ชั่วขณะที่หลินเป่ยเฉินทำลายแหวนเก็บของของตงฟางหาน ปลายนิ้วของตงฟางหานซึ่งอยู่ในสำนักศิษย์ในก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย
นี่คือสัญญาณว่าแหวนเก็บของถูกตัดขาดจากญาณของเจ้าของโดยบังคับ
“ไอ้สารเลว! กล้าทำลายแหวนเก็บของของข้าจริง ๆ!”
ตงฟางหานลืมตาขึ้นทันที แสงเย็นเยียบพุ่งวาบในดวงตา ก่อนฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงเบื้องหน้าอย่างแรง
ตงฟางเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตกใจ รีบกล่าวว่า “พี่ชาย ด้วยระดับขั้นแค่นั้นของหลินเป่ยเฉิน เขาไม่น่าจะทำลายแหวนเก็บของของพี่ได้ หรือว่าหลิ่วอวินซีจะยื่นมือช่วยเขา?”
ในความคิดของนาง มีเพียงอัจฉริยะอย่างหลิ่วอวินซีเท่านั้นที่อาจลบรอยประทับญาณของพี่ชายได้อย่างไร้สุ้มเสียง
“ต้องเป็นนางแพศยานั่นแน่!”
ตงฟางหานกัดฟันกรอด อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เมื่อนึกถึงหินวิญญาณกว่าพันก้อนในแหวนเก็บของ โอสถวิญญาณล้ำค่าหลายต้น โดยเฉพาะผลแปรวิญญาณที่เขาเสาะหามาได้ เขาก็โกรธจนแทบระเบิด
“พี่ชาย ข้าขอโทษ... เป็นเพราะข้าไร้ความสามารถ”
ตงฟางเหยียนก้มหน้าลง น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ขอบตาแดงเรื่อ
ตงฟางหานสูดหายใจลึก ข่มความเดือดดาลในใจลง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย พลางยื่นมือไปลูบศีรษะน้องสาว “ไม่เกี่ยวกับเจ้า เป็นเพราะไอ้หนูนั่นเจ้าเล่ห์เกินไป ทั้งยังมีหลิ่วอวินซีที่ชอบยื่นมือยุ่งเรื่องคนอื่น”
“แต่ข้ากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง! ข้าต้องฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ได้!” ตงฟางเหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
มุมปากตงฟางหานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา แววตาฉายประกายดูแคลน “วางใจเถอะ หากคิดจะฆ่ามัน โอกาสยังมีอีกมาก”
ในสายตาของเขา ต่อให้หลินเป่ยเฉินยกระดับขั้นได้รวดเร็วเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นแค่ศิษย์งานทั่วไปที่ไร้รากวิญญาณ อนาคตย่อมมีความสำเร็จจำกัด