"สวรรค์เจ้าคือ! หลี่ชิงเฉิงกลับสู้กับสิบหกองค์หญิงได้อย่างสูสี!"
"นางมีระดับขั้นแค่ขั้นสามแห่งขั้นสวรรค์ลี้ลับจริงหรือ? พลังรบแบบนี้มันเกินมนุษย์ไปแล้ว!"
"สำนักเมฆาเขียวนี่เป็นปีศาจกันมากี่ตนแล้ว? หลินเป่ยเฉินกับไป่อวี่เฉินก็โหดขนาดนี้ บัดนี้ยังมีหลี่ชิงเฉิงโผล่มาอีก!"
ชั่วขณะนั้นเอง ทั่วทั้งลานประลองก็อึกทึกไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา
พลังรบอันเกรียงไกรที่หลินเป่ยเฉินและไป่อวี่เฉินแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้ ยังเป็นเรื่องกระทบใจคนนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว
แต่ใครเลยจะคิดไม่ถึงว่า หญิงสาวผู้เรียบเงียบไม่โอ้อวดในสายตาประจำวัน พลังรบกลับไม่แพ้ทั้งสองคนนั้นเลย!
บนเวทีประลอง ทั้งสองนางต่างเป็นหญิงงามล้นเลิศ นางหนึ่งเย็นชาสูงส่งประหนึ่งบัวหิมะบนยอดภูเขาน้ำแข็ง อีกนางอ่อนหวานและแจ่มใส เปรียบดังกองกล้วยไม้นางระเบียงในหุบเขาร้าง
ร่างงามทั้งสองพลิ้วไหวพลันกลับขึ้นลงไม่หยุด แสงกระบี่กับเงาแส้สานสวนกันเป็นภาพทั้งตระการตาและตรึงใจ เย้ายวนสายตาผู้ชมนับพันนับหมื่น
เวลาไหลผ่านไปทีละน้อย ห้าสิบเพลงมีด หนึ่งร้อยเพลง สองร้อยเพลง สามร้อยเพลง...
สถานการณ์รบเริ่มเดือดขึ้นทุกขณะ!
อากาศฟุ้งไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกคราวที่ปะทะกันยิ่งทำให้ใจเต้นระรัว แต่กระนั้นก็ยังเอาชนะกันลงไม่ได้!
หลินเป่ยเฉินยืนอยู่ใต้เวทีประลอง สายตาจ้องมั่นไปยังร่างขาวบนเวทีนั้น ฝ่ามือเริ่มแห้งผากเหงื่อ
แม้เขายังเองก็ไม่ทันคิดว่า พลังรบของหลี่ชิงเฉิงจะแข็งแกร่งจนเกินคาด สู้กับจี้หนีชางได้หลายร้อยเพลงมือโดยไม่ขาดทีเดียว
บนเวทีประลอง สีหน้าของจี้หนีชางมืดมนยิ่งขึ้นทุกที ความว้าวุ่นในใจก็โขมงขึ้นตาม
ในฐานะธิดาสวรรค์แห่งราชวงศ์ นางถูกคนนับไม่ถ้วนอุปการะไว้ในอุ้งมือมาแต่เยาว์วัย พรรคพวกวัยเดียวกันไม่เคยมีใครเป็นคู่มือได้
แต่วันนี้ หญิงสาวที่ระดับขั้นต่ำกว่านางถึงสองขั้นย่อย กลับสู้กับนางได้หลายร้อยเพลงมือโดยไม่แพ้!
สำหรับนางผู้ใฝ่สูงหยิ่งผยอง มันคือความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!