จี้หมิงอวี้หยุดอาการแห้งผากลง
เขายืดตัวตรง ลิ้นเผลอคลอไปมาอย่างไม่รู้ตัว
สิ่งที่กลืนผ่านลำคอเมื่อครู่ ไม่มีกลิ่นคาวของยาพิษ ไม่มีความขมของสมุนไพร กลับกลายเป็นความหอมหวานเข้มข้นละลายอยู่ในท้อง คล้ายกลิ่นนมจาง ๆ
รสชาติแบบนี้ไม่เหมือนยาพิษเอาซะเลย
เขากวาดตามองรอบตัว ตำแหน่งรวมพลังวิญญาณถูกทำลายสิ้น เตียงหินโล่งเตียนไร้แม้แต่เบาะรองนั่ง
ไม่กี่เดือนก่อนนางอิจฉาที่ลู่เหยาได้ที่หนึ่งในการประลองเล็กของสำนัก หันไปเทน้ำยาละลายกระดูกใส่สวนสมุนไพรของลู่เหยา ผู้เฒ่าสำนักวินัยโกรธมาก ลงโทษตัดค่าครองชีพและยาของนางถึงสามปีเต็ม
ยาพิษเสน่หาของสำนักเหอฮวน? ของที่ตลาดมืดยังหาซื้อยากด้วยเงินพันทอง นางเอาชีวิตไปแลกมาหรือ?
จี้หมิงอวี้กัดฟัน
“เซินเวยหลาน อย่ามาทำเป็นเล่นละครอยู่ในนี้!” เขาเร่งเสียงให้ดังขึ้น ปกปิดความตื่นตระหนกที่ถูกยัดยาเม็ดเข้าไปในปาก “เจ้ายากจนขนาดกินยาอดข้าวยังไม่ไหว จะไปมีปัญญาซื้อยาพิษเสน่หาได้อย่างไร! ทำไมไม่บอกว่าข้าโดนยาขัดเกลาเก้าอมหัก!”
ภายในจิตสำนึก นางหัวเราะเย้ยออกมาเบา ๆ
ศิษย์น้องสมองทื่อผู้นี้ยังไม่โง่เกินไปนัก
นางขี้เกียจอธิบายให้ฟัง คำโกหกแบบนี้ยิ่งอธิบายยิ่งมั่ว
การเผชิญหน้ากับหนุ่มบริสุทธิ์ที่หัวใจมีแต่ดาบ การใช้เหตุผลไม่ได้ผลหรอก ต้องโจมตีที่ประสาทสัมผัสโดยตรง
รากธาตุน้ำแข็งขั้นยอดหมุนวนอย่างรวดเร็วในตันเถียน
กระดูกงามแต่กำเนิดถูกเร่งเร้าอย่างจงใจ
กลิ่นหอมที่เล็ดรอดเข้าจมูกของจี้หมิงอวี้เมื่อครู่ จู่ ๆ ก็เข้มข้นขึ้นมาอย่างสุดขีด กลิ่นหอมปนไอเย็นจากบ่อน้ำแร่เย็น พันกันเป็นเส้นบาง ๆ พันรอบกายของเขาทั้งสี่ทิศ