ฉินเหิงออกจากประตูสมาคมนักผจญภัย เขาไม่ได้รีบร้อนออกจากเมืองเป่ยเฟิง แต่เดินไปตามถนนสายหลักที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียวมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเมือง
เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า เมืองเป่ยเฟิงมีร้านค้าที่จำหน่ายอุปกรณ์นักผจญภัยสารพัดประเภทอยู่สามแห่ง
แห่งหนึ่งคือร้านของลุงทอมช่างตีเหล็ก ซึ่งจำหน่ายอาวุธและเครื่องป้องกันเป็นหลัก อีกแห่งคือโรงงานเล่นแร่แปรธาตุของนักปรุงยามาร์กาเร็ต จำหน่ายยาชนิดต่าง ๆ และอุปกรณ์เวทมนตร์ ส่วนอีกแห่งเป็นร้านขายของชำ มีทุกอย่างขาย แต่ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ
สิ่งที่ฉินเหิงต้องการไปหาคือโรงงานเล่นแร่แปรธาตุของมาร์กาเร็ต
หลังเดินไปตามถนนสายหลักราวหนึ่งเค่อ บ้านหินหลังหนึ่งที่มีเถาวัลย์เลื้อยปกคลุมเต็มผนังด้านนอกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หน้าประตูแขวนป้ายทองเหลืองเอาไว้ บนนั้นสลักภาพขวดกลั่นขวดหนึ่ง โดยมีควันสีเขียวสามสายลอยออกจากปากขวด นั่นคือสัญลักษณ์ของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ
เมื่อผลักประตูไม้โอ๊กหนาหนักเข้าไป กลิ่นผสมของสมุนไพร กำมะถัน และของเหลวหมักที่ไม่รู้จักก็พุ่งปะทะใบหน้า
ภายในร้านมีแสงสลัว ผนังทั้งสี่ด้านติดตั้งชั้นไม้เรียงรายแน่นขนัด บนชั้นวางขวดแก้วและไหดินเผาขนาดเล็กใหญ่ตั้งอยู่เต็มไปหมด
ลายมือบนฉลากยุ่งเหยิงราวกับร่องรอยที่แมงมุมคลานผ่าน มีเพียงเจ้าของร้านเท่านั้นที่อ่านออก
หลังเคาน์เตอร์มีหญิงชราผมขาวโพลนนั่งอยู่ นางสวมแว่นตาหนาเท่าก้นขวด และกำลังใช้โกร่งบดยาบางอย่าง ส่งเสียงซ่า ๆ เบา ๆ ออกมา
“ท่านย่ามาร์กาเร็ต” ฉินเหิงเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ เงยหน้าขึ้นเรียกเสียงหนึ่ง
หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาขุ่นมัวแต่ยังคงแหลมคมคู่หนึ่งปรากฏอยู่หลังเลนส์หนาเตอะ
นางจ้องฉินเหิงอยู่นานหลายวินาที ก่อนวางโกร่งลงแล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า “หน้าใหม่สินะ! เจ้าหนู มาคนเดียวหรือ?”
“ข้าเป็นนักผจญภัยฝึกหัดที่เพิ่งลงทะเบียน รับภารกิจสำรวจมาภารกิจหนึ่ง ต้องการซื้อเสบียง ข้าต้องการผงขับสัตว์ร้ายสองขวด และยาห้ามเลือดคุณภาพทั่วไปหนึ่งไห”
มาร์กาเร็ตมองตรานักผจญภัยฝึกหัดที่กลัดอยู่ตรงหน้าอกของฉินเหิง ดวงตาสีเทาของนางฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย