กาลเวลาไหลผ่านดุจทรายในอุ้งมือ พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งเดือน
ตลอดครึ่งเดือนนี้ หลินเป่ยเฉินเอาแต่พำนักอยู่ในมิติหงเมิ่ง อาศัยสรรพคุณของผลแปรวิญญาณทุ่มเทฝ่าทะลวงระดับขั้นอย่างเต็มกำลัง
ปราณวิญญาณธาตุไม้บริสุทธิ์เข้มข้นที่อยู่ในผลแปรวิญญาณ ถูกเคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่งหลอมกลั่นและดูดซับทีละน้อย หล่อเลี้ยงทั่วร่างกาย พร้อมชะล้างความติดขัดภายในเส้นลมปราณ
ยามนี้ระดับขั้นของเขาบรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นรวมจิตขั้นเก้าแล้ว ห่างจากขอบเขตแปรวิญญาณเพียงก้าวเดียว
เวลานี้เขาเร่งโคจรเคล็ดศักดิ์สิทธิ์หงเมิ่งอย่างบ้าคลั่ง หลอมกลั่นฤทธิ์ยาที่ตกค้างของผลแปรวิญญาณภายในร่างกาย แล้วเริ่มลองฝ่าทะลวงกำแพงขอบเขตแปรวิญญาณ
หลังจากพยายามปะทะครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเช้าวันที่สิบหก คอขวดอันแข็งแกร่งนั้นก็ถูกทะลวงออก
ปราณแท้ที่หนักแน่นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน
“ในที่สุดก็ทะลวงได้แล้ว!”
หลินเป่ยเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายคมกล้าวาบผ่านดวงตา ใบหน้าเผยความยินดีที่ยากจะปกปิด
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หลังทะลวงถึงขอบเขตแปรวิญญาณ ทั้งความหนักแน่นและความบริสุทธิ์ของปราณวิญญาณต่างก้าวกระโดดไปอีกขั้น แม้แต่ญาณก็ยังควบแน่นยิ่งขึ้น
เมื่อบรรลุถึงขอบเขตนี้ เขาก็มีคุณสมบัติเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ในสำนัก ไม่จำเป็นต้องพำนักอยู่ในลานศิษย์งานทั่วไปอีกต่อไป
หลังปรับลมหายใจเล็กน้อยและทำให้ขอบเขตที่เพิ่งทะลวงมั่นคง หลินเป่ยเฉินก็ลุกขึ้นยืน ออกจากมิติหงเมิ่ง
เขาไปยังเขตเลี้ยงสัตว์ปีศาจที่ลานศิษย์งานทั่วไปดูแลอยู่ก่อน แล้วพบจ้าวเฟิง ศิษย์งานทั่วไปที่กำลังยุ่งอยู่กับงาน
ช่วงที่ผ่านมา จ้าวเฟิงช่วยดูแลธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ แทนเขามาโดยตลอด นับว่าทุ่มเทไม่น้อย
หลินเป่ยเฉินยื่นหินวิญญาณแวววาวเม็ดหนึ่งให้ พลางยิ้มกล่าวว่า “จ้าวเฟิง ช่วงนี้เจ้าลำบากไม่น้อย ต่อไปเรื่องเลี้ยงสัตว์ปีศาจ เจ้าไม่ต้องคอยเป็นห่วงแทนข้าแล้ว”
“ศิษย์พี่หลิน ท่านทะลวงขอบเขตสำเร็จแล้วหรือขอรับ?” จ้าวเฟิงรับหินวิญญาณมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและตื่นตะลึง