«ระบบ ตามความทรงจำของผม คนในโลกนี้จะได้รับโปเกมอนเริ่มต้นหนึ่งตัวหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ...»
หลังย่อยความทรงจำทั้งหมดแล้ว หยุนอี้ก็ถามข้อสงสัยในใจออกมา
«ทำไมในความทรงจำของผมถึงไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับโปเกมอนเริ่มต้นเลยสักนิด...»
«เพราะผมตั้งใจจะมอบโปเกมอนเริ่มต้นเป็นการชดเชย ให้โฮสต์เลือกโปเกมอนตัวใดก็ได้มาเป็นคู่หู ยกเว้นโปเกมอนมายา โปเกมอนในตำนาน และอุลตร้าบีสต์...»
«หลังโฮสต์เลือกโปเกมอนเริ่มต้นแล้ว ระบบจะปรับเปลี่ยนความทรงจำของคนที่สนิทกับโฮสต์»
«อย่างนี้นี่เอง» พอได้ฟังคำอธิบายจากระบบ หยุนอี้ก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนเริ่มคิดว่าจะเลือกโปเกมอนตัวไหนดี
โปเกมอนกึ่งเทพงั้นเหรอ? ไม่จำเป็นเลย ระหว่างเดินทางเขาก็จับโปเกมอนกึ่งเทพมาได้ตั้งหลายตัวแล้ว
งั้นเลือกโปเกมอนที่ไม่มีในภูมิภาคพัลเดียสักตัวแล้วกัน
ไม่นาน หยุนอี้ก็ตัดสินใจได้ «ระบบ ผมเลือกฮิโตคาเงะ»
ภูมิภาคพัลเดียไม่มีฮิโตคาเงะก็จริง แม้หยุนอี้จะจำได้ว่ามีฮิโตคาเงะอาศัยอยู่ในโดมระบบนิเวศของบลูเบอร์รี่อคาเดมี
แต่เขายังไม่มีโอกาสไปที่โดมระบบนิเวศของบลูเบอร์รี่อคาเดมี นอกจากภูมิภาคพัลเดียแล้ว เขาก็เคยอยู่ที่คิตาคามิช่วงหนึ่งเท่านั้น
สิ้นเสียง โปเกบอลลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือหยุนอี้
หยุนอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปล่อยฮิโตคาเงะออกมาทันที
【โปเกมอน: ฮิโตคาเงะ
เพศ: ผู้
ธาตุ: ไฟ
ธาตุเทราสตัล: ไฟ
เลเวล: 15
พรสวรรค์: ระดับแชมเปียน
ความสามารถ: ไฟลุกโชน
ท่า: พุ่งชนมังกร, หางมังกร, พลังดึกดำบรรพ์, กรงเล็บเหล็ก, กัด, ข่วน, ร้องเรียก, สะเก็ดไฟ, ควันพราง, ลมหายใจมังกร
ไอเทมที่ถืออยู่: ไม่มี
สถานะ: สุขภาพดี】
ใช่แล้ว ด้วยความช่วยเหลือของระบบ หยุนอี้สามารถแสดงข้อมูลโปเกมอนในรูปแบบตัวเลขบนหน้าต่างสถานะได้ นี่ก็นับเป็นหนึ่งในความสามารถพิเศษที่ระบบมอบให้เขา
ฮิโตคาเงะที่มีพรสวรรค์ระดับแชมเปียนงั้นเหรอ?
หยุนอี้มองหน้าต่างสถานะของฮิโตคาเงะแล้วแปลกใจเพียงเล็กน้อย เขาเป็นเทรนเนอร์ระดับแชมเปียน ระหว่างเดินทางในภูมิภาคพัลเดียก็พบโปเกมอนพรสวรรค์สูงมาไม่น้อย
จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไป ยิ้มให้ฮิโตคาเงะแล้วพูดว่า «ฮิโตคาเงะ ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ...»
ฮิโตคาเงะมองมนุษย์ตรงหน้าที่แผ่บรรยากาศชวนให้รู้สึกใกล้ชิดออกมา แล้ววางมือลงบนมือของเขา ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ห้องของหยุนอี้ไม่ได้กว้างนัก แถมยังมีพื้นที่ไม่พอให้โปเกมอนอยู่กันมากมาย เขาจึงไม่ได้ปล่อยโปเกมอนตัวอื่นออกมา
ไว้หาเวลาทีหลังให้ฮิโตคาเงะได้รู้จักกับโปเกมอนตัวอื่นของเขาก็แล้วกัน
พอคิดได้ดังนั้น หยุนอี้ก็หยิบกระเป๋ามิติที่ฝากไว้กับระบบออกมา แล้วค้นของข้างใน
ไม่นาน เขาก็หยิบถ่านก้อนหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ฮิโตคาเงะ
【ถ่าน (ชั้นยอด): เพิ่มพลังท่าประเภทไฟของโปเกมอนที่ถือไอเทมนี้ 20%】
(ระดับของไอเทมแบ่งเป็น ทั่วไป, ดี, สมบูรณ์แบบ และชั้นยอด)
ฮิโตคาเงะรับถ่านไป แล้วจ้องมองของสีดำในอ้อมแขนด้วยความสงสัย
«ของชิ้นเล็ก ๆ นี่ถือเป็นของขวัญต้อนรับก็แล้วกัน...» หยุนอี้เห็นท่าทางซื่อ ๆ ของฮิโตคาเงะแล้วก็ยิ้มพลางพูด
หลังจากนั้น หยุนอี้คุยกับฮิโตคาเงียะอยู่พักหนึ่ง ก่อนเก็บมันกลับเข้าโปเกบอลอีกครั้ง
เขานอนแผ่ลงบนเตียงแล้วถอนหายใจยาว จากนั้นก็อดรู้สึกสับสนขึ้นมาไม่ได้
ต่อจากนี้เขาควรทำอะไรดี?
เป็นเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดงั้นเหรอ? แต่ด้วยฝีมือในตอนนี้ ถ้าไม่ใช่โปเกมอนเทพระดับหนึ่งลงมือ เขาก็แข็งแกร่งพอจะถล่มเทรนเนอร์ทุกคนในโลกนี้ได้แล้ว
อืม... ลองทำตามวิธีของซาโตชิดีไหม? จับโปเกมอนชุดใหม่อีกทีม แล้วฝึกให้พวกมันไปถึงระดับแชมเปียน หรือกระทั่งระดับเทพ?
เป็นความคิดที่ดี เอาตามนี้แหละ!
ทันทีที่หยุนอี้ตัดสินใจได้ว่าต่อไปจะทำอะไร เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
«ตรวจพบว่าโฮสต์กำหนดเป้าหมายในอนาคตแล้ว ภารกิจได้รับการมอบหมาย...»
«ภารกิจที่หนึ่ง: ฝึกโปเกมอนอย่างน้อย 6 ตัว และทำให้เลเวลของพวกมันขึ้นไปถึงระดับแชมเปียนเป็นอย่างต่ำ...»
«รางวัล: พรสวรรค์ของโปเกมอนทุกตัวเพิ่มขึ้นถึงระดับเทพขั้นสอง...»
หยุนอี้มองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วอดยิ้มพร้อมส่ายหน้าไม่ได้ «ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ตกลงตามนี้!»
เมื่อมีเป้าหมายแล้ว หยุนอี้ก็มีแรงฮึดขึ้นมาเต็มเปี่ยม แทบอยากพาฮิโตคาเงะไปหาที่ฝึกหนัก ๆ เดี๋ยวนี้เลย
แต่เสียงเรียกของแม่หยุนจากนอกห้องทำให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะเริ่มฝึกทันที
«หยุนอี้ ทำอะไรอยู่ในห้องน่ะ ออกมากินข้าวได้แล้ว!»
ช่างเถอะ เขาก็เหน็ดเหนื่อยมานานแล้ว ปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อนบ้างดีกว่า
«มาแล้ว ๆ!» หยุนอี้ขานเสียงดัง ก่อนยัดกระเป๋ามิติให้ระบบแล้วรีบเดินไปทางห้องครัว
เขาไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้กินอาหารฝีมือแม่มานานแค่ไหนแล้ว
......
ที่โต๊ะอาหาร แม่หยุนมองหยุนอี้ที่กินตุ้ย ๆ แล้วยิ้มพูดว่า «ค่อย ๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งหรอก ในหม้อยังมีอีก ถ้าไม่พอก็ตักเพิ่มได้»
พอได้ยินแม่พูด หยุนอี้ไม่ได้ตอบอะไร เพียงพยักหน้าแรง ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนความเร็วในการกินลง
หลังกินเสร็จ งานล้างจานก็ย่อมตกเป็นของหยุนอี้
«จริงสิแม่ พ่อไปไหนเหรอ?» หยุนอี้เช็ดมือแล้วหันไปถามแม่หยุนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารด้วยความสงสัย
«พ่อเหรอ? พ่อไปตกปลาแล้ว ทำไม อยากไปหาเขาหรือไง?» แม่หยุนตอบพลางเล่นโทรศัพท์ไปด้วย
«...ใกล้เปิดเทอมแล้วนะ ตอนนี้ลูกควรฝึกโปเกมอนให้ดี...»
«ไม่ต้องห่วงนะแม่ ผมกับฮิโตคาเงะไม่มีทางแพ้ใครแน่นอน!» หยุนอี้ตอบอย่างมั่นใจ
ฮิโตคาเงะที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทุบอกเบา ๆ เพื่อบอกว่าเห็นด้วยกับหยุนอี้
«จ้ะ ๆ» แม่หยุนพูดพร้อมรอยยิ้ม «พยายามเข้านะ แม่กับพ่อเชื่อมั่นในตัวลูก...»
หลังจากนั้น หยุนอี้คุยกับแม่อยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนกลับเข้าห้องไปพักผ่อน
แม่หยุนนั่งอยู่บนโซฟา มองแผ่นหลังของหยุนอี้แล้วตกอยู่ในภวังค์
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลูกชายคนเล็กของบ้านเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนตั้งเยอะนะ?
รู้สึกว่า... ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหรือเปล่า? ถึงจะยังดูเป็นเด็กอยู่บ้างก็เถอะ
คิดได้ดังนั้น แม่หยุนก็อดยิ้มพลางส่ายหน้าไม่ได้ ลูกโตขึ้นแล้ว เธอน่าจะดีใจสิ
......
หยุนอี้นอนอยู่บนเตียง กำลังจะหลับอยู่แล้ว จู่ ๆ เสียงสังเคราะห์ของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
«ตรวจพบความขัดข้อง ขณะนี้ได้มอบการชดเชยให้แล้ว ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ — พลังข้ามขีดจำกัด...»
«ระบบจะเริ่มอัปเดตในอีก 10 วินาที นอกจากฟังก์ชันพื้นฐานแล้ว ฟังก์ชันอื่นจะถูกปิดใช้งานชั่วคราว ขอให้โฮสต์เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า... การอัปเดตจะใช้เวลา 7 วัน...»
สิ้นเสียง ระบบก็เงียบหายไปโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าหยุนอี้จะเรียกอย่างไรก็ไม่มีเสียงตอบกลับ ดูท่าจะเข้าสู่โหมดอัปเดตแล้ว
หยุนอี้นวดขมับตัวเอง «ให้ตายสิ เกือบจะหลับอยู่แล้วเชียว»