แนวป้องกันรอบบ่อน้ำแร่เย็นส่งเสียงแหลมแตกออกมา
หยกที่สลักอักขระหลายชิ้นแตกกระจายกลิ้งตกพื้น
จี้หมิงอวี้เหยียบย่ำแนวป้องกันที่พังทลายหน้าถ้ำพำนักจนสิ้นซาก
วันนี้เขาสวมชุดนักรบสีขาวของศิษย์รับใช้โดยตรงแห่งสำนักหยุนเซียว ชายเสื้อและคอเสื้อปักลายเมฆด้วยเส้นเงิน ผมดำมัดสูงไว้ด้านหลังด้วยริบบิ้นสีแดงสด ด้านหลังสะพายกระบี่หยางชุนสีแดงทั้งเล่ม
อายุสิบแปดสิบเก้า กำลังเป็นช่วงที่องอาจทะเยอทะยานที่สุด เขาทำอะไรตรงไปตรงมา ไม่เคยยอมให้มีสิ่งใดมาบดบังสายตา
"เซินเวยหลาน! ออกมา!"
เสียงของชายหนุ่มทะลุกำแพงหิน
เขาเดินยาวๆ ข้ามโถงด้านนอก กระบี่หยางชุนบนหลังส่งเสียงแผ่วเบาในฝัก
"วันนี้เจ้าทำอะไรกับศิษย์น้องเหยาเอ๋อร์อีก? นางไปส่งน้ำซุปชำระใจให้ท่านอาจารย์ที่ตำหนักใหญ่ พอกลับมาก็หดตัวอยู่ที่ขอบเขาหลังมุมน้ำตาไหล"
จี้หมิงอวี้เดินไปถึงฉากหินหน้าบ่อน้ำแร่เย็น ฝีเท้าไม่หยุด
"ข้าถามว่าใครรังแกนาง นางกลับห้ามไม่ให้ข้าพูด ปกป้องเจ้าไปหมด ใครจะไปหาเรื่องนางบนยอดเขาหยุนเซียวที่นอกจากเจ้า!"
เขาเดินเลียบฉากหินบุกเข้าไปในห้องชั้นในโดยตรง
เซินเวยหลานกำลังพิงขอบสระที่ก่อด้วยหยกขาว
ได้ยินเสียงดังนั้น นางจึงหันหน้ามา
หลังจากชำระล้างไขกระดูก สิ่งสกปรกที่สะสมในตัวก็หลุดลอกออกไปหมด ผมดำยาวเปียกชุ่มเป็นกระจุกแนบไปกับแผ่นหลังขาวเนียน ไหล่ตามแนวกระดูกจมลงไปในผิวน้ำ
เซินเวยหลานจำศิษย์น้องที่เอะอะโวยวายคนนี้ได้
เป็นดาบที่คมที่สุดของลู่เหยา คนผู้นี้เป็นคนตรงไปตรงมาที่ถูกยุยงได้ง่าย ขอแค่ลู่เหยาทำตาแดง จี้หมิงอวี้ก็จะยกกระบี่มาทำลายถ้ำพำนักของเจ้าของร่างเดิมจนยับเยิน