไปยังหลินเป่ยเฉิน แววตาหนักแน่นดั่งหินผา “นอกจากเจ้าจะพูดด้วยตัวเองว่าไม่ต้องการข้า มิเช่นนั้น ข้าจะไม่มีทางจากเจ้าไป”
“พี่ชิงเสวี่ยเป็นหญิงงามถึงเพียงนี้ ข้าจะไม่ต้องการได้อย่างไร” หลินเป่ยเฉินเอ่ยหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นวูบหนึ่ง
“นี่เจ้าเป็นคนพูดเองนะ” ซูชิงเสวี่ยยื่นปาก แววตาฉายแววเปล่งปลั่งประกายหนึ่ง “วันหน้าหากเจ้ากลับคำ อย่าหาว่าข้าไม่ออมมือ”