ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำราวกับถูกไฟเผา เส้นผมที่ชุ่มเหงื่อแนบติดกับขมับ ดวงตาที่ปกติแจ่มใสบัดนี้คลุมด้วยไอน้ำ เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด
มือที่เขากำไว้แน่นสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจของเขาได้อย่างชัดเจน รวมถึงความร้อนที่แทบจะแผดเผาผิวหนังที่ส่งผ่านมา
เซินเวยหลานยื่นอีกมือหนึ่งออกมา ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแตะลงบนแก้มที่ร้อนผ่าวของเขาเบา ๆ
“ยาถอนพิษ?”
เสียงของนางแผ่วเบา พร้อมรอยยิ้มเย้ายวนใจ
“ศิษย์น้อง ยาถอนพิษอยู่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา แต่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูกนี่เอง”
จี้หมิงอวี้มองนางด้วยความสับสน สติเริ่มเลือนลาง ทำได้เพียงทำตามสัญชาตญาณ ถูกดึงดูดด้วยความเย็นของปลายนิ้วนาง ทนไม่ไหวจึงถูแก้มกับฝ่ามือนาง
ความสบายอย่างที่สุดทำให้เขาหันเข้าหานางโดยสัญชาตญาณ ต้องการครอบครองให้มากขึ้น
เซินเวยหลานมองท่าทางที่พึ่งพานางโดยสิ้นเชิงของเขา รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกขึ้น
นางโน้มตัวลง ลมหายใจอุ่น ๆ พัดผ่านข้างหูเขา เสียงที่เอ่ยออกมานุ่มนวลยิ่งนัก
“ศิษย์น้อง อย่ากลัว”
“พี่สาวจะสอนเจ้า”
เมื่อเสียงจบลง นางไม่ลังเลอีกต่อไป ยื่นมืออีกข้างไป แก้เสื้อที่ชุ่มเหงื่อของเขาอย่างคล่องแคล่ว
เสื้อคลุมหลุดออกเผยให้เห็นอกของหนุ่มน้อยที่แข็งแรงกำยำ ผิวหนังแดงเรื่อผิดปกติเพราะไข้สูง กล้ามเนื้อที่ตึงแน่นขยับขึ้นลงตามลมหายใจที่อัดอั้น
“ไม่...”
สติที่หลงเหลืออยู่ของจี้หมิงอวี้ส่งเสียงคัดค้านแผ่วเบา แต่ร่างกายกลับสั่นเทาตามสัมผัสของนางอย่างซื่อสัตย์