ฉินเหิงรู้สึกเคารพชายชราผู้นี้มาโดยตลอด
ในชาติก่อน ตอนที่กองทัพก็อบลินบุกเข้าเมือง รูคเป็นคนสุดท้ายที่ถอนตัวจากกำแพงเมือง
เขาร่ายม่านแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ช่องว่างของกำแพงด้วยพลังเวทที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย เพื่อยื้อเวลาให้ชาวเมืองได้อพยพอย่างมีค่า นานถึงหนึ่งเค่อ
เมื่อฝูงชนที่หนีตายปีนขึ้นไปถึงกลางภูเขา ฉินเหิงหันกลับไปมอง เห็นม่านแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นแตกสลายภายใต้การโจมตีของกองทัพก็อบลิน แล้วร่างของรูคก็ถูกคลื่นสีเขียวกลืนหายไป
“ไอลีน และคนหนุ่มคนนี้...” รูควางปากกาขนนกลง ถอดแว่นสายตาออกจากจมูก มองฉินเหิงด้วยดวงตาสีฟ้าคู่นั้น “คนนี้คืออัจฉริยะที่เธอพูดถึงเมื่อวาน ผู้ที่รวมเมล็ดพลังต่อสู้ได้ตอนอายุหกขวบ?”
“ใช่เขาแหละ” ไอลีนผลักฉินเหิงไปข้างหน้าอย่างเบามือ “เขาชื่อฉินเหิง เช้านี้รับภารกิจระดับซีเพื่อสำรวจร่องรอยของก็อบลิน แล้วไปเจอกองลาดตระเวนของกองทัพราชาปีศาจในป่าเนตรน้ำแข็ง บอกว่ามีข้อมูลสำคัญอยากมารายงานท่านประธาน”
“กองทัพราชาปีศาจ?” คิ้วสีขาวของรูคขมวดเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าฉายแววซับซ้อน เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือเรียกฉินเหิง “เด็กน้อย มานั่งตรงนี้”
ฉินเหิงเดินไปที่โต๊ะทำงาน นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งฝั่งตรงข้ามรูค
เก้าอี้สูงไปหน่อยสำหรับเขา เท้าแตะไม่ถึงพื้น ลอยแกว่งไปมาเบาๆ แต่เขานั่งตัวตรง หลังตรง แขนวางบนเข่า ดวงตาสีดำนิ่งสงบมองชายชราตรงหน้า
รูคเห็นท่าทางผู้ใหญ่เกินวัยของฉินเหิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว เขาเลื่อนกระดาษหนังแกะไปด้านหนึ่ง วางมือไขว้บนโต๊ะ เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“เล่ามาสิ เธอไปเจออะไรในป่ามา”
ฉินเหิงไม่พูดพล่าม เล่าข้อมูลที่สาวผมแดงบอกเขาอย่างละเอียดทุกอย่าง
“ท่านประธาน คนจากกองทัพปฏิวัติบอกผมว่า พื้นที่ผสมในป่าเนตรน้ำแข็งเกิดความผิดปกติ มีสัตว์อสูรขั้นห้าหกจำนวนมากไหลทะลักออกมาที่เขตรอบนอก และจอมทัพก็อบลินขั้นห้าสูงสุดตัวหนึ่งหนีมาอยู่ใกล้เมืองเป่ยเฟิง