เนื่องด้วยหลินเป่ยเฉินต้องบาดเจ็บมากับตัว เพื่อคงความยุติธรรมของการประลองใหญ่ ผู้ตัดสินจึงประกาศให้เขาพักครึ่งชั่วยาม
หลินเป่ยเฉินก้าวลงจากเวทีประลอง มายังแถวที่ตั้งของสำนักเมฆาเขียว แล้วนั่งเหยียบขั้นสมาธิเริ่มปรับลมหายใจรักษาแผล
เพราะโชคดีที่เขาเองก็เป็นหมอเทวดาซึ่งวิชาแพทย์สูงส่งกว่าคนทั้งปฐพี กายของเขายังเตรียมโอสถวิเศษสำหรับรักษาแผลเอาไว้มากมาย ครึ่งชั่วยามชนิดนี้ย่อมเพียงพอให้เขาฟื้นคืน
แม้บาดแผลของเขาจะดูร้ายแรง แต่ที่แท้ส่วนใหญ่เป็นเพียงแผลนอกผิวหนัง ส่วนแผลลึกที่หลายแห่งที่กระทบถึงอวัยวะภายใน ก็เริ่มหายสนิทอย่างรวดเร็วภายใต้การบำรุงของพลังวิญญาณ
เขาหยิบยาเม็ดเม็ดหนึ่งซึ่งตัวเม็ดเต็มไปด้วยรัศมีวาวสวย ไม่ลังเลกลืนกลืนลงท้องไป จากนั้นหลับตาลงขับเคลื่อนเคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่งอย่างเต็มที่
ยาเม็ดกลืนลงไปก็ละลายทันที พลังโอสถอุ่นละมุนขยายออกไปทันที เช่นประกอบธารน้ำไหลเดินเลี้ยวแทรกซึมเข้าสู่สี่แขนสองขา บำรุงสายพรหมทาตุและพลังวิญญาณที่สูญเสียไป
เพียงเวลาชั่วอีกชั่วขณะ พลังวิญญาณที่หมดสิ้นไปก็ฟื้นคืนด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ เนื้อเยื่อบริเวณบาดแผลสั่นไหวเบา ๆ ค่อย ๆ หายสนิทและก่อสะเก็ดด้วยความเร็วน่าสยดสยอง
ไม่ไกลนัก ไป่อวี่เฉินก็นั่งเหยียบขั้นสมาธิเช่นกัน หลังกลืนยาเม็ดลงไปหลายเม็ด ก็เริ่มทยอยซ่อมแซมความบาดเจ็บภายในอย่างดื้อรั้น
ร่างของทั้งสองดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน
ทุกคนต่างแอบวิเคราะห์ว่าศึกชิงชนะเลิศในรอบต่อไปจะเป็นอย่างไร
เวลาเลือนหายไปเงียบ ๆ ท่ามกลางการรอคอยอึดอัด ยันครึ่งชั่วยามผ่านพ้นไปในเสี้ยวตา
หลินเป่ยเฉินลืมตาขึ้นฉับพลัน แสงแหลมคมแวววาวจากเบ้าตากระจายออกมา เช่นสายฟ้าสองซี่พุ่งผ่านแหลมสวรรค์
ร่างเขาสั่นเป็นจังหวะ ลุกขึ้นยืนได้มั่นคง กลิ่นอายที่หนักแน่นแกร่งกว่าเดิมแผ่ออกมาจากกายเขา
การดวลสมรภูมิอย่างดุเดือดกับไป่อวี่เฉินเมื่อครู่ ทำให้เขาเดินลอดข้ามปากอ่าวมรณะมาหนึ่งครั้ง การควบคุมพลังของเขากลับถึงจุดสุดขีดที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังวิญญาณภายในกายยิ่งบริสุทธิ์และหนักแน่นขึ้น