ปะการังสีนี้…ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นของฉัน!
เปลือกหอยนี่สวยจัง! ของฉัน!
ไข่มุก! ในหอยมุกนี่ต้องมีไข่มุกแน่ ๆ เปิดดูหน่อย ถ้ามีก็เป็นของฉัน!
……
ของฉัน ของฉัน ทั้งหมดเป็นของฉัน!
เจียงฉางหนิงนั่งอยู่บนบ่าของเซ่ออันลี่เต๋อซือ โดยมีเขาโอบอุ้มไว้ มือหนึ่งกอดเขาไว้ ส่วนอีกมือชี้นิ้วสั่งการอย่างฮึกเหิม ราวกับกำลังบัญชาการใต้หล้า
เซ่ออันลี่เต๋อซือที่ถูกสั่งให้พาเงือกทะเลไปเก็บ “ขยะ” : ……จะว่าอย่างไรดีนะ?
ไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพ ขอแค่ภรรยามีความสุขก็พอ
อีกอย่าง—
แม้แต่ “ขยะ” พวกนี้ยังต้องเก็บเข้าไปในมิติส่วนตัว…เซ่ออันลี่เต๋อซือไม่กล้าคิดเลยว่าก่อนหน้านี้ภรรยาต้องใช้ชีวิตลำบากยากจนขนาดไหน!
เพราะงั้น…
ระหว่างพาเจียงฉางหนิงไปขุดสาหร่ายยา เซ่ออันลี่เต๋อซือก็ไม่ลืมแวะล่าฝูงปลาขนาดใหญ่ทั้งฝูง ปลาพวกนี้เจียงฉางหนิงไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เงือกทะเลยืนยันแล้วว่าเนื้ออร่อยเป็นพิเศษ แถมไม่มีพยาธิแม้แต่ตัวเดียว—สุดท้ายเจียงฉางหนิงก็ยัดพวกมันเข้าไปในมิติส่วนตัวทั้งหมด