ในทะเลจิตใจ เซินเวยหลานกำลังเขย่าก้อนแสงของระบบอย่างบ้าคลั่ง
"เรื่องใหญ่แล้ว เรื่องใหญ่แล้ว เขาดูเหมือนจะอยากฆ่าฉันจริง ๆ ระบบโง่เอ๊ย แถมโล่คืนชีพให้ฉันสักตัวได้ไหม"
[เจ้าของร่าง โล่คืนชีพไม่มี แต่มี 'กล่องถนอมอาหารสำหรับคนที่ถูกจ้าวกระบี่ขั้นฮว่าเฉินแล่เป็นซาชิมิ' ลด 20% เอาหรือไม่]
เซินเวยหลาน: "..."
ระบบเปลี่ยนเป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์เรียบนิ่ง
[แต่เจ้าของร่างอย่าเพิ่งตกใจ จากการตรวจวัดความผันผวนของอารมณ์ ตอนนี้ท่านยังปลอดภัย]
[ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพ 'อยากฆ่าแต่ฆ่าไม่ได้ ฆ่าแล้วก็เท่ากับยอมรับว่าถูกท่านพูดถูก' สภาพพลังด้านลบสุดขีด เรียกสั้น ๆ ว่า เล่นไม่ไหวแล้ว]
"เหอะ ไอ้แก่" เซินเวยหลานพลิกดวงตาในใจ
บนแท่นสูง เยียนชิงเซียวฝืนกดความปั่นป่วนในใจลงไป
ศิษย์ทรยศ
ศิษย์ทรยศคนนี้!
เขาจะลงมือตอนนี้ไม่ได้ การลงโทษผิดปกติใด ๆ ล้วนจะทำให้คำพูดที่แทงใจเมื่อครู่กลายเป็นความจริง ดึงดูดความระแวงที่ไม่จำเป็น
เยียนชิงเซียวค่อย ๆ กวาดสายตากลับ ความเย็นชาในแววตาหายไปจนหมดสิ้น ราวกับศิษย์ที่ถูกตำหนิเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องแทรกเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ
เขากลับมาบรรยายต่อ เพียงแต่คัมภีร์แห่งการลืมตัณหาต่อจากนี้บรรยายด้วยความเร็วราวฟ้าผ่า ทุกตัวอักษรห่อหุ้มด้วยพลังกระบี่อันน่าหวาดหวั่น ทำให้ศิษย์ใต้แท่นนั่งไม่ติดเหมือนนั่งบนเข็ม
ในที่สุด หนึ่งชั่วยามก็สิ้นสุดลง
เยียนชิงเซียวไม่มองใครอีก ร่างกลายเป็นเงาเหลือบ ร่ายเสื้อจากไป ทิ้งไว้เพียงอากาศเย็นเยียบ
เขาจากไป ความเงียบสงัดของศาลาบรรยายก็แตกออกทันที
"ฟ้า! ฉันไม่ได้ยินผิดใช่ไหม คำพูดเมื่อครู่... เป็นเซินเวยหลานพูดออกมา?"
"อะไรที่ว่า 'ไม่เคยลุ่มหลง จะพูดถึงการลืมตัณหาได้อย่างไร' ช่างไม่เคารพยำเกรงยิ่งนัก! แต่... แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่านางพูดมีเหตุผลเหลือเกิน?"