บางทีความพยายามไม่ย่อท้อของเจียงฉางหนิงคงทำให้สวรรค์ซาบซึ้งเข้าแล้ว
หลังจากดำน้ำค้นหาอย่างตั้งใจ เจียงฉางหนิงก็คว้าหีบสมบัติมาได้สองใบ ใบละข้าง!
สองใบ!
เธอสะกดกลั้นความตื่นเต้นไว้ ก่อนจะเปิดหีบ เจียงฉางหนิงนั่งลงบนแพไม้ไผ่ แล้วยังอุตส่าห์วักน้ำทะเลมาล้างมือเสียก่อน จากนั้นจึงเปิดหีบอย่างเป็นทางการด้วยสีหน้าเปี่ยมศรัทธา
【เปิดหีบสมบัติธรรมดา ยินดีด้วย คุณได้รับ (กล่องเครื่องมือ·1)!】
【เปิดหีบสมบัติธรรมดา ยินดีด้วย คุณได้รับ (ไม้·1)!】
กล่องเครื่องมือ ไม้…
เจียงฉางหนิง: !!!
ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!
ในที่สุดก็โชคดีขึ้นมาสักครั้งแล้วใช่ไหม!
มองกล่องที่ปรากฏขึ้นบนแพไม้ไผ่ลำเล็กของตัวเอง กับท่อนไม้ที่ดูไม่ต่างจากไม้ที่ใช้ประกอบแพนัก หลังระบบแจ้งว่าต้องใช้ไม้ 30 ท่อนเพื่อขยายเป็นเรือไม้ระดับสอง…
เจียงฉางหนิงก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอย่างช้า ๆ
ด้วยดวงของเธอ ภายในช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่ที่เหลืออีกแค่วันเดียว จะไปเก็บหีบสมบัติให้ครบ 30 ท่อนได้ยังไง…
ขำตายล่ะ ไม่มีทางเป็นจริงได้เลย!
ดูท่า…
เจียงฉางหนิงค่อย ๆ เบนสายตาไปยังท่อนไม้กับกล่องเครื่องมือที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เธอถกแขนเสื้อขึ้น รู้สึกว่าถึงเวลาแสดงฝีมือจริงเสียที—ในเมื่อเกมไม่ยอมให้เธออัปเกรดแพ แล้วเธอจะขยายแพด้วยตัวเองไม่ได้หรือไง?
แค่เอาท่อนไม้ไปผูกไว้ข้างแพด้านนอกสุด แพไม้ไผ่ลำเล็กของเธอก็จะมีพื้นที่เพิ่มขึ้นเท่ากับไม้หนึ่งท่อนแล้วไม่ใช่หรือ?
ส่วนจะใช้เชือกอะไรผูก…
ในกล่องเครื่องมือมีตลับเมตรไม่ใช่หรือไง?
เอามาใช้แก้ขัดก็ยังแข็งแรงกว่าเชือกเสียอีก!
ก็แค่ขอบตลับเมตรคมไปหน่อย แต่เรื่องเล็กน้อย แค่ใช้ผ้าขนหนูพันมือก่อนออกแรงดึงก็พอ!
ทำอย่างนี้ก่อน แล้วค่อยทำอย่างนั้น จากนั้นก็ทำแบบนี้ ๆ…
หลังจากง่วนอยู่พักใหญ่…
ขณะที่ท่อนไม้กำลังจะถูกมัดแน่นอยู่แล้ว ไม่รู้ว่ากรรไกรในมือเจียงฉางหนิงไปตัดโดนอะไรเข้า…
“ปัง!”
แพที่เดิมยังดี ๆ อยู่พลันแตกกระจาย โชคดีที่เจียงฉางหนิงดำลงไปใต้น้ำได้ทันตามสัญชาตญาณ จึงไม่ถูกท่อนไม้ที่กระเด็นออกมาฟาดใส่
แต่แล้ว…
ลมก็เริ่มพัดเหนือผิวน้ำทะเล
คลื่นซัดเข้ามาเป็นระลอก เจียงฉางหนิงเพิ่งคว้าหมั่นโถวกับยาสีฟันและแปรงสีฟันไว้ได้ ก็รู้สึกว่าน้ำทะเลในชั้นตื้นที่เธออยู่ได้รับผลจากลมทะเลเช่นกัน เริ่มไหวโคลงขึ้นมา…
ซวยจริง!
เธอมองท่อนไม้ที่กระจายเกลื่อนผิวน้ำอย่างอาลัย ก่อนจะตัดสินใจเชื่อตามสัญชาตญาณตัวเองในที่สุด แล้วหันหน้าไปว่ายลงสู่ทะเลลึก
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าการตัดสินใจของเจียงฉางหนิงถูกต้อง
เธอเงยหน้ามองคลื่นยักษ์ที่ถูกลมพัดให้ก่อตัวขึ้นทีละระลอก แล้วค่อย ๆ ขยับลงไปใต้น้ำอีกหนึ่งเมตร กอดหมั่นโถวที่ห่อไว้ล่วงหน้าอย่างรอบคอบ พร้อมแปรงสีฟันกับยาสีฟันไว้แน่น รู้สึกว่าสถานการณ์ก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
ถึงแพจะหายไป แต่อาหารของเธอยังอยู่!
ต่อจากนี้เธอหาที่สักแห่งหลบอยู่ให้ครบสองเดือนได้สบาย!
ส่วนจะไปหลบที่ไหนน่ะหรือ…
เจียงฉางหนิงยอมรับสถานะนางเงือกของตัวเองจากใจอย่างหมดจดแล้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เบนสายตาไปยังฝูงปลาตัวเล็กที่ว่ายวนอยู่รอบตัว
จากนั้น…
“สวยจัง”
“ชอบมากเลย”
“อยากแนบชิดจัง”
“อยากจุ๊บจัง”
“ฉันติดเบ็ดแล้ว ทำไมเธอยังไม่มาตกฉันอีก”
“ขอร้องล่ะ กินฉันเถอะ”
“อยากตายในมือเธอ ฮือ ๆๆ”
“ทำไมก่อนหน้านี้จับแต่ปลาตัวอื่น ไม่จับฉัน ทำไมใช้ปลาอื่นให้เป็นประโยชน์ แต่ไม่ใช้ฉันล่ะ”
“น่าโมโหจริง ๆ ปลาสองสามตัวที่เธอหลอกไปก่อนหน้านี้ยังเยาะเย้ยฉันก่อนจากไปอีก ฮือ ๆๆ ทำไมไม่จับฉันล่ะ เราก็เป็นปลาเหมือนกัน ชีวิตมันมีค่ากว่าฉันตรงไหน เนื้อมันแน่นกว่าของฉันหรือไง เธอไม่รู้หรอกว่าฉันขยันฝึกฝนทุกวันแค่ไหน”
“ฮือ ๆๆ เธอทำร้ายจิตใจฉัน ฉันก็อยากให้เธอจับไปหลอกฆ่าเหมือนกัน”
…
เจียงฉางหนิงที่เริ่มได้ยินคำพูดประหลาด ๆ เต็มสองหู: …
เธอขอโทษปลาแต่ละตัวที่เคยเอาไปแลกเปลี่ยนด้วยความจริงใจ แล้วรีบลบโพสต์แลกเปลี่ยนปลาทะเลทิ้งทันที
ไม่ไหวก็อย่าไปยุ่งดีกว่า—
เจียงฉางหนิงเห็นว่าความคิดตามสัญชาตญาณที่ปลาเหล่านี้ส่งมาไม่เพียงแสดงให้เห็นว่าพวกมันไม่มีความสามารถจะสื่อสารกับเธอได้จริง ๆ แต่คำพูดยังหื่นขึ้นเรื่อย ๆ เธอกำลังคิดจะย่องหนีอยู่เงียบ ๆ…
จู่ ๆ หมึกยักษ์ตัวหนึ่งก็โผล่มาให้คำแนะนำที่ใช้ได้จริง
“ไม่มีสัตว์นักล่าขนาดใหญ่ ไม่มีสัตว์ทะเลที่อันตรายหรือดุร้ายเกินไป…ฉันรู้ ๆ ไปทางตะวันตก ทางตะวันตกมี!”
เจียงฉางหนิงที่แยกทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือไม่ออก: …
สุดท้ายคุณหมึกยักษ์ผู้น่ารักก็ต้องรับหน้าที่ทุกอย่าง เธอนำทางเจียงฉางหนิงไปยังสถานที่ที่พูดถึง
ระหว่างทาง…
เจียงฉางหนิงถูกคุณหมึกยักษ์พามายังจุดหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเกาะออกไป มองเห็นเกาะได้ น้ำลึกประมาณ 100 เมตร แสงสว่างส่องผ่านได้ชัดเจน และยังมีแนวปะการังงดงามตระการตา
“เกาะเหรอ?”
เธอจับหนวดของคุณหมึกยักษ์ไว้ แล้วโผล่ขึ้นพ้นผิวน้ำ มองพืชพรรณเขียวชอุ่มบนเกาะด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย
ทว่า—
ความคิดอยากลองเอาชีวิตรอดในป่าของเจียงฉางหนิงยังไม่ทันผุดขึ้นมา ก็ได้รับคำเตือนจากคุณหมึกยักษ์เสียก่อน
“อันตราย”
เธอชี้ไปที่เกาะ แล้วชี้ไปยังแนวปะการังด้านล่างตรงที่พวกเธออยู่
“พื้นดิน ใกล้พื้นดิน อันตราย หลังแนวปะการัง ปลอดภัย”
เข้าใจแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าบนเกาะมีอันตรายอะไรอยู่ แต่เจียงฉางหนิงเป็นคนฟังคำเตือนและกินอิ่มอยู่แล้ว ไม่ได้กำลังขาดแคลนอาหาร แค่อยากหาที่สักแห่งนั่งแทะหมั่นโถวหลบอยู่ในดันเจี้ยนให้ครบสองเดือน เธอจึงดับความคิดอยากลองเอาชีวิตรอดในป่าทิ้งไปในพริบตา
เรื่องที่ไม่จำเป็นมีแต่จะนำพาความซวยมาให้
บางครั้งความอยากรู้อยากเห็นก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ดูหนังสยองขวัญสิ คนที่ตายก่อนก็พวกไม่ฟังคำเตือนเพราะความอยากรู้อยากเห็นทั้งนั้น
ดังนั้น…
เธอไม่ได้อยากตาย จึงเริ่มขอคำแนะนำจากคุณหมึกยักษ์อย่างว่าง่าย ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในทะเลแถบนี้อย่างไร ท่าทางเชื่อฟังน่ารักของเธอทำให้คุณหมึกยักษ์ดีใจจนเนื้อเต้น ถึงกับยอมอยู่ต่อแล้วสอนเธอแบบจับมือทำ
หลังรวบรวมสาหร่ายทะเลได้อย่างราบรื่น และอาศัยปะการังกับก้อนหินยึดรังสาหร่ายที่ถักขึ้นไว้กับพื้นทะเล ท้องฟ้าก็ใกล้พลบค่ำแล้ว
คุณหมึกยักษ์จากลาเขตทะเลแห่งนี้ไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หลังได้รับคำขอบคุณจากเจียงฉางหนิง ส่วนเจียงฉางหนิงก็เข้าไปขดตัวอยู่ในรังสาหร่ายของตัวเอง แล้วจัดหางให้อยู่ในท่าที่สบายตามคำแนะนำของคุณหมึกยักษ์ โดยสอดหางไว้ระหว่างสาหร่ายที่เว้นช่องไว้ล่วงหน้าแบบพอดี ๆ—จะได้นอนหลับโดยไม่ต้องกลัวว่าเผลอกลิ้งออกจากรังสาหร่าย แล้วลอยไปตามกระแสน้ำ
คืนนั้น เจียงฉางหนิงที่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้วจึงหลับสนิทอย่างสบายใจ
เธอไม่รู้เลยว่า…
ในยามที่เธอหลับใหล เรือยอชต์ลำหนึ่งกำลังแล่นเข้าใกล้เกาะอย่างช้า ๆ