วันที่ 6 ของการเอาชีวิตรอดกลางมหาสมุทร
เจียงฉางหนิงแกะมือที่โอบเอวตัวเองออกอย่างใจเย็น...แกะไม่ออกงั้นเหรอ?
ไม่เป็นไร
เจียงฉางหนิงยิ้ม เสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง
“ลองแกล้งหลับต่ออีกทีสิ”
เซ่ออันลี่เต๋อซือที่ตื่นตั้งแต่วินาทีแรกที่เจียงฉางหนิงขยับตัว: ……
เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตายังเจือความงุนงงไร้เดียงสาที่ยังจางหายไปไม่หมด
เมียพูดอะไรน่ะ?
เงือกน้อยฟังไม่รู้เรื่อง เงือกน้อยไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย~
เจียงฉางหนิง: ……
เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็ยอมใส่ใจเธออยู่บ้างนี่นา?
สุดท้ายทั้งคู่ก็ลุกขึ้นได้อย่างราบรื่น
ถ้าอยู่ตัวคนเดียว ตอนนี้เธอก็คงหยิบยาสีฟัน แปรงสีฟัน และผ้าเช็ดตัวจากมิติส่วนตัว อาบน้ำแปรงฟัน แล้วค่อยขึ้นไปกินมื้อเช้าบนผิวน้ำได้แล้ว