ตู้ต้าหย่งยังยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ส่วนสวี่จวิ้นก็สั่งให้เหลียงเหม่ยเสียรีบโทรหาคนที่ชื่อจูเหวินเจวียน
“วันนี้เหวินเจวียนไปที่สถานีตำรวจเมืองค่ะ บอกว่ามีอบรม”
“ตอนนี้ยังจะอบรมอะไรกันอีก อาจารย์ของเธอกำลังอบรมอยู่ ส่วนเธอก็แค่ไปนั่งฟัง รีบโทรหาเธอ ให้กลับมาเอาอุปกรณ์แล้วไปที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้ อีกสักครู่ผมจะส่งที่อยู่ไปให้ในมือถือ ผมพาเด็กคนนี้ไปก่อน!”
“ถ้าฟ่านหยางกับเทียนหางกลับมาแล้ว ก็บอกให้รีบตามไปด้วย วัน ๆ มีแต่เรื่องจริง ๆ!”
เหลียงเหม่ยเสียพยักหน้าพลางขึ้นไปชั้นบน หยิบปลอกหุ้มรองเท้ากับถุงมือมาให้ทั้งสองคน
สวี่จวิ้นพาตู้ต้าหย่งออกไปหยุดข้างรถจี๊ปคันใหญ่คันหนึ่ง
“ต้าหย่ง ขับรถเป็นไหม?”
“เป็นครับ!”
พอสวี่จวิ้นได้ยินก็โยนกุญแจรถให้ตู้ต้าหย่ง
ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางไปถึงที่เกิดเหตุไม่ถึง 15 นาที
ตำรวจประจำพื้นที่ที่คนเรียกกันว่าผู้กวนมาถึงแล้ว กำลังขึงแนวกั้นอยู่ตรงประตู
“ขอบใจนะ ผู้กวน!”
ผู้กวนดูอายุราว 50 ปี มียศสองขีดสองดาว
ดวงตาหลังแว่นดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
“เด็กนี่ใคร?”
“เด็กฝึกงานที่เพิ่งถูกส่งมาจากสถานี ในทีมไม่มีคนแล้ว ก็เลยพามาด้วย”
ตู้ต้าหย่งรีบทำความเคารพผู้กวน
“สวัสดีครับอาจารย์กวน ผมชื่อตู้ต้าหย่งครับ!”
“ตาไวดีนี่! เอาละ รีบตามหัวหน้าทีมเข้าไปในที่เกิดเหตุ อย่าลืมสวมปลอกหุ้มรองเท้าแล้วก็ใส่ถุงมือด้วย”
ตู้ต้าหย่งจำเรื่องนี้ขึ้นใจอยู่แล้ว ตอนออกจากทีม พี่เหลียงก็ให้ของพวกนี้มา
“ไปถามแม่บ้านคนนั้นหน่อย สอบถามรายละเอียดดู”
ตู้ต้าหย่งเดินตรงไปหาหญิงวัยประมาณ 40 กว่าปีที่ยืนอยู่ตรงประตูรั้ว
“สวัสดีครับ ผมตู้ต้าหย่งจากทีมสืบสวนคดีอาญา 2 นี่บัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ของผมครับ”
ตู้ต้าหย่งหยิบบัตรออกมา
“คุณเป็นคนพบศพใช่ไหมครับ พอจำได้ไหมว่าประมาณกี่โมง?”
“คุณตำรวจตู้ ฉันชื่อจางเสี่ยวเหลียน เป็นแม่บ้านที่บ้านคุณหลี่ค่ะ แต่ไม่ได้พักอยู่ที่นี่ ปกติทำอาหารเย็นเสร็จก็กลับเลย”
“เช้านี้ฉันไปซื้อผักมา พอเข้าบ้านประมาณเก้าโมงก็เห็นข้าวของในบ้านถูกรื้อกระจุยกระจาย พอขึ้นไปชั้นบนก็เห็นหน้าคุณหลี่เต็มไปด้วยเลือด ฉันเลยลองแตะดู แล้วพบว่าตัวคุณหลี่เย็นชืดแล้ว ก็เลยรีบแจ้งตำรวจค่ะ!”
แม่บ้านเล่าให้ตู้ต้าหย่งฟังด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“เมื่อคืนคุณหลี่กลับมากินข้าวหรือเปล่าครับ?”
“ฉันยังไม่ทันสังเกตค่ะ พอแจ้งตำรวจแล้ว ตำรวจที่รับสายบอกให้ฉันออกมายืนรออยู่หน้าประตู ฉันก็เลยออกมา”
“อีกอย่าง รองผู้จัดการหลัวจากบริษัทของคุณหลี่ก็โทรหาฉันด้วยค่ะ ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้ว เขาบอกว่าจะรีบมาที่นี่เหมือนกัน”
ตู้ต้าหย่งจดคำให้การของแม่บ้านลงสมุดอย่างคร่าว ๆ
“รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ อีกเดี๋ยวต้องไปให้ปากคำที่ทีมด้วย”
พูดจบตู้ต้าหย่งก็สวมถุงมือกับปลอกหุ้มรองเท้า แล้วเข้าไปในที่เกิดเหตุ
ในห้องรับแขก ลิ้นชักทุกใบที่เปิดได้ถูกดึงออกมาจนหมด
บนผนังยังมีกรอบรูปแขวนอยู่ แต่ภาพข้างในหายไปแล้ว ตู้ต้าหย่งคิดว่าภาพนี้น่าจะมีราคาพอสมควร
พื้นห้องรับแขกเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ขี้เถ้ากระจายอยู่ทั่วพื้น
ตู้ต้าหย่งกวาดตามองคร่าว ๆ ก็พบว่าคนร้ายมีอย่างน้อยสองคน
เพราะบนขี้เถ้าปรากฏรอยรองเท้าอย่างน้อยสี่แบบ
“ต้าหย่ง ขึ้นมาข้างบนหน่อย”
“ครับ!”
ตู้ต้าหย่งมองแสงสะท้อนบนกระเบื้องอย่างระมัดระวัง กะด้วยสายตาว่าตรงไหนไม่มีรอยเท้า แล้วจึงขึ้นบันไดไป
เมื่อเข้าไปในห้องนอน ตู้ต้าหย่งเห็นศพพิงอยู่ข้างขอบเตียง หันหน้าไปทางประตูห้อง
มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง
ใบหน้าผู้ตายเปื้อนเลือด ตู้ต้าหย่งพิจารณาทิศทางของคราบเลือดแล้วคิดว่า คนร้ายน่าจะฉวยจังหวะที่ผู้ตายไม่ทันระวัง ฟาดท้ายทอยจากด้านหลังด้วยของบางอย่าง
ขณะที่กำลังจะพูด ก็มีเสียงตะโกนเรียกหัวหน้าสวี่ดังมาจากชั้นล่าง
“ฟ่านหยาง ขึ้นมา! เทียนหางรออยู่ข้างนอก แล้วเอาอุปกรณ์ขึ้นมาด้วย!”
สวี่จวิ้นตะโกนตอบลงไปเช่นกัน