วันที่สี่ของการเอาชีวิตรอดกลางมหาสมุทร
เวลา 00:00 น.
เมื่อช่วงคุ้มครองมือใหม่สามวันสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางรัตติกาล ผิวน้ำทะเลมืดสลัวก็เริ่มเกิดระลอกคลื่นซ้อนกันบาง ๆ
ขณะเดียวกัน อุณหภูมิของมหาสมุทร โดยเฉพาะบริเวณเหนือผิวน้ำ เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
อุณหภูมิบนผิวน้ำลดต่ำกว่าศูนย์อย่างรวดเร็ว สำหรับเจียงฉางหนิงซึ่งอยู่ในรังสาหร่ายทะเลท่ามกลางแนวปะการังลึกลงไปใต้ทะเลหลายร้อยเมตร อาจไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก แต่สำหรับคนอื่น ๆ แล้ว...
นี่คือบททดสอบความเป็นความตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงขั้นที่หลายคนไม่มีโอกาสตื่นขึ้นมาอีก พวกเขาแข็งตายไปทั้งอย่างนั้นขณะหลับ
ช่องแชตยิ่งเดือดพล่าน
(ดี ดีมาก พอหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่ก็จัดของโหดแบบนี้เลยเหรอ เล่นกันแรงขนาดนี้เชียว?)
(ลดอุณหภูมิตอนดึกเนี่ยนะ? ร้ายกาจเกินไปแล้ว! โหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม!)
(ฮือ ๆ ช่วยด้วย หนาวจนจะแข็งเป็นหมาอยู่แล้ว!)
(คนข้างบน ลองอัปเกรดแพของนายก่อนไหม?)
(ใช่ พออัปเกรดเป็นเรือบรรทุกสินค้าขนาดเล็กแล้ว ห้องโดยสารก็มีเครื่องปรับอากาศ)
(พูดเหมือนคนไม่รู้จักความหิว ถ้าอัปเกรดแพได้ ใครจะไม่อัปเกรดกันล่ะ?)
(ฉันที่กำลังขดตัวสั่นอยู่ในห้องโดยสารเรือไม้ ไม่กล้าพูดอะไรเลย...)
...
“จุ๊ ๆ ทุกคนลำบากกันจริง ๆ เลยนะ...”
ลั่วชิงอวี้นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เปิดเครื่องปรับอากาศ แถมยังสวมเสื้อแขนสั้น เขายิ้มกริ่มพลางไล่อ่านข้อความที่ไหลผ่านช่องพูดคุยอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็...
เขาลูบแขนตัวเอง แล้วหยิบแบบเสื้อกันหนาวที่เปิดได้จากหีบสมบัติบนเกาะออกมา