เจียงฉางหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเบือนสายตาหนีเป็นคนแรก
เธอสะบัดหางปลา คว้าหีบสมบัติแล้วดำดิ่งลงสู่ทะเลลึก
เกล็ดงามระยิบระยับยิ่งขึ้นเมื่ออาบแสงแดด ไอน้ำพร่ามัวลอยอ้อยอิ่งท่ามกลางวงแสงหักเห เส้นโค้งที่พาดผ่านช่างงดงามราวกับความฝัน
สวยจริง ๆ...
ชายที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้ลุกขึ้นยืน
ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจับจ้องผิวน้ำ มือที่ถือคันเบ็ดออกแรงกระชากแน่นขึ้นเรื่อย ๆ—
เจียงฉางหนิง: ...
บ้าจริง!
เอ็นเบ็ดกับสายเบ็ดนี่คุณภาพดีเกินไปหรือเปล่า?
ขนาดนี้แล้วยังไม่ขาดอีกเหรอ?
แล้วเบ็ดนี่มันอะไรกัน แค่โดนหีบสมบัติก็เกี่ยวติดเข้าไปได้เลยเหรอ?
ตกหีบเก่งขนาดนี้ ไม่กลัวตายหรือไง?
เจียงฉางหนิงที่เข้าเกมมาก็ไม่มีคันเบ็ดติดตัว อิจฉาจนแทบร้องไห้
ตกเข้าไป! ตกเข้าไปสิ!
ใครจะตกเก่งเท่านายได้อีก ไอ้ตัวแสบเอ๊ย!
มีแรงขนาดนี้ ทำไมไม่ไปแบกอิฐล่ะ!
กลัวว่านายจะเหมางานแบกอิฐไปหมดจนคนอื่นไม่มีงานทำหรือไง?
เขานี่นะ ฉันจะร้องไห้แล้ว ใจดีอะไรขนาดนี้!
เจียงฉางหนิงสูดหายใจลึก รู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว
ถ้ายังยื้อกันต่อไป แล้วเธอไม่ยอมปล่อยมือ เกรงว่าเดี๋ยวจะถูกลากขึ้นไปทั้งหีบสมบัติทั้งเงือก
แต่จะให้ปล่อยมือทั้งอย่างนี้...
เจียงฉางหนิงก็ทำใจไม่ได้จริง ๆ
ไม่อย่างนั้น...
เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะเปิดหีบสมบัติได้เลยตอนนี้?
พอความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา โลกทั้งใบก็เปิดกว้างขึ้นทันที!
เจียงฉางหนิงกอดหีบสมบัติไว้ มือคลำไปข้างหน้าอย่างยากลำบากจนเจอตัวล็อกสีทอง แกร๊ก—ทันทีที่ตัวล็อกเปิดออก หีบสมบัติสีทองก็หายวับไปในพริบตา
【ยินดีด้วย คุณเปิดหีบสมบัติระดับตำนานสำเร็จ! คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน (มิติไร้ขีดจำกัด)!】