ไม่นานนัก ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีก็ขึ้นมา
“ถ่ายรูปไว้ก่อน เดี๋ยวเหวินเจวียนน่าจะมาถึงแล้ว!”
“ไม่ต้องถามเรื่องอื่นแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้เพิ่งถูกส่งมาฝึกงานที่กรม ชื่อตู้ต้าหย่ง มีอะไรก็เรียกเขาว่าต้าหย่งได้เลย!”
“ผมชื่อฟ่านหยาง ตรงที่เกิดเหตุคงไม่จับมือกันแล้วกัน ยินดีต้อนรับสู่ทีมสองของเรา!”
พูดจบเขาก็รัวถ่ายรูปแชะ ๆ
“หัวหน้าสวี่! ฆาตกรมีอย่างน้อยสองคน หรืออาจถึงสามคน และต้องมีผู้หญิงอยู่ด้วยอย่างน้อยหนึ่งคน”
ตู้ต้าหย่งเป็นคนช่างสังเกตมาก
“พูดต่อ!”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น่าจะเป็นการฆ่าชิงทรัพย์โดยบุกเข้าไปในบ้าน และคนร้ายไม่ใช่เพิ่งก่อเหตุครั้งแรก!”
“ไม่เลวนี่ ไอ้หนุ่ม! ดูท่าครูรองของฉันจะส่งเด็กฝึกงานที่พอใช้ได้มาให้แล้ว ลองบอกเหตุผลมาสิ!”
“ตู้เซฟในห้องถูกเปิดแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยการงัดแงะ คาดว่าเดิมทีข้างในน่าจะมีเงินสด ผู้ตายก็น่าจะถูกบังคับให้บอกที่ซ่อนของ แต่จากสภาพตอนนี้ เงินคงถูกฆาตกรเอาไปในที่สุด”
“ฆาตกรคงไม่ใช่เพิ่งก่อเหตุครั้งแรก เพราะนอกจากบริเวณที่อาจซ่อนของมีค่าจะถูกรื้อค้นจนเละแล้ว ก็ไม่มีร่องรอยการค้นอย่างอื่นอีก”
“อีกอย่าง ดูจากบาดแผลบนศีรษะกับรอยรัดที่คอของผู้ตาย แสดงว่าฆาตกรลงมือเด็ดขาดมาก ผมจึงคิดว่าคนบงการน่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฆ่าคนชิงทรัพย์”
“ทำไมถึงบอกว่ามีผู้หญิงร่วมด้วย?”
“ผมวิเคราะห์ร่องรอยตรงที่เกิดเหตุชั้นล่างแล้ว บนขี้เถ้าบุหรี่ใหม่ ๆ มีรอยเท้าสี่ถึงห้ารอย บางรอยเห็นชัดว่าเป็นรองเท้าส้นสูงของผู้หญิง และรอยเท้าผู้หญิงเหล่านั้นมักอยู่ใกล้กับรอยเท้าของผู้ชายคนหนึ่งเสมอ”
“เมื่อประกอบกับรอบศพยังมีรอยรองเท้าส้นสูงด้วย ผมจึงคิดว่ามีฆาตกรหญิงอยู่ในที่เกิดเหตุ”
ฟ่านหยางถ่ายรูปไปพลาง เอ่ยชมไปพลาง
“หัวหน้าสวี่ คราวนี้กรมส่งคนมีฝีมือมาให้เราแล้ว ต้าหย่งน่าจะมีแววดี!”
“ต้าหย่ง นายทำให้ฉันมองนายใหม่เลยนะ ลองตรวจดูที่เกิดเหตุให้ละเอียดอีกที ดูว่าจะพบอะไรผิดปกติอีกไหม”
สิ้นเสียงทางนี้ ตู้ต้าหย่งยังไม่ทันได้ถ่อมตัว
“หัวหน้า! รองผู้จัดการบริษัทของผู้ตายมาถึงแล้วครับ!”
เซวียเทียนหางตะโกนเสียงดังมาจากชั้นล่าง
พอสวี่จวิ้นได้ยินก็เดินลงไปทันที
“สวัสดีครับ คุณตำรวจสวี่!”
รองผู้จัดการบริษัทของผู้ตายเห็นสวี่จวิ้นตรงประตู ก็รีบทักทาย
“ผู้ตายชื่ออะไร บริษัทของพวกคุณทำธุรกิจอะไร แล้วเขาดำรงตำแหน่งอะไรในบริษัท?”
“คุณตำรวจสวี่ ผมชื่อหลัวเหิงครับ คนที่พักอยู่ข้างในชื่อหลี่เฉียนอวิ้น เฉียนจากคำว่าเฉียนคุน ส่วนอวิ้นจากคำว่าโชคดีครับ”
“บริษัทของเราทำธุรกิจนำเข้าและส่งออกเป็นหลักครับ คุณหลี่เป็นนิติบุคคลของบริษัท”
สวี่จวิ้นฟังแล้วตะโกนขึ้นไปชั้นบน
“ต้าหย่ง ตรวจข้างบนเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้วลงมาหน่อย!”
จากนั้นก็หันไปพูดกับเซวียเทียนหาง
“เทียนหาง ต้าหย่งเพิ่งถูกส่งมาฝึกงานที่กรม แต่มีฝีมืออยู่ บอกทำความรู้จักกันแล้วนายขึ้นไปช่วยฟ่านหยางเก็บหลักฐาน”
ตู้ต้าหย่งลงมาถึงประตูพอดี เซวียเทียนหางก็ทักทายเขา
“สวัสดี ต้าหย่ง! หัวหน้าแนะนำคุณให้ผมรู้จักแล้ว ผมชื่อเซวียเทียนหาง”
“ผมชื่อตู้ต้าหย่งครับ”
“ผมขึ้นไปเก็บหลักฐานก่อน ไว้ค่อยคุยกัน!”
“ได้ครับ รุ่นพี่เซวีย!”
“หัวหน้าสวี่ มีอะไรหรือครับ?”
ตู้ต้าหย่งจัดสมุดบันทึกไปพลาง มองสวี่จวิ้นแล้วถามไปพลาง
“มาสอบถามคุณหลัวหน่อย”
“ได้ครับ!”
“สวัสดีครับคุณหลัว ผมตู้ต้าหย่งจากหน่วยสืบสวนคดีอาญาทีมสอง”
“สวัสดีครับ คุณตำรวจตู้!”
“คุณหลัว เมื่อวานได้พบผู้ตายที่อยู่ข้างในไหมครับ ถ้าพบกัน แยกจากกันประมาณกี่โมง?”
“ผมพบคุณหลี่ตอนเที่ยงเมื่อวานครับ เมื่อวานบริษัทได้รับเงินก้อนหนึ่งตั้งแต่เช้า เป็นเงินสองแสนหยวน คุณหลี่เก็บไว้ใช้ในบริษัทห้าหมื่นหยวน แล้วเอาอีกแสนห้าหมื่นหยวนที่เหลือกลับไปทั้งหมด”
“จนถึงเก้าโมงกว่าเช้าวันนี้ คุณหลี่ซึ่งนัดไว้ว่าจะมาประชุมเช้าก็ยังไม่มาสักที พอเลยเก้าโมงไปแล้ว ผมเลยโทรหาเขา แต่โทรศัพท์ปิดเครื่อง ผมถึงได้โทรหาเจ๊จางที่เป็นแม่บ้านครับ”
หลัวเหิงยกมือชี้ไปยังจุดที่แม่บ้านยืนอยู่
“พอได้ยินว่าคุณหลี่ถูกฆ่า ผมก็รีบมาทันทีครับ!”
หลัวเหิงพูดรวดเดียวหลายเรื่อง
“ที่บ้านคุณหลี่มีภาพวาดที่มีค่ามากอยู่ภาพหนึ่งใช่ไหมครับ?”
“ภาพของปรมาจารย์ต้าเชียนถูกเอาไปแล้วหรือครับ?”
“ภาพของปรมาจารย์ต้าเชียนหรือครับ?”
“ใช่ครับ ปีที่แล้วผมกับคุณหลี่ไปงานประมูลที่เซียงเจียงแล้วประมูลมา ตอนนั้นจ่ายไปห้าแสนห้าหมื่นหยวน”
“คุณหลี่พักอยู่ที่นี่คนเดียวหรือครับ?”
“ใช่ครับ ภรรยากับลูกของคุณหลี่อยู่ทางหนานเฉา บริษัทเราก็ทำธุรกิจค้าขายกับที่นั่นเป็นหลักครับ”
“คุณคิดเองว่าเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณหลี่...มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?”
หลัวเหิงงุนงงกับคำถามกำกวมของตู้ต้าหย่ง
ตู้ต้าหย่งเห็นว่าเขาพูดอ้อมเกินไป อีกฝ่ายเลยไม่เข้าใจ
“ผมหมายถึง ภรรยาเขาไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ มีผู้หญิงคนอื่นที่สนิทกับเขาเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?”
“เรื่องนี้ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ ต่อให้คุณหลี่มี ก็คงไม่บอกให้พวกเรารู้หรอก”
“ปกติคุณหลี่สวมของมีค่าอะไรบ้าง หรือคุณรู้ไหมว่ามีของมีค่าอย่างอื่นนอกจากภาพวาดนั้น?”
“เท่าที่ผมเห็นและรู้ คุณหลี่มีสร้อยทองหนึ่งเส้น สร้อยคอแพลทินัมหนึ่งเส้น นาฬิกาโอเมกาหนึ่งเรือน นาฬิกาโรเล็กซ์หนึ่งเรือน แล้วก็แหวนหยกหนึ่งวงกับแหวนแพลทินัมฝังเพชรอีกหนึ่งวงครับ”
“ในบ้านน่าจะมีเงินหนานเฉากับเงินประเทศอั๋วอยู่บ้างด้วย หลายปีมานี้ธุรกิจของเราก็ไปได้ดี ทุกคนเลยมีเงินพวกนี้ติดตัวกันอยู่บ้าง”
“เมื่อวานตอนเที่ยงคุณกับคุณหลี่แยกกันกี่โมง แล้วตอนแยกกัน เขารับโทรศัพท์ต่อหน้าคุณไหมครับ?”
“ไม่ครับ เขากลับไปตามปกติ ไม่มีอะไรต่างจากทุกครั้งที่แยกกันเลย!”
ตู้ต้าหย่งพยักหน้าให้สวี่จวิ้น
“คุณหลัว ตอนนี้คุณยังกลับไม่ได้ อีกเดี๋ยวต้องให้ความร่วมมือกับเรา ไปให้ปากคำที่ทีมของเราครับ”
ยังไม่ทันพูดจบ รถตำรวจคันหนึ่งก็พุ่งมาจอดตรงหน้าประตู