การตกแต่งภายในบ้าน ทำให้หลิวเจินเหนียนประหลาดใจอีกครั้ง
ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ไม้แดงราคาแพง ไม่มีเครื่องลายครามวิจิตร ไม่มีผ้าไหมหรูหรา มีเพียงโต๊ะสี่เหลี่ยมหนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว มุมหนึ่งมีตู้ไม้เก่า ๆ ตั้งอยู่ แม้แต่ภาพประดับผนัง ก็เป็นเพียงภาพวาดภูเขาสายน้ำปีใหม่ธรรมดา ๆ
บ้านหลังนี้เป็นบ้านสามแถว เจินเหนียนกับภรรยาเถียนชื่ออยู่ที่เรือนหลัก ลูกสองคนอยู่ที่ปีกตะวันออก
ที่มุมหนึ่ง มีแม่บ้านอายุห้าสิบกว่า ๆ ยืนอยู่ และสาวใช้ตัวน้อยอายุสิบห้าหกปี ทั้งคู่มีท่าทางซื่อสัตย์ พอเห็นเจินเหนียน ก็คำนับอย่างมีระเบียบ แล้วยืนกอดมืออยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดจา
บ้านหนึ่ง ภรรยาหนึ่ง ลูกสอง คนรับใช้สอง นอกนั้นไม่มีใครอีก
ใครจะคิดว่า นี่คือบ้านของแม่ทัพที่คุมทหารกว่าสองหมื่นนายในเจียวตง และมีรายได้ปีละเกือบสี่ล้านเหรียญเงิน
เจินเหนียนพยักหน้าในใจ ถึงเจ้าของร่างเดิมจะเป็นขุนศึก แต่ไม่โลภ ไม่เจ้าชู้ ไม่สะสมทรัพย์สิน ไม่เก็บอนุภรรยา บริสุทธิ์สะอาด จุดนี้ เข้ากับเขาโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย
เถียนชื่อเห็นเขายืนนิ่ง ก็รีบเดินเข้ามา ยื่นมือจะรับเสื้อนอกเครื่องแบบของเขา "เดินทางเหนื่อยหน่อยสิ? นั่งพักก่อน ข้าวเพิ่งอุ่นไว้ ล้วนเป็นของที่ท่านชอบ"
การกระทำของนางเป็นธรรมชาติและสนิทสนม แต่ก็รักษามารยาท อ่อนโยนพอดี ๆ
เจินเหนียนไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้นางถอดเสื้อนอกของเขาไปแขวนที่ราว ปลายนิ้วแตะกันโดยไม่ตั้งใจ มือนางหยาบแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นครัวไฟ ทำให้ในใจเขาอบอุ่นขึ้นมาทันที