นี่คือหีบสมบัติไม้ใบหนึ่ง
เจียงฉางหนิงนั่งอยู่ริมแพไม้ หางปลาสวยงามห้อยลงไปในน้ำทะเล ภายในใจมีแต่คำภาวนาให้ได้อาหารมาบ้าง—ในฐานะเงือก น้ำทะเลช่วยเติมเต็มความต้องการน้ำเพื่อประทังชีวิตของเธอได้ เธอจึงต้องการแค่อาหารเท่านั้น
แต่แล้ว—
【เปิดหีบสมบัติธรรมดา ยินดีด้วย คุณได้รับ (น้ำแร่·1)!】
เจียงฉางหนิงได้แต่มองหีบสมบัติที่หายวับไป เหลือเพียงน้ำแร่หนึ่งขวดอยู่ตรงหน้า: …
เยี่ยมไปเลย
ไม่มีปัญหา
เธอจ้องน้ำแร่·1 ที่ปรากฏขึ้นบนแพไม้ ก่อนจะเปิดหน้าซื้อขายของระบบทันที
กลางทะเล น้ำจืดกับอาหารเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดของผู้เล่นอย่างเห็นได้ชัด ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังกินให้อิ่มไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาอาหารกับน้ำมาแลกเปลี่ยน ต่อให้เป็นผู้เล่นที่มีอาหารพอกิน ก็ยังยินดีเก็บน้ำและอาหารไว้กับตัวมากกว่า ด้วยเหตุนี้ ประกาศแลกเปลี่ยนในหน้าซื้อขายจึงส่วนใหญ่เป็นการขอแลกน้ำกับอาหารด้วยวัสดุต่าง ๆ
ส่วนคนที่ลงประกาศเสนอแลกน้ำกับอาหารมีอยู่เพียงประปราย และต่างก็เรียกร้องสิ่งของระดับสูง
เจียงฉางหนิงเลื่อนดูอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เจอข้อเสนอที่เหมาะสม ทั้งมีเพียงน้ำแร่หนึ่งขวด: …
เธอกดเปิดหน้าสนทนา
(พี่ ๆ หนูหิวน้ำ หนูหิวข้าว ฮือ ๆ มีคนใจดีพอจะแบ่งเสบียงให้หนูบ้างไหม QAQ)
(ไม่มีเบ็ดตกปลา ก็หัดตกปลาเองสิ?)
(ฉันมีเบ็ดนะ แต่คันเบ็ดหักแล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักหน่อย QAQ หรือมีคนใจดีให้เบ็ดตกปลาฉันสักคันไหม ตกได้อะไรมาฉันแบ่งให้ครึ่งหนึ่งเลย!)
(คนข้างบนคงอยากให้ฉันขำตายมากกว่าใจดีช่วยหรอกนะ นี่มันยิ่งกว่าขอของฟรีอีก!)
(ฉันกำลังกินบิสกิตอัดแท่งของตัวเองเงียบ ๆ รสชาติห่วยชะมัด!)
(??? ถ้าคิดว่ามันห่วยก็เอามาให้ฉันสิ ฉันเอาขนมปังมาแลก!)
(ไสหัวไป คิดว่าฉันโง่หรือไง บิสกิตอัดแท่งของฉันอยู่ท้องจะตาย!)
……
ข้อความไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว เจียงฉางหนิงอ่านจนตาลาย
เธอจึงกดเปิดช่องแชต ตั้งค่าให้ซ่อนไอดีกับข้อมูลทั้งหมด แล้วพิมพ์ข้อความลงไป
(น้ำแร่หนึ่งขวดแลกอาหาร คนที่อยากแลกเสนอราคามาทางแชตส่วนตัว)
ระหว่างส่งข้อความ เจียงฉางหนิงก็ไม่ลืมแคปภาพแจ้งเตือนจากระบบที่บอกว่าได้รับ (น้ำแร่·1) แล้วอัปโหลดขึ้นไปด้วย
หน้าจอแชตที่ก่อนหน้านี้ผู้เล่นคุยกันอย่างอิสระพลันระเบิดความคึกคัก
พร้อม ๆ กับข้อความที่หลั่งไหลเข้ามา ยังมีคำขอแลกเปลี่ยนจากเบื้องหลังอีกนับไม่ถ้วน
ขนมปังก้อนเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ เค้กหนึ่งชิ้น บิสกิตหนึ่งห่อ… ถึงขั้นมีบิสกิตอัดแท่งที่เห็นชัดว่าใครบางคนแทะไปแล้วครึ่งถุงด้วยหรือ?
เจียงฉางหนิง: …
เธอบังคับตัวเองให้ละสายตาจากเค้กชิ้นเล็กนั่น—ก่อนจะคิดถึงอาหารอร่อย ต้องแน่ใจก่อนว่าจะเอาชีวิตรอดได้
ตอนนี้เธอมีสิทธิ์เสพสุขและตามหาอาหารอร่อยหรือไง?
ไม่มีสิทธิ์!
ดังนั้น…
เจียงฉางหนิงเลือกแผ่นนานสองชิ้นอย่างกลั้นใจ เพราะเจ้าของขาดน้ำจนแทบจะตาย จึงเสนอราคาสูงที่สุด และยังเป็นของกินที่อัดแน่นที่สุดด้วย—เจ้านี่ชิ้นใหญ่ กินอิ่ม แถมเก็บได้นาน
หลังแลกน้ำแร่หนึ่งขวดออกไปได้สำเร็จ เธอก็มองผืนน้ำทะเลที่มืดสนิทใต้ฟ้ามืดมิด แล้วค่อย ๆ แทะแผ่นนานที่เพิ่งแลกมา
อา… ปวดฟันจัง… คงต้องอมไว้สักพัก แล้วค่อย ๆ แทะทีละนิด…
ตัดสินใจพลาดไปหน่อย
ถึงจะไม่แลกเค้กชิ้นเล็ก อย่างน้อยก็ควรแลกหมั่นโถวสักลูก QAQ
แต่—
ปลาน้อยผู้กล้าหาญ ไม่กลัวความยากลำบาก!
เช้าวันต่อมา หลังตื่นนอน เจียงฉางหนิงแทะแผ่นนานไปได้สักพัก ล้างหน้าอย่างง่าย ๆ และบ้วนปากเสร็จ ก็กลับดำลงไปในทะเลอีกครั้ง—วันนี้ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเธอ
เพิ่งลงทะเลได้ไม่นาน เจียงฉางหนิงก็พบหีบสมบัติไม้ใบหนึ่งอย่างราบรื่น
【เปิดหีบสมบัติธรรมดา ยินดีด้วย คุณได้รับ (ชุดทำความสะอาดช่องปาก·1)!】
มีทั้งแปรงสีฟัน ยาสีฟัน แก้วบ้วนปาก แถมยังมีผ้าเช็ดตัวอีกผืน…
ดูเหมือนจะไม่เลวเลย?
เจียงฉางหนิงแปรงฟันขาวจั๊วะอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะวางของลงบนแพไม้ แล้วกระโจนกลับลงทะเลอย่างมั่นอกมั่นใจ
จากนั้น…
ตลอดทั้งเช้า เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของหีบสมบัติใบที่สอง
เจียงฉางหนิงว่ายวนไปหลายรอบจนหางปลาแทบเป็นตะคริว แล้วจึงลอยขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างหงอย ๆ ไม่อยากขึ้นแพไม้ด้วยซ้ำ เธอแค่พาดตัวอยู่ริมแพ ใช้เขี้ยวเล็ก ๆ ค่อย ๆ บดแผ่นนาน
นานแข็งจริง ๆ ปวดฟัน หางก็ทรมาน…
แต่ความห่อเหี่ยวนี้ก็หายวับไปทันที เมื่อเธอเปิดช่องสนทนาแล้วเห็นผู้เล่นกลุ่มหนึ่งร้องคร่ำครวญว่ากำลังจะตายเพราะกระหายน้ำและหิวโหย…
เธอรีบเก็บสีหน้าในทันที!
ถ้าไม่นับพวกผู้เล่นดวงดีที่กำลังศึกษาวิธีทำเฟอร์นิเจอร์ตามแบบแปลน โลกนี้ก็ยังดีอยู่เหมือนกันนี่นา!
เป็นคนก็ต้องรู้จักพอ
อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกลัวตายเพราะขาดน้ำ แล้วยังมีนานไว้กินให้อิ่มท้อง
แม้รสชาติและสัมผัสในปากจะ… แข็งแกร่งไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังมีอะไรกิน!
อีกอย่าง นานแผ่นหนึ่งก็หนาตั้งขนาดนั้น!
แทะครั้งละชิ้นเล็ก ๆ ก็อิ่มแล้ว นานสองแผ่นนี้ถ้ากินอย่างประหยัด ก็อยู่ได้ถึงครึ่งเดือนสบาย ๆ!
เจียงฉางหนิงไม่เชื่อหรอกว่าตลอดครึ่งเดือน เธอจะเปิดหีบแล้วไม่ได้อาหารเลยสักคำ!
ยิ่งไปกว่านั้น—
ว่าไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นเงือกนี่นา!
พอช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่สามวันผ่านไป ต่อให้เกิดพายุทะเลหรือคลื่นยักษ์อะไรขึ้นมา ในฐานะสิ่งมีชีวิตในทะเล เธอก็ไม่น่าต้องกลัวว่าจะตายในพายุทะเล—ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ทิ้งแพไม้ไว้ พกนานไปด้วย แล้วสะบัดหางดำลงไปหลบในทะเลลึกที่สงบ รอให้ผิวน้ำสงบก็จบเรื่องไม่ใช่หรือ?
ถ้าอย่างนั้น…
สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเธอคือแค่ต้องมีอาหารพอประทังชีวิตให้ครบ 60 วันสินะ?
เจียงฉางหนิงที่เพิ่งสรุปแนวทางเอาชีวิตรอดได้ชะงักมือที่กำลังแทะนาน
เธอก้มมองคำอธิบายเกี่ยวกับร่างเงือกของตัวเองอีกครั้ง—
เจียงฉางหนิงไม่อยากรู้เลยว่าถูกคนมีเจตนาแอบแฝงหมายตาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เธอจึงตั้งสติและเติมช่องโหว่ในแนวทางเอาชีวิตรอดที่เพิ่งสรุปขึ้นมา
และ—ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของตัวเองน่าจะเป็น… สิ่งมีชีวิตอื่นในทะเล หรือกระทั่ง… ผู้เล่นด้วย?
เจียงฉางหนิงประคองแผ่นนานที่อัดแน่นด้วยไส้ ก้อนหนึ่งใหญ่กว่าหน้าตัวเองเสียอีก ไตร่ตรองอยู่หนึ่งวินาที ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด—พักสักวันก่อนแล้วกัน
เธอเอนกายนอนแผ่บนแพไม้ ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมพับผ้าเช็ดตัวมารองใต้ศีรษะ ใช้ต่างหมอนใบเล็ก
หางปลาที่วางพาดผิวน้ำอย่างแผ่วเบาขยับไปมาเป็นพัก ๆ ชะโลมเกล็ดงดงามที่เปล่งประกายระยิบระยับให้ชุ่มน้ำทะเล
ใต้ระลอกคลื่นที่ซัดเป็นชั้น ๆ—
ณ ใต้ทะเลลึก ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร…
นัยน์ตาสีแดงชาดคู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้น
“เพศเมีย…”
เขาเหมือนจะ…
สัมผัสได้จริง ๆ… ว่ามีเพศเมียอยู่!
อยู่ใน… น่านน้ำฝั่งตะวันออก!
หางปลายาวสามเมตรของเขา… ไม่สิ จะเรียกว่าหางปลาก็คงไม่ได้ ควรเรียกว่าหางงูหนาทึบมากกว่า หนามแหลมชวนขนลุกทอดยาวจากแนวกระดูกสันหลัง แม้แต่ครีบหางที่บอบบางที่สุดก็ยังแผ่ไอเย็นเยียบราวกับจะกรีดผืนน้ำให้ขาด เพียงสะบัดหางตามสัญชาตญาณด้วยความตื่นเต้น พื้นที่กว้างใหญ่ใต้ทะเลก็สั่นสะเทือน
ความคลุ้มคลั่งค่อย ๆ ลุกโชนขึ้นในดวงตา—
ร่างเงือกทั้งร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วอันน่าพิศวง
ในเวลาเดียวกัน เงือกหลายตนในน่านน้ำอื่น ๆ ที่รับรู้บางอย่างผ่านสายน้ำทะเลซึ่งมาถึงล่าช้า และสายลมทะเลที่พัดผ่าน ต่างก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเช่นกัน…
“เพศเมีย—”
“เจ้าสาว—”