บนแท่นสูง เยียนชิงเซียวเอ่ยวาจาสัจจะ ทุกคำทุกประโยคล้วนแฝงกลิ่นอายแห่งวิถีอันลี้ลับ
เซินเวยหลานนั่งขัดสมาธิบนเบาะรอง ทั่วทั้งหูได้ยินแต่คำว่า “มหาวิถีไร้อารมณ์” “ตัดขาดจากโลกมนุษย์”
ชายแก่คนนี้แสร้งทำเป็นเคร่งขรึมได้เนียนเหลือเกิน เมื่อคืนบนเตียงหยกเยือกแข็ง ปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจได้อย่างไร ไม่เห็นเขาจะนึกถึงหลักการ “ลืมตัณหา” นี้ขึ้นมาบ้างเลย พอเก็บของเสร็จก็เริ่มทำตัวเป็นผู้วิเศษ
ฟังไปได้สองประโยค เซินเวยหลานก็เริ่มหนังตาหนัก เธอหย่อนจิตสำนึกลงสู่ทะเลจิตใจ
“ไอ้ระบบ ออกมาคุยหน่อยสิ”
“มันพูดอะไรพวกนี้ ข้าฟังแล้วเหมือนเพลงกล่อมลูกยังไงไม่รู้”
ระบบ: [ชายแก่พรหมจรรย์ที่เสียตัวและผิดคำปฏิญาณ ยืนอยู่บนแท่นสอนเจ้าวิธีลืมตัณหา ส่วนเจ้าเป็นหนุ่มใหญ่ตัวแม่ ฟังเข้าไปได้ก็ให้มันรู้ไปเถอะ!]
“แล้วข้าควรทำยังไง? จะให้ข้าหลับจริงๆ ก็ไม่ได้นี่นา?”
[ร้านค้าเพิ่งอัปเดตฟังก์ชันเกมเล็กๆ แนะนำให้ท่านเปิด ‘งูกินหาง’ ฆ่าเวลา ประเดิมซื้อ 6 คะแนน ยังแถมงูสีรุ้งอีกด้วยนะ]
“น่าเบื่อเกินไป”
[ถ้าอย่างนั้น ท่านเปิดร้านค้าของระบบดูไหม วันนี้มีกล่องสุ่มพิเศษ: 《วิชาคู่บำเพ็ญสามร้อยหกสิบห้าท่าโดยละเอียด》(ฉบับสีทั้งเล่มมีเสียงเคลื่อนไหว) ราคาเพียง 5 คะแนน ซื่อตรงไม่โกง ต้องการแลกเปลี่ยนไหม?]
เซินเวยหลานตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“แลก! แลกเดี๋ยวนี้เลย!”
คะแนนถูกหัก ฉากกั้นแสงโฮโลแกรมที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็นก็เปิดขึ้นตรงหน้า ตำแหน่งทับลงบนแผ่นหลังที่สูงสง่าด้านหน้าทแยงพอดี
นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่ กู้ฉางเฟิง
ในฉากกั้นแสง คุณภาพภาพชัดเจนสุดยอด ในทะเลจิตใจมีเสียงหอบหายใจแผ่วหวานดังขึ้นทันที
“ศิษย์พี่... ช้าๆ หน่อย... เจ็บ...”
สองคนในภาพโอบกอดกันแนบแน่น เสียงน้ำกับท่วงท่าที่เร้าอารมณ์สุดสายตาเล่นสลับกันไปมา
เซินเวยหลานดูได้อย่างเพลิดเพลิน
ดูฉากยั่วอารมณ์สุดเร่าร้อนมากเข้า ใบหน้าเซินเวยหลานก็เริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อราวกับกลีบบัว ริมฝีปากแดงเม้มเมี่ยม เธอกัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว แววตาคลอไปด้วยประกายน้ำวาวโรจน์
นางไม่ได้สังเกตเลยว่าตำแหน่งที่ฉายแสงทับลงไปนั้น ตรงกับแผ่นหลังสูงสง่าด้านหน้าทแยงพอดี