ประตูเรือนใจหลวงถูกผลักเปิดจากด้านนอกดัง “เอี๊ยด” ไอเย็นที่หอบเอาน้ำค้างยามค่ำคืนและฝุ่นละอองมาด้วยพลันทะลักเข้ามา
เมิ่งยวนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ขณะนี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้ชุนเถากับชิวหลิงช่วยเช็ดผมยาวที่ยังเปียกชื้นให้เป็นพัก ๆ เมื่อได้ยินเสียง นางก็หันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ
ยังไม่ทันเห็นชัดว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เงาร่างสูงโปร่งสีดำอันคุ้นตาก็กรูเข้ามาโอบนางไว้ทั้งตัวจากด้านหลังโดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้ปฏิเสธ กลิ่นอายเหน็บหนาวจากการเดินทางยังติดกายเขามาเต็มเปี่ยม
กลิ่นอายของเซี้ยฮุยแผ่เข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ
เมิ่งยวนชะงักไปทันที นางเพิ่งตระหนักว่าตนคุ้นเคยกับกลิ่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
เซี้ยฮุยไม่รอให้นางตอบ เขาก้มลงจุมพิตแก้มนางอย่างสนิทสนม “ยวนยวน ข้าเหนื่อยเหลือเกิน…”
เขาลากเสียงยาว แสร้งทำเป็นเหนื่อยล้า ทั้งยังเจือความน้อยใจที่เข้มข้นจนคล้ายจะละลายไม่ออก “ไม่ได้เจอกันแค่ครึ่งวัน ข้าก็คิดถึงเจ้าจะแย่อยู่แล้ว”
ชุนเถากับเซี่ยเหอที่ยืนอยู่ด้านข้างคุ้นชินกับท่าทีเช่นนี้ของเซี้ยฮุยเป็นอย่างดี ทั้งสองรีบวางของในมือลง กลั้นหายใจแล้วค่อย ๆ ถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ จนพ้นจากห้องบรรทม ก่อนจะช่วยปิดประตูจากด้านนอกอย่างเอาใจใส่
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่ากอดข้าแน่นถึงเพียงนี้สิ” เมิ่งยวนถูกเขารัดจนรู้สึกอึดอัด จึงขยับดิ้นเล็กน้อยพอเป็นพิธี น้ำเสียงเจือความเหนื่อยหน่ายอย่างจนใจ “ข้าก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ชายาของเจ้าอ่อนแอจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ บอบบางราวกับถั่วงอก เจ้าไม่สงสารข้าบ้างเลยหรือ”