“คุณหน阮คะ แรงกดแบบนี้พอดีไหมคะ?”
แรงกดจากปลายนิ้วที่ฝ่าเท้าทำให้阮玉真ลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนเตียงนวด แก้มแนบกับหมอนรองเนื้อนุ่มเย็นเฉียบ
สายเดี่ยวเส้นเล็กสองเส้นบนหัวไหล่รั้งจนรู้สึกอึดอัด พอหันหน้าไป เธอก็เห็นกระจก
คนในกระจกปล่อยผมยาวสยาย กระโปรงสั้นจนแทบปิดโคนขาไม่มิด คอเสื้อเว้าลึกเผยผิวขาวผ่องและส่วนโค้งอวบอิ่ม
สัมผัสที่ฝ่าเท้าชัดเจนเสียจน阮玉真ต้องเกร็งคอชะโงกมองลงไป
ชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ปลายเตียง ผมดำปรกคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มพร้อมขยิบตายั่วยวนอย่างไม่คิดปิดบัง
ปลายนิ้วไล้จากข้อเท้าของเธอขึ้นมาอย่างช้า ๆ วนคลึงน่องไปมา
หนังศีรษะของ阮玉真ตึงวาบ เธอยังไม่ทันเข้าใจว่าตัวเองมานอนคว่ำอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ขาก็ถีบออกไปแล้ว หลังเท้าที่เหยียดตรงยันเข้าที่ซอกไหล่ของอีกฝ่าย “ไปตายซะ! กล้าลวนลามคุณหนูอย่างฉันหรือ!”
หนุ่มหล่อผมดำเซถอยไปครึ่งก้าว ร้องอุ๊ย ก่อนขอบตาจะแดงระเรื่อขึ้นมาทันที “คุณหนู阮ครับ ผมทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า? คราวก่อนคุณยังบอกว่าแรงมือผมเบาไปอยู่เลย”
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอไม่ได้ป่วยตายไปแล้วหรือ?
阮玉真จำได้ว่าตัวเองสิ้นใจอยู่บนเตียงผู้ป่วย หลังโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง
หรือว่าเธอยังไม่ตาย?
เธอใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นเสียงอื้ออึงก็ดังก้องในหัว ภาพแปลกหน้าพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย
เธอ...ดูเหมือนจะทะลุเข้ามาในนิยาย
เข้ามาอยู่ในนิยายรักฉากหลังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และกลายเป็นตัวร้ายหญิงชื่อเดียวกันอย่าง阮玉真
ในนิยาย 阮玉真 คนนี้เป็นตัวประกอบที่ก่อเรื่องไม่เว้นวัน เธอแอบอ้างบุญคุณที่นางเอกช่วยพระเอกอย่าง贺珣ไว้ แล้วบีบบังคับให้贺珣แต่งงานกับตัวเอง หลังแต่งงานก็อาศัยชื่อ “คุณนาย贺” วางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่ว พอ贺珣ไม่กลับบ้านนานสามเดือน เธอก็ทนความเหงาไม่ไหว ยิ่งทำเรื่องเหลวไหลหนักขึ้น นัดนายแบบชาย เที่ยวบ่อน ใช้บัตรเครดิตราวกับน้ำไหล คิดว่าทุกอย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย
แต่ความจริงแล้ว คนของ贺珣จดบันทึกทุกยอดใช้จ่ายไว้หมด
ต่อมา贺珣ตามหาผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาตัวจริงจนพบ เมื่อรู้เรื่องที่阮玉真แอบอ้างบุญคุณ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือโยน骗子อย่าง阮玉真ลงบ่อจระเข้ในคฤหาสน์ส่วนตัวที่ท่าเรือตันจง
ตายจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!
阮玉真สูดหายใจเฮือก พลิกตัวลงจากเตียงนวดอย่างรวดเร็ว แล้วเดินไปชิดกระจกบานใหญ่ติดผนังเพื่อสำรวจตัวเอง
ใบหน้างดงามทีเดียว ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำ จมูกเล็กโด่งรับกับใบหน้า รูปหน้าไข่ดูละมุน แนวกรามคมชัดสะอาดตา มองแวบเดียวก็ชวนให้จดจำ เป็นโฉมงามที่หน้าตาดีจริง ๆ
แต่ยิ่งใบหน้านี้ดึงดูดใจผู้คนมากเท่าไร สิ่งที่เจ้าของร่างเคยทำก็ยิ่งชวนให้คนเกลียดมากเท่านั้น คำว่าตัวร้ายหญิงไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง บทบาทของเธอในนิยายไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว
อาศัยว่าตัวเองเป็นภรรยาของ贺珣 ก็กล้าตบหน้าคนในสถานบันเทิง ตบโต๊ะด่าคนในบ่อน ยกขวดเหล้าฟาดหัวพนักงานบริการ เอาแต่ใจและปากจัด สูบบุหรี่ดื่มเหล้าได้หมด พออารมณ์ขึ้นมาก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
ความทรงจำจบลง 阮玉真กัดริมฝีปาก ดวงตากลมฉ่ำน้ำมีม่านหมอกคลออยู่ ขอบตาแดงระเรื่อเพราะตกใจ
แย่แล้ว
แล้ว贺珣เป็นคนแบบไหนกัน?
ในนิยายเขาเป็นผู้ก่อตั้งเครือไท่อี๋ในที่สว่าง เป็นนักการกุศลที่อายุน้อยที่สุดในแวดวงชนชั้นสูงของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อ่อนโยนดุจหยก สุภาพราวสุภาพบุรุษ ทุกเดือนจะปรากฏตัวในหนังสือพิมพ์สักครั้ง บริจาคเงินก้อนหนึ่ง แล้วถ่ายรูปยิ้มแย้มไว้หนึ่งใบ
แต่ลับหลัง ธุรกิจใต้ดินกว่า 90% ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ในกำมือเขา ตั้งแต่ช่องแคบโกวานไปจนถึงอ่าวมาไหล แทบจะผูกขาดเส้นทางทั้งหมด
แม้แต่รอยยิ้มของชายคนนั้นก็ยังแฝงเล่ห์เหลี่ยม เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ชอบคิดบัญชี สมุดบัญชีเล่มบาง ๆ บันทึกหนี้บุญคุณที่ทุกคนติดค้างเขาไว้จนหมด
ส่วนเธอ 阮玉真 บนสมุดบัญชีเล่มนั้นคงสะสมยอดไว้มากพอให้เอาไปเลี้ยงจระเข้แล้ว
แผ่นหลังของ阮玉真ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น โอ๊ย ตายแล้ว นี่มันเรื่องที่ทุกคนเป็นคนร้ายกันหมดชัด ๆ เธอหันไปเห็นกระเป๋าที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็รีบพุ่งเข้าไปค้น หยิบเสื้อคลุมไหมเนื้อบางออกมาสวมอย่างรวดเร็ว
หนุ่มหล่อผมดำยืนนิ่ง ตาจ้องเธอเขม็ง คล้ายไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนู阮ที่ปกติแทบอยากเขียนคำว่า “ฉันรวย” ไว้บนหน้าผาก จู่ ๆ ถึงกลับสวมเสื้อผ้าเสียอย่างนั้น
เธอดึงชายเสื้อคลุมให้กระชับ สวมรองเท้าส้นเตี้ย แล้วเปิดประตูเดินออกไปทันที
贺珣ไม่กลับมาครึ่งเดือนแล้ว ในนิยายเขียนไว้ว่าเขาไปทางเหนือเพื่อกวาดล้างพ่อค้ากลุ่มหนึ่งที่คิดจะปล้นของกลาง กว่าจะกลับเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาอีกสามวัน
ช่วงนี้เจ้าของร่างก่อเรื่องไว้ไม่เว้นวัน ตั้งแต่เรียกนายแบบชายมาหา ไปจนถึงรูดบัตรจองเรือยอชต์สองลำ ผู้ช่วยส่วนตัวของ贺珣จดบันทึกไว้ทั้งหมด
พอคิดถึงตรงนี้ นิ้วที่กำหูกระเป๋าของ阮玉真ก็เกร็งแน่น
ตอนนี้เธอจะกลับไปแก้ตัวใหม่ ตั้งใจกลับเนื้อกลับตัว เป็นคนดีให้ได้
พอ贺珣กลับมา เธอจะทำตัวว่านอนสอนง่าย ทำตัวขี้ขลาด แล้วหาโอกาสเอาเงินหนีไปให้ได้ ห้ามรับเคราะห์แทนเจ้าของร่างเด็ดขาด
-
阮玉真อาศัยสัญชาตญาณที่เจ้าของร่างทิ้งไว้ เลี้ยวซ้าย ตั้งใจจะลงไปชั้นล่างด้วยลิฟต์
เพราะรีบเดินเกินไป รองเท้าข้างหนึ่งจึงหลุด เธอเอามือยันกำแพงแล้วก้มลงไปคว้า
พอเงยหน้าขึ้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนดังมาจากอีกฟากของหัวมุม
คนหนึ่งพูดว่า “พี่เทียว ของล็อตนั้นถ้าขนออกจากท่าเรือตันจง จะไปถึงก่อนฤดูฝนไหมครับ?”
阮玉真หูผึ่ง เทียวาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของ贺珣 ดูแลทั้งเรื่องกินอยู่และการเดินทางของ贺珣 รวมถึง...
ค่าใช้จ่ายทุกบาททุกสตางค์ การเข้าออกทุกครั้ง และชื่อนายแบบชายทุกคนของเจ้าของร่าง ล้วนเป็นเทียวาที่จดบันทึกไว้
ในนิยาย เทียวากับ贺珣แทบจะตัวติดกัน ถ้าเขาอยู่ 贺珣ก็น่าจะอยู่ด้วยถึงแปดส่วน
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของ阮玉真ก็เต้นขึ้นมาจุกถึงคอ
เธอไม่รู้ว่า贺珣กลับมาจากทางเหนือตั้งแต่เมื่อไร แต่วันนี้เจ้าของร่างแต่งตัวแบบนี้มาที่สถานบันเทิงเพื่อหานายแบบชาย ถ้าเทียวาเห็นเข้า เธอก็ไม่มีโอกาสแก้ตัวแล้ว
阮玉真สวมรองเท้ากลับเข้าที่ แล้วแนบตัวกับเงามืดชิดกำแพง มองไปยังห้องรับรองที่เทียวากับชายอีกคนในเสื้อเชิ้ตดำเดินเข้าไป
รอบ ๆ ไม่มีบอดี้การ์ด
เธอสูดหายใจลึก ย่อตัวเดินย่องเข้าไป พอแนบหูกับบานประตู ก็ได้ยินเสียงหวานเลี่ยนของผู้หญิงดังมาจากข้างใน “คุณชาย贺 อย่าทำแบบนี้สิคะ~ ฉันเขินนะ”
ดวงตากลมของ阮玉真พลันเป็นประกาย โอกาสทองชัด ๆ ทั้งฟ้าเป็นใจ ทั้งสถานที่และผู้คนก็พร้อม
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว ใช้หลังมือเช็ดหางตาให้มีน้ำตาคลอขึ้นมา แล้วผลักประตูไม้แกะสลักด้วยสองแขนเต็มแรง โครม!
เธอไปยืนค้ำกรอบประตู เท้าเอว แล้วขึ้นเสียงดัง “贺珣! ดีเหลือเกินนะ คุณกล้านอกใจฉันอย่างนั้นเหรอ!”