เซินเวยหลานหัวเราะพรืดออกมาทันที
จี้หมิงอวี้หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาฉับพลัน เขารู้สึกว่าตนเองถูกเหยียดหยามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“เจ้าหัวเราะอะไร!”
เสียงของจี้หมิงอวี้ตึงเครียดยิ่งขึ้น ราวกับธนูที่ถูกง้างจนสุด
“ข้าหัวเราะว่าน้องศิษย์เล็ก เจ้าคิดไปไกลได้อย่างไร”
เซินเวยหลานกอดอกอย่างใจเย็น แขนเสื้อสีแดงดำขับให้แขนของนางขาววาววับ
นางเดินวนรอบจี้หมิงอวี้หนึ่งรอบ สายตามองราวกับกำลังชำเลืองดูสิ่งของที่น่าสนใจ
“เจ้าจะเป็นรองหรือไม่ ใครกันที่เป็นคนตัดสิน?”
จี้หมิงอวี้ถูกคำย้อนถามนี้อึกอักจนหายใจไม่ออก ขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ลง
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”
“ความหมายของข้าก็คือ”
เซินเวยหลานหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ยื่นนิ้วเรียวบางออกมา แตะเบา ๆ ที่กลางหน้าผากของเขา
“ยาพิษเสน่หาที่ข้าใส่ให้เจ้า คือยาพิษแม่ลูกปีศาจที่สำนักเหอฮวนสูญหายไปนานแล้ว”
นางเริ่มพูดจาไร้สาระอย่างจริงจัง
“แม่พิษอยู่ที่ข้า ลูกพิษอยู่ในร่างกายเจ้า มันอาศัยพลังวิญญาณของข้าเพื่อมีชีวิตอยู่”
“หากเจ้าอยู่ห่างจากข้าไกลเกินไป หรือวันไหนข้าไม่พอใจ ตัดการส่งพลังวิญญาณให้ลูกพิษ มันจะวิ่งพล่านไปทั่วร่างเจ้า กัดกินเส้นลมปราณของเจ้า”
น้ำเสียงของเซินเวยหลานช้าลง ปนด้วยความเกียจคร้านและโน้มน้าวใจ
“ถึงเวลานั้น เจ้าจะรู้สึกเหมือนมดนับหมื่นกัดกินหัวใจ ร่างกายร้อนรุ่มทนไม่ไหว พลังวิญญาณไหลย้อนกลับ และสุดท้ายก็มีเพียงจุดจบเดียว”