"อะไรนะ"
อวิ๋นมู่ชิงยังไม่ทันตั้งตัว ครั้นแล้วก็เผยรอยยิ้มเอ็นดู
"ได้ พ่อจะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้"
ลูกสาวกว่าจะกลับมา จะทำให้นางไม่สบายใจไม่ได้
บิดามารดาเมื่อสามปีก่อนกลับไปเจียงหนานเพื่อหาทางช่วยน้องรอง ยังไม่กลับมา
บัดนี้ในจวนโหว มีเพียงสองครอบครัวพวกเขาอาศัยอยู่
น้องรองร่างกายอ่อนแอ ในจวนจึงค่อนข้างเงียบเหงา
"อาสองของเจ้าสุขภาพไม่ดี ตอนนี้อาจยังพักผ่อนอยู่ พ่อจะพาเจ้าไปดูแวบหนึ่ง แต่ไม่ว่าเจ้าจะเห็นอะไร อย่ารบกวนเขาได้หรือไม่"
เขาเป็นห่วงว่าสภาพของอวิ๋นมู่เหิงในตอนนี้จะทำให้เด็กน้อยตกใจ
อวิ๋นถังพยักหน้าหน้าขรึม "ได้"
เพิ่งเข้าไปในศาลาสดับคลื่น ยังไม่ทันเข้าประตู อวิ๋นถังก็ได้กลิ่นยาฉุนเฉียว
จมูกน้อยขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กลิ่นขมเสียจริง
อวิ๋นมู่ชิงสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง ถูกท่าทางน้อยๆ นั้นทำให้ขบขัน
แต่เมื่อนึกถึงสภาพของอวิ๋นมู่เหิง ใจก็ขมขื่น
"อาสองของเจ้าตั้งแต่กลับจากสนามรบเมื่อสามปีก่อน ก็ล้มป่วยหนัก ไม่เคยดีขึ้นเลย"
เดินมาถึงหน้าประตู มีสตรีผู้หนึ่งเดินออกมาจากห้อง
เห็นอวิ๋นมู่ชิง ก็เข้ามาหา "ท่านพี่ใหญ่ มาแล้วหรือ"
สายตาหยุดที่อวิ๋นถัง "นี่คือ..."
ซุนจิ้งอี๋เห็นอวิ๋นถัง รูม่านตาสั่นไหว
เด็กน้อยผู้นี้...ช่างเหมือนองค์หญิงใหญ่ถึงเพียงนี้
อีกสามส่วนคล้ายท่านพี่ใหญ่อย่างยิ่ง
"น้องสะใภ้ นี่คือบุตรสาวของข้ากับองค์หญิง ถังถัง"
ซุนจิ้งอี๋ยกมือปิดปาก ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วสั่นเทา "นี่ นี่คือเด็กคนนั้น..."
อวิ๋นถังเห็นนาง ก็ยิ้มหวาน "ท่านอาเป็นอาสะใภ้หรือ ท่านงามนัก"
สบตากับดวงตาคู่ใสแจ๋วของเด็กน้อย ซุนจิ้งอี๋หัวเราะทั้งน้ำตา "เจ้าเรียกถังถังหรือ เจ้าก็งามไม่แพ้กัน"
เด็กน้อยคลี่ยิ้ม ไม่ถ่อมตัวเลย "ท่านแม่ก็ชมว่าข้างามนี่นา"
"วันนี้มู่เหิงเป็นอย่างไรบ้าง"
ได้ยินดังนั้น ซุนจิ้งอี๋ลุกขึ้นยืนจากพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
"ก็ยังเหมือนเดิม ตื่นมาเพียงชั่วน้ำชาหนึ่งถ้วย ก็หลับไปอีกแล้ว"
อวิ๋นถังก้าวข้ามธรณีประตู มองเข้าไป
"อาสองใกล้ตายแล้ว"
เด็กน้อยเอ่ยวาจาตื่นตะลึง
อวิ๋นมู่ชิงตกใจ "ถังถัง!"
ซุนจิ้งอี๋กลับเอ่ยว่า "ท่านพี่ใหญ่ ถังถังพูดถูกต้อง เพียงแต่ข้าหลอกตัวเองมาตลอด"
"น้องสะใภ้ เจ้าวางใจเถิด ต่อให้ต้องทุ่มเทแรงทั้งหมดของจวนโหว ข้าก็จะช่วยมู่เหิงให้ได้"
พูดตามตรง ภัยครานี้แต่แรกควรเป็นของเขา ผู้ที่ควรไปสนามรบก็ควรเป็นเขา
เพียงแต่มู่เหิงไปแทนเขา
"ท่านพ่อ ไม่ต้องทุ่มเทแรงทั้งหมดของจวนโหวหรอกจ้ะ ข้าช่วยอาสองได้เอง"
เด็กน้อยพยายามหาจังหวะพูด แก้มพองเหมือนปลาปักเป้าน้อย
"ถังถัง เรื่องนี้ไม่ควรล้อเล่น"
อวิ๋นมู่ชิงอุ้มเด็กน้อยขึ้น
"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะจ๊ะ ท่านพ่อ รีบให้ข้าเข้าไปเถิด"
อวิ๋นถังดิ้นไปมาในอ้อมกอดเขา
พอถูกวางบนพื้น นางก็ปีนข้ามธรณีประตูสูงอย่างคล่องแคล่ว เข้าไปในห้องด้านใน
กลิ่นขมของยาในนั้นยิ่งฉุนกว่าเดิม
ภายในห้อง แสงสลัว
พอให้เห็นว่า บนเตียงนอนมีเงาร่างหนึ่งนอนอยู่
เด็กน้อยก้าวขาสั้นๆ เข้าไป เห็นคนบนเตียงชัดเจน
หน้าตาคล้ายอวิ๋นมู่ชิงมาก
แต่สิ่งที่ต่างคือ บัดนี้ผมของเขา เหมือนคนชราวัยดึก ขาวโพลนไปหมด
อีกทั้งใบหน้า ก็มีริ้วรอยที่ไม่เหมาะแก่วัยของเขา
อวิ๋นมู่เหิงกับซุนจิ้งอี๋เดินเข้ามา เห็นเด็กน้อยไม่มีสีหน้าหวาดกลัว ก็โล่งใจไปเล็กน้อย
วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเด็กน้อยเอ่ย
"ท่านพ่อ ท่านอา อาสองไม่ได้ป่วย แต่ถูกคนอื่นยืมอายุขัยต่างหาก!"
"อะไรนะ"
ซุนจิ้งอี๋มีปฏิกิริยารุนแรงกว่าอวิ๋นมู่ชิง
"ถังถัง เจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไร"
"อาสองอายุขัยยังไม่หมด แต่ปราณชีพไหลออกเร็วมาก นี่คือวิชาชั่วร้ายยืมอายุขัย"
เด็กน้อยส่ายศีรษะน้อยๆ เบาๆ ใบหน้าน้อยดูเคร่งขรึม
"แต่วิชายืมอายุขัย ต้องใช้ดวงชะตาของอาสอง ทั้งยังต้องใช้ของติดตัวของเขา จุดตาจุดหนึ่ง ต้องอยู่ในจวนนี้แน่"
เด็กน้อยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
ท่านเต๋าจู่เคยกล่าวว่า วิชาที่เขาคิดค้นขึ้น มีไว้เพื่อความสงบสุขของโลก บัดนี้กลับถูกลูกคนนำมาใช้ในทางเช่นนี้
ถ้าท่านเต๋าจื่อแห่งหุบเขาคนชั่วรู้เข้า ต้องโกรธแน่
อวิ๋นถังหยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง ท่องคาถาเบาๆ "ไป!"
ยันต์สีทองกลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป
เด็กน้อยก้าวขาสั้นๆ วิ่งตามออกไป
ในที่สุด หยุดอยู่ใต้ต้นไม้หอมหมื่นลี้ต้นหนึ่ง
ซุนจิ้งอี๋กับอวิ๋นมู่ชิงก็ตามออกมาด้วย
"ถังถัง นี่คือ"
อวิ๋นถังยื่นก้นน้อยงุด ขุดอย่างขมักเขม้นอยู่ข้างต้นไม้หอมหมื่นลี้
เนิ่นนาน ไหใบหนึ่งสีดำปรากฏในสายตาพวกเขา
"นี่ นี่คืออะไร"
ซุนจิ้งอี๋เผยสีหน้าตกตะลึง "ต้นไม้หอมหมื่นลี้ต้นนี้เป็นต้นที่ข้ากับมู่เหิงปลูกตอนแต่งงาน ข้าเอาใจใส่ดูแลมาตลอด ของนี้ใครเป็นคนฝังลงไป"
"ท่านอา ข้างในนี้เป็นของติดตัวกับดวงชะตาของอาสองเองจ้ะ"
ซุนจิ้งอี๋เปิดดู เห็นของข้างใน เซถลาน้อยหนึ่ง
"จริง จริงด้วย!"
"ถังถัง เจ้าช่วยมู่เหิงได้จริงหรือ"
เด็กน้อยยืนตัวตรง ดูจริงจังและนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู พูดอย่างหนักแน่น
"ผู้บำเพ็ญ...ถังถังไม่โกหก"
"ท่านอา วางของลงบนพื้น"
ซุนจิ้งอี๋ทำตาม
วินาทีต่อมา
"เผา!"
เด็กน้อยออกคำสั่ง ยันต์ตกลงบนของนั้น ก็ลุกไหม้ขึ้นเอง
"เรียบร้อยแล้ว"
"แค่นี้...ก็เสร็จแล้วหรือ"
ซุนจิ้งอี๋ไม่กล้าเชื่อ
อวิ๋นถังส่ายหัว "นี่เพียงแต่หยุดยั้งไม่ให้คนนั้นยืมอายุขัยอีก อายุขัยที่ถูกพรากไปต้องค่อยๆ ฟื้นคืน แต่ท่านพ่อลองคิดดู เร็วๆ นี้ในเมืองหลวงมีใครหายจากโรคร้ายแรงหรือไม่"
"ผู้นั้นก็คือคนที่ยืมอายุขัยอาสองไป!"
อวิ๋นมู่ชิงสีหน้าคล้ำลง มีผู้หนึ่งจริงๆ
'แค่กๆ'
พออวิ๋นถังพูดจบ ในห้องก็มีเสียงไอเบาๆ ดังขึ้น
"มู่เหิง!"
ซุนจิ้งอี๋ดวงตาสั่นไหว รีบเข้าไปในห้อง
อวิ๋นมู่เหิงลืมตาช้าๆ "จิ้งอี๋ ท่านพี่ใหญ่"
อวิ๋นถังยื่นหัวออกมา ทำปากยื่น "แล้วยังมีข้าอีกนะจ๊ะ อาสอง"
มองเด็กน้อยที่จู่ๆ ก็โผล่มา อวิ๋นมู่เหิงงง "เด็กน้อยนี่ใคร"
อวิ๋นมู่ชิงพลันภาคภูมิใจ "มู่เหิง นี่คือบุตรสาวของข้า หลานสาวของเจ้า!"
"แค่กๆ——"
เขาไอจนหน้าดำแดง พูดออกมาทันควัน
"ท่านพี่ใหญ่ ท่านทรยศองค์หญิงใหญ่หรือ"
อวิ๋นมู่ชิง "..."
"พูดเหลวไหลอะไร ถังถังคือบุตรสาวของข้ากับอาโหรง!"
อวิ๋นมู่เหิงหน้าแดง
"ก็จริง ท่านพี่ใหญ่กับองค์หญิงนั้นดีกันยิ่งนัก"
ก้มหน้ามองเด็กน้อย "เจ้าเรียกถังถังหรือ"
เด็กน้อยกระพริบตา "ใช่แล้วจ้ะ"
"อาสองวางใจเถิด คนที่รังแกท่าน ถังถังจะช่วยจัดการให้สาสม!"
อวิ๋นมู่เหิงหลุดหัวเราะ มองหาทั่ว ซุนจิ้งอี๋เห็น ก็รู้ว่าเขาจะทำอะไร
จากตลับเครื่องประดับด้านหนึ่งหยิบของสิ่งหนึ่งส่งให้เขา
"นี่คือกำไลสันติธรรมที่เคยทำให้เจ้า บัดนี้ก็ได้คืนสู่เจ้าของแล้ว"
อวิ๋นถังก้มดู
ทองคำ!
"ขอบคุณอาสอง ข้าชอบมาก!"
อวิ๋นมู่ชิงเกิดวิกฤต
"มู่เหิง เจ้าเพิ่งฟื้น รีบพักผ่อนก่อน วันหน้าข้าจะมาหาอีก"
"ได้"
ออกจากศาลาสดับคลื่น อวิ๋นมู่ชิงจึงก้มหน้าถาม "ถังถัง เจ้า...รู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร"
"เรื่องนี้ยากมากหรือ"
อวิ๋นถังไม่เข้าใจ "ท่านปู่เต๋าจื่อบอกว่า ข้ามีพรสวรรค์เป็นเลิศ!"
แล้วท่านเต๋าจู่ก็ชมว่าข้ามีพรสวรรค์บ่อยๆ
"แต่ท่านพ่อ อาสองถูกยืมอายุขัย แต่จวนโหวถูกยืมโชคแล้วต่างหาก!"