อีกด้านหนึ่ง ซูหว่านโหรวเมื่อทราบข่าวว่าตันเถียนของบุตรชายฟื้นฟูแล้ว ก็แทบจะวางมือจากกิจธุระทั้งหมดทันที แล้วรีบเร่งมายังจวนอ๋องเฉิน
“เฉินเอ๋อร์ ตันเถียนของเจ้าฟื้นฟูจริงหรือ?”
ทันทีที่ได้พบหลินเป่ยเฉิน ซูหว่านโหรวก็ก้าวเข้าไปจับมือเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความรีบร้อนและความคาดหวัง เสียงสั่นเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต
“ท่านแม่ ตันเถียนของข้าฟื้นฟูแล้วจริง ๆ ตอนนี้ระดับขั้นบรรลุถึงขั้นหลอมปราณขั้นแปดแล้ว คาดว่าอีกไม่นานก็จะฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดได้”
หลินเป่ยเฉินยิ้มบาง ๆ หมุนเวียนพลังวิญญาณในร่าง ปลดปล่อยกลิ่นอายของขั้นหลอมปราณขั้นแปดออกมา
“ดีเหลือเกิน! ดีจริง ๆ!” ซูหว่านโหรวไม่อาจระงับความตื่นเต้นได้อีก ดึงหลินเป่ยเฉินเข้ามากอดแนบอก น้ำตาไหลทะลักออกมาทันที หยดร้อนรินลงบนบ่าของเขา
ช่วงเวลาที่ผ่านมา นางหวาดกลัวและวิตกกังวลเพื่อบุตรชาย ยามค่ำคืนไม่รู้ว่าแอบร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้ว ในที่สุดก็เฝ้ารอข่าวดีมาได้ ความคับแค้นและความกังวลทั้งหมดกลายเป็นความตื่นเต้นและความยินดี
ซูชิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ มองภาพแม่ลูกโอบกอดกัน ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาก็มีม่านหมอกบาง ๆ ทว่าบนใบหน้ากลับอาบไปด้วยความยินดีอย่างจริงใจ
นางรู้ดีกว่าใคร ว่าการที่หลินเป่ยเฉินฟื้นฟูได้นั้น มีความหมายต่อซูหว่านโหรวเพียงใด และต่อจวนอ๋องเฉินทั้งหมดเพียงใด
“ท่านแม่ ช่วงนี้ทำให้ท่านเป็นกังวลแล้ว”
หลินเป่ยเฉินลูบหลังมารดาเบา ๆ น้ำเสียงหนักแน่นกล่าวว่า “ต่อไปบุตรจะไม่ให้ท่านต้องทนทุกข์อีก”
“เด็กโง่ พูดอะไรเช่นนั้น”
ซูหว่านโหรวปล่อยตัวเขา ยกมือปาดน้ำตาที่หางตา จากนั้นจูงมือเขานั่งลงในห้องโถง ถามอย่างสงสัยว่า “เฉินเอ๋อร์ เรื่องมันเป็นมาอย่างไร? ตันเถียนของเจ้าเหตุใดจู่ ๆ ก็ฟื้นฟูขึ้นมาได้? ก่อนหน้านี้หมอหลวงไม่ใช่บอกว่า.......”
“ท่านแม่ แท้จริงแล้วตอนนั้นตันเถียนของข้าไม่ได้แตกละเอียดเสียทีเดียว เพียงถูกบาดเจ็บสาหัส จึงค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นมา” หลินเป่ยเฉินคิดคำอธิบายไว้ล่วงหน้าแล้ว พูดกึ่งจริงกึ่งเท็จอธิบาย