มือของเซินเวยหลานไม่ได้หยุดลง
นางไล้ไปตามแนวกล้ามเนื้อเกร็งแน่นของท้องเขา ค่อย ๆ เลื่อนลงไปเรื่อย ๆ
ปลายนิ้วไล้ขอบเข็มขัดสีเงินหม่น
จี้หมิงอวี้สัมผัสได้ถึงทิศทางที่นางมุ่งหน้าไป ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างขึ้นมาทันที
“เจ้าทำอะไร!”
“อือ——”
เสียงครางอู้อี้ผิดจังหวะเล็ดรอดจากลำคอของจี้หมิงอวี้
ทั้งร่างของเขาแข็งเกร็งราวกับเหล็ก
“ข้าไม่ต้องการยาแก้พิษแบบนี้...เจ้าเอาขนมยาถอนพิษมาให้ข้าเถอะ”
น้ำเสียงของจี้หมิงอวี้แหบพร่าอย่างหนัก ปลายหางตาฉายวงแดงก่ำที่เห็นได้ชัด เขาเบือนหน้าหนี เหงื่อเม็ดโตที่หน้าผากไหลร่วงลงมา กระแทกเข้ากับไหล่ขาวผ่องของเซินเวยหลานพอดี ซึมเป็นรอยน้ำเล็ก ๆ
เซินเวยหลานปล่อยให้เขาจับข้อมือตนไว้ อาศัยแสงจันทร์เย็นเยียบด้านนอกถ้ำพำนัก มองสีหน้าของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง
เซินเวยหลานปล่อยให้เขาจับข้อมือตนไว้ อีกมือหนึ่งกลับพลิกกลับอย่างคล่องแคล่ว นิ้วทั้งห้าสอดเข้าไปในซอกนิ้วของเขาอย่างแรง ประสานนิ้วกับเขา แล้วกดลงบนกำแพงหินขรุขระโดยตรง
นางก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ประกายกายแนบชิดกับอกเร่าร้อนของเขา
“ศิษย์น้องเล็กผู้นี้ช่างไม่รู้จักฟ้าเกินไปนัก”
ลมหายใจของนางหอมละมุน ความร้อนผ่าวพุ่งตรงเข้าสู่ซอกคอของจี้หมิงอวี้ “ข้าดีใจช่วยเจ้า กลับมากล่าวหาว่าข้าล่วงเกินเจ้า”
ลมหายใจของจี้หมิงอวี้ปั่นป่วนสิ้นดี เบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองชุดชั้นในแพรบางหลวม ๆ ที่พร้อมจะรูดหลุดได้ทุกเมื่อของนางเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ได้บอกแล้วหรือไง ยาพิษเสน่หาของสำนักเหอฮวนจะไปมีขนมยาสำเร็จรูปที่ไหนกัน ที่แห่งเดียวเท่านั้นที่เป็นยาแก้ ก็คือคู่บำเพ็ญ”
“อือ...”
ลูกกระเดือกของจี้หมิงอวี้กลอกลงหนึ่งหน เสียงอู้อี้สั้น ๆ เล็ดรอดจากส่วนลึกของลำคอ