ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน ท้องพระโรงไทเหอ
ภายในโถงใหญ่ที่เพดานประดับทองอร่าม บรรยากาศแทบอึดอัดไปด้วยความหนักอึ้งและตึงเครียด
ขุนนางฝ่ายพลเรือนและทหารยืนเรียงสองข้างตามลำดับชั้นยศ ต่างหน้าตึงเครียด แม้แต่ลมหายใจยังผ่อนเบาลงหลายส่วน โถงหลวงกว้างใหญ่เงียบสนิทดั่งหลุมศพ
“ฝ่าบาท ไม่ดีแล้วขอรับ!”
ขันทีวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซะพุ่งเข้ามาข้างใน “ข่าวจากแนวหน้ารายงานว่า…ไท่จื่อ…ไท่จื่อพ่ายแพ้แล้วขอรับ!”
“เป็นไปได้อย่างไร!”
จี้เสวียนหยวนพุ่งลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้มังกรทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
“ฝ่าบาท ครั้งนี้แท้จริงไม่มีประจักษ์พยานหลงเหลือขอรับ!”
ขันทีวัยกลางคนคุกเข่าลงกระแทกพื้นเสียงดังโพลง น้ำเสียงสั่นเครือกล่าวว่า “ทหารเกราะดำหนึ่งแสนนายบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก เหลือไม่ถึงสามส่วนในสิบ อาวุโสประจำทั้งสี่ตายครบ! นายพลทหารเกราะดำทั้งสี่ ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต!”
เสียงสุดท้ายจบลง ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบสนิทชนิดที่เงียบจนได้ยินเสียงหายใจ
ขุนนางทั้งฝ่ายพลเรือนและทหารมองหน้ากันสลับกัน ใบหน้าเขียนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว ไม่น้อยต่างสูดลมเย็นเข้าเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว
ทหารเกราะดำหนึ่งแสนนาย นั่นคือกำลังรบที่เก่งกาจที่สุดของราชวงศ์ ยังไม่รวมอาวุโสประจำทั้งสี่และนายพลทั้งสี่
กำลังเช่นนี้ พอที่จะกวาดล้างสำนักใดก็ได้ในดินแดนเหนือทั้งมวล แต่บัดนี้กลับพังทลายลงต่อหน้าสำนักเมฆาเขียวเพียงสำนักเดียว
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
จี้เสวียนหยวนฟาดฝ่ามือลงบนที่วางแขนของเก้าอี้มังกร สีหน้ามืดมนจนเหมือนน้ำจะหยดออกมา ดวงตาเปล่งความพิโรธพวยพุ่งไม่มีที่สิ้นสุด “สำนักเมฆาเขียวไปมีพลังเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด!”
“ตามข่าวที่ส่งกลับมา…”
ขันทีวัยกลางคนรีบเอ่ย “มู้จิ้นเยว่บุกทะลุถึงขั้นถามมายาชั้นที่ 8 แล้ว ส่วนหลินเป่ยเฉินก็มีพลังรบเทียบเท่าขั้นถามมายาชั้นที่ 7 ประกอบกับอ๋องติ้งหยวนไปหลบหนีไปสวามิภักดิ์กับสำนักเมฆาเขียว ไท่จื่อจึงเสียทีมานักขอรับ”
“ความเสียหายของทหารเกราะดำเป็นเช่นใด”
จี้เสวียนหยวนกดความเกรี้ยวกราดที่พวยพุ่งในใจเอาไว้ ถ้อยคำทุกคำเหมือนถูกบีบออกมาจากร่องฟัน