“โจวซูเหยา ข้าเสียตันเถียนไปก็เพื่อเจ้า!”
สีหน้าของหลินเป่ยเฉินยิ่งมืดหม่น “แค่เดือนเดียว เจ้าก็ร้อนรนจะถอนหมั้น มนุษย์ที่ไหนเขาทำกัน?”
“เจ้าไม่ใช่พร่ำบอกว่ารักข้าหรือ?” โจวซูเหยาจ้องหน้าหลินเป่ยเฉิน แววตาฉายแวบแห่งความเด็ดเดี่ยว “หรือความรักของเจ้ามีเพียงการครอบครอง?”
นางเว้นวรรค ก่อนกล่าวต่อ “หากเจ้ายังเป็นลูกผู้ชาย ก็ควรคืนอิสระแก่ข้า ไม่ใช่ผูกมัดข้าไว้ข้างกายคนไร้ค่าอย่างเจ้า ให้ข้าทนทุกข์ไปตลอดชีวิต!”
“อย่ามาพูดจาหรูหราไร้สาระกับข้า!” หลินเป่ยเฉินเอ่ยขัดเสียงดุดัน แล้วกล่าวอย่างเย็นชา “หลายปีมานี้ข้าทุ่มเทกับเจ้าไปเท่าไร เจ้าน่ะรู้อยู่แก่ใจ”
“หญ้ารวมจิต โอสถหลอมปราณ ที่เจ้าใช้ฝึกตน สิ่งไหนไม่ใช่ของที่ข้าไปขอจากเสด็จพ่อมา? ปราศจากทรัพยากรที่ข้าสนับสนุน ระดับขั้นของเจ้าจะรุดหน้าเร็วเพียงนี้หรือ? ตระกูลโจวจะตั้งหลักในราชสำนักได้หรือ?” น้ำเสียงของหลินเป่ยเฉินยิ่งเยียบเย็นกว่าเก่า
“ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้า” โจวซูเหยากัดริมฝีปาก น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาฉายความซับซ้อน แต่ยังคงแน่วแน่ “แต่ข้าต้องการบุรุษที่เคียงข้างข้าได้ มิใช่องค์ชายตกอับไร้อำนาจบารมี ที่ตันเถียนถูกทำลาย”
“เป่ยเฉิน เราไม่เหมาะสมกันแล้วจริง ๆ ”
นางเว้นวรรค เหมือนตัดสินใจถอยขั้นใหญ่ “ขอเพียงท่านยอมถอนหมั้น มีเงื่อนไขอันใด ท่านยกขึ้นมาได้ หากไม่เกินเลยเกินไป ข้าและตระกูลโจวจะสนองให้”
“เงื่อนไข?” มุมปากของหลินเป่ยเฉินยกขึ้นเล็กน้อย ปรากฏรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ข้ามีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง หากเจ้าตอบตกลงได้ ข้าจะลงนามในจดหมายถอนหมั้นทันที”