หลินเจินเจินหยิบแผ่นหนังแกะสีเหลืองเก่าขึ้นมาสองแผ่น
กลางแผ่นหนังแกะมีเส้นสายยุ่งเหยิงวาดเป็นภาพอยู่ แผ่นแรกเป็นแบบโครงสร้างแพไม้ระดับหนึ่ง ด้านล่างระบุเงื่อนไขการสร้างไว้ว่า ไม้ x10 ส่วนแผ่นที่สองวาดอุปกรณ์ทรงกรวยคล้ายกรวยไว้ พร้อมเขียนว่าแบบเครื่องควบแน่นน้ำขั้นต้น ข้าง ๆ มีรายการวัสดุครบถ้วน: ถังพลาสติกเปล่า x1, ท่อโลหะ x1, แผ่นพลาสติก x1
โชคดีไม่น้อย ไม้สิบชิ้นที่ได้จากการเปิดกล่องเมื่อครู่พอดีกับเงื่อนไขอัปเกรดแพไม้ ส่วนเครื่องควบแน่นน้ำ วัสดุทั้งสามอย่างยังไม่มีแม้แต่เงา
ลมเย็นวูบหนึ่งพัดเลียบผิวน้ำทะเล ลอดเข้าทางคอเสื้อแล้วแทรกซึมไปถึงกระดูก สีของหมอกหนารอบตัวเปลี่ยนจากเทาขาวเป็นเขียวคล้ำชวนอึดอัด คลื่นทะเลซัดกระดานไม้ถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่งเสียงซ่าไม่ขาดสาย
แผ่นไม้ใต้ร่างยุบวูบลงอย่างแรง น้ำทะเลเย็นเฉียบเอ่อท่วมหลังเท้ารองเท้าทหารในพริบตา
ตามด้วยเสียงกรอบแกรบดังขึ้น
ขอบด้านขวาของแผ่นไม้แตกหลุดไปอีกชิ้นใหญ่ เศษไม้แตกปลิวไกลไปตามกระแสน้ำ
เธอเปิดหน้าต่างสถานะดู
【ยานพาหนะปัจจุบัน: แผ่นไม้ผุระดับหนึ่ง ความทนทาน: 8/10】
ลองคำนวณเวลาดูแล้ว เหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก่อนหนึ่งทุ่ม ขอแค่ไม่มีอะไรผิดพลาด ความทนทานก็น่าจะพอประคองไปจนถึงเวลาเปลี่ยนดันเจี้ยนตอนกลางคืนได้
เธอกดเข้าไปดูช่องแชต ตอนนี้ข้อความเลื่อนเร็วเสียจนเห็นเป็นเงาพร่า
“ใต้น้ำมีสัตว์กลายพันธุ์ที่เคลื่อนที่เร็ว ระวังโดนลอบโจมตี!”
“ความทนทานของแผ่นไม้ลดเร็วเกินไปแล้ว ใครมีไม้บ้าง? ฉันจะเอาแครกเกอร์อัดแท่งครึ่งชิ้นแลก!”
“ต้องการอาวุธด่วน! ฉันมีของที่ดรอปหลังฆ่ามาแลก!”
ข้อความต้องการอาวุธด่วนเพิ่งส่งออกไป รูปโปรไฟล์ของคนพูดก็กลายเป็นสีเทา ทันใดนั้น รูปโปรไฟล์จำนวนมากบนหน้าจอก็ทยอยรีเฟรชและมืดลงทั้งหมด
น่านน้ำที่ไม่รู้จัก
อู๋เสียย่อตัวอยู่กลางแผ่นไม้ มือกำมีดปอกผลไม้ขึ้นสนิมที่ได้จากการเปิดกล่องไว้แน่น ใบมีดมีรอยบิ่นอยู่หลายจุด
เงาดำสามสายวนเวียนอยู่ใต้น้ำรอบตัวเขา เขาจ้องกระแสน้ำวนเขม็ง พร้อมนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“สาม สอง...”
ละอองน้ำทางซ้ายระเบิดซ่า เขาพุ่งตัวไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ปลาทะเลกลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่มีหนามแหลมขึ้นเต็มตัวงับพลาด อู๋เสียฉวยจังหวะกลับมือแทงปลายมีดเข้าที่เหงือกของมันอย่างแรง แล้วอาศัยแรงสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่งของเจ้าปลาถีบมันกลับลงทะเลไป
เขาดึงมีดออก ใช้มือปาดน้ำทะเลบนใบหน้า แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้ม
“ฟ้าใกล้มืดแล้ว สัตว์ประหลาดโจมตีถี่ขึ้นเรื่อย ๆ”
อีกฟากหนึ่งของทะเล
หวังพั่งจื่อเตะปูกลายพันธุ์ที่ปีนขึ้นมาบนแผ่นไม้กลับลงทะเล พลั่วสนามในมือกวัดแกว่งจนเกิดเสียงหวือ ๆ
“ไอ้พวกเวรนี่ไม่เลิกสักที! ท่านอ้วนหิวจนท้องกิ่ว ยังต้องมาถ่วงเวลาอยู่กับพวกแกตรงนี้ อย่างน้อยก็ทำของดรอปมาให้ฉันเยอะ ๆ หน่อยสิ!”
เขาขมวดคิ้วแน่น จ้องแผ่นไม้ผุใต้เท้าที่เหลือความทนทานเพียง 4 จุด
ลึกเข้าไปในหมอก
มีเลือดดำข้นหยดจากมีดในมือจางฉี่หลิง รอบตัวมีซากสัตว์ทะเลสามสี่ร่างลอยอยู่บนผิวน้ำและเริ่มสลายไป เขาไม่แม้แต่จะมอง เพียงหันหน้าไปทางส่วนลึกของหมอก
แสงสว่างกำลังมืดลงอย่างรวดเร็ว
ไกลออกไป เซี่ยอวี่เฉินบิดร่างหลบการตวัดหางของสัตว์ทะเลตัวหนึ่งอย่างหวุดหวิด ในมุมที่ไม่อาจเป็นไปได้ มีดผีเสื้อในมือเขาพุ่งออกไปตามจังหวะ กรีดเปิดท้องของสัตว์ทะเลได้อย่างแม่นยำ จากนั้นเขาสะบัดคราบเลือดออกจากคมมีด ก่อนเหลือบมองหน้าต่างเกมอย่างเย็นชา
“แค่ครู่เดียว รูปโปรไฟล์ผู้เล่นก็มืดลงไปเยอะขนาดนี้ ดูท่ายิ่งใกล้กลางคืน ดันเจี้ยนนี้ก็ยิ่งอันตราย”
ส่วนเฮยเซี่ยจื่อที่อยู่อีกแห่งกำลังฉีกยิ้ม แสงสุดท้ายบนขอบฟ้ากำลังจะถูกกลืนหายไป ทว่าโลกตรงหน้ากลับยิ่งชัดเจนขึ้น เขาควงมีดสั้นในมืออย่างคล่องแคล่ว ก่อนแทงฉึกเข้าใส่เงาดำที่เคลื่อนที่รวดเร็วใต้น้ำ
“ความอัดอั้นที่เจอมาตอนกลางวัน คืนนี้คนตาบอดอย่างฉันจะเอาคืนให้ทบต้นทบดอก นี่มันเงินทั้งนั้น!”
กลับมาที่หลินเจินเจิน ผิวน้ำรอบตัวเดือดพล่านไปหมดแล้ว
เงาดำสี่ห้าสายยาวหลายเมตรว่ายสลับไปมาอยู่ใต้แผ่นไม้ กระแสน้ำที่ปั่นป่วนก่อเป็นน้ำวนเล็ก ๆ พยายามกระชากแผ่นไม้ให้จมลงไป กลิ่นคาวฉุนจัดชวนคลื่นเหียน
หลินเจินเจินมองค่าความทนทานของแผ่นไม้บนหน้าต่างสถานะ ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ความทนทานก็ลดจาก 8 เหลือ 3 เดิมทีเธอตั้งใจจะรอจนก่อนเปลี่ยนดันเจี้ยนไม่กี่นาทีแล้วค่อยอัปเกรดยานพาหนะ แต่ดูจากสถานการณ์แล้วคงรอต่อไปไม่ได้
หลินเจินเจินขยับความคิด ไม้สิบชิ้นในมิติก็ปรากฏขึ้นบนแผ่นไม้อย่างเป็นระเบียบ เธอคว้าแบบแพไม้ขึ้นมา แล้วกดปุ่มอัปเกรดที่อยู่ถัดจากข้อมูลยานพาหนะบนหน้าต่างสถานะ
ชั่วพริบตา แสงสีทองก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
แผ่นไม้ผุใต้เท้าที่โคลงเคลงใกล้จะแตกและมีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งตารางเมตร พลันประกอบตัวใหม่กลายเป็นเรือไม้ยาว 3 เมตร กว้าง 1 เมตร รอบเรือมีราวไม้สูงครึ่งเมตร
เมื่อเท้าทั้งสองยืนมั่นคงบนพื้นเรือที่ราบเรียบ ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่เหมือนจะพลัดตกทะเลได้ทุกเมื่อก็เบาบางลงเสียที
【อัปเกรดยานพาหนะสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น ยานพาหนะของคุณอัปเกรดเป็น: เรือไม้ระดับหนึ่ง การป้องกัน: 5 ความทนทาน: 100/100】
หลินเจินเจินมองเรือไม้ที่เลื่อนขึ้นเป็นระดับหนึ่งอย่างพอใจ ในที่สุดก็เดินไปมาได้เสียที เธอยืนอยู่บนแผ่นไม้ตลอดทั้งวัน อยากเดินสักสองก้าวก็ทำไม่ได้ แค่ขยับตัวมากหน่อยก็อาจตกทะเล ความรู้สึกนั้นมีแต่คนที่เคยเจอเองเท่านั้นถึงจะรู้ว่าทรมานแค่ไหน อย่างไรเสีย ชาตินี้เธอก็ไม่อยากเจออีกแล้ว
สัตว์ทะเลใต้น้ำรับรู้ได้ว่ายานพาหนะของเหยื่ออัปเกรดขึ้นกะทันหัน จึงพุ่งชนใต้ท้องเรืออย่างบ้าคลั่ง พยายามคว่ำเรือลำเล็ก
เสียงทึบดังปัง!
แพไม้เพียงโคลงเล็กน้อย ส่วนหัวของสัตว์ทะเลโผล่พ้นน้ำจากแรงกระแทกพอดี
มือซ้ายของหลินเจินเจินกำราวเรือไว้แน่น ส่วนมือขวากำมีดสามแฉกไว้มั่น อาศัยแรงถ่วงของร่างกายแทงจากบนลงล่างอย่างแม่นยำ ทะลุลูกตาซ้ายของสัตว์ทะเล คมมีดแหลมคมแทงผ่านเบ้าตาเข้าไปในกะโหลกอย่างไร้อุปสรรค
ทันทีที่ดึงมีดสามแฉกออก เลือดสัตว์สีดำคล้ำก็สาดกระเซ็นเปื้อนราวไม้ ย้อมให้ราวเรือเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน
สัตว์ทะเลอีกตัวที่อยู่ข้าง ๆ อ้าปากกว้างราวแอ่งเลือดพุ่งเข้ากัดแขนเธอ
หลินเจินเจินออกแรงที่มือซ้ายเล็กน้อย แล้วยืนทรงตัวบนเรือได้อีกครั้ง เธอมองสัตว์ทะเลที่พุ่งเข้ามา ดวงตาเย็นวาบ ก่อนกระตุ้นพลังพิเศษมิติทันที
คมมิติแทบโปร่งใสสายหนึ่งฟันขวางผ่านผิวน้ำ สัตว์ทะเลตัวนั้นยังไม่ทันหลบ กรามบนก็ถูกคมมิติตัดขาดไปอย่างเรียบกริบ
สัตว์ทะเลทั้งสองตัวสลายกลายเป็นจุดแสงพร้อมกัน
กล่องไม้สองใบลอยขึ้นบนผิวน้ำทันที
หลินเจินเจินลากกล่องขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ แล้วเปิดฝากล่องไม้ใบหนึ่งทันที
【เปิดใช้รางวัลโชคดี! ขอแสดงความยินดี กล่องไม้ของคุณเลื่อนระดับเป็นกล่องทองแดง!】
แสงสีทองวาบผ่าน พร้อมเสียงประกาศของระบบที่ดังขึ้นในหัว
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: แบบป้อมปืนขั้นต้น x1, เหรียญทอง x5, น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร x24】
เธอเปิดกล่องไม้ใบที่สองต่อ
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: ขนมปังโฮลวีต x5, หิน x5】
ของในกล่องทั้งสองใบมีไม่น้อย แต่ก็ยังหาอุปกรณ์ทำเครื่องควบแน่นน้ำไม่ได้
บนหน้าต่างเกมไม่มีพื้นที่แลกเปลี่ยนเฉพาะ นอกจากร้านค้า หลินเจินเจินถามระบบแล้วจึงรู้ว่า นอกจากร้านค้ากับฟังก์ชันมอบของให้เพื่อนที่ใช้แทนการแลกเปลี่ยนได้ ก็ไม่มีวิธีแลกเปลี่ยนอย่างอื่นอีก
ดูท่าคงต้องไปหาของที่ต้องการจากช่องแชตแล้ว
ไม่นานเธอก็เล็งผู้เล่นหลายคนที่มีถังพลาสติกเปล่าและท่อโลหะไว้ แล้วส่งคำขอเป็นเพื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมระบุในคำขอว่าต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งของ
คำขอเป็นเพื่อนได้รับการตอบรับภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ฝ่ายหนึ่งต้องการน้ำดื่มอย่างเร่งด่วน ส่วนอีกฝ่ายก็เข้ามาหาคนที่มีของเหล่านี้อยู่แล้ว ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงแลกเปลี่ยนกันได้อย่างรวดเร็ว
หลินเจินเจินลองกดเข้าไปที่ฟังก์ชันมอบของขวัญ เธอทำตามราคาที่ตกลงกันไว้ โดยใช้น้ำแร่ขวดละ 500 มิลลิลิตรแลกวัสดุหนึ่งชิ้น แล้วใส่น้ำแร่สองขวดลงในช่องของขวัญ หลังทั้งสองฝ่ายตรวจดูข้อมูลสิ่งของและกดยืนยัน กล่องของขวัญสองใบที่บรรจุวัสดุก็ปรากฏขึ้นในช่องแชต กดรับก็เป็นอันแลกเปลี่ยนครั้งแรกสำเร็จ
ยังขาดแผ่นพลาสติกชิ้นสุดท้าย หลินเจินเจินประกาศในช่องแชตก่อนว่าใช้น้ำแร่หนึ่งขวดแลกแผ่นพลาสติกหนึ่งแผ่น จากนั้นก็หาโพสต์ของผู้เล่นคนอื่นที่ต้องการขายของในช่องแชต เธอหาอยู่นานก็ไม่เจอใคร จนตอนที่กำลังคิดจะถอดใจ ผู้ใช้รหัสชื่อเซี่ยอวี่เฉินก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนมา พร้อมแจ้งว่ามีแผ่นพลาสติกหนึ่งแผ่นจะขาย
หลินเจินเจินกดรับทันที หลังเพิ่มเพื่อนแล้ว อีกฝ่ายส่งข้อความส่วนตัวมา: “น้ำขวดเดียวมันน้อยไป แผ่นพลาสติกในร้านค้าขาย 15 เหรียญทอง ส่วนน้ำราคา 5 เหรียญทอง แผ่นพลาสติกหนึ่งแผ่นยังไงก็ควรแลกน้ำแร่ 3 ขวดสิ”
หลินเจินเจินขมวดคิ้ว เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพิมพ์ตอบ: “เอามาเทียบแบบนี้ไม่ได้หรอก ตอนที่ทุกอย่างยังไม่ขาดแคลน ราคาของในร้านค้าไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้ทุกคนต้องการน้ำกับอาหารมากกว่าวัสดุอย่างเห็นได้ชัด ถ้าคุณจะแลกอาหารตามราคาในร้านค้า ก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันเพิ่มขนมปังโฮลวีตให้ได้มากสุด 2 ชิ้น หวังว่าคุณจะลองคิดดูให้ดี”
อีกฟากหนึ่ง เซี่ยอวี่เฉินอ่านข้อความตอบกลับจากหลินเจินเจิน ใช้เวลาคิดไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็วางแผ่นพลาสติกลงในช่องของขวัญอย่างจนใจ แล้วกดยืนยัน: “ตกลง”
เซี่ยอวี่เฉินอย่างเขาเคยต้องต่อรองกับคนอื่นเพื่ออาหารคำเดียวตั้งแต่เมื่อไรกัน แต่เมื่อเข้ามาในเกมนี้ ถ้ามีแค่ตัวเขาคนเดียว อาศัยแค่การเก็บกล่องกับกล่องที่ได้จากการฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ ก็ยังพอใช้ชีวิตได้ดี ทว่าข้างหลังเขายังมีอีกสี่คน ไม่เพียงมีคนโชคร้ายที่มีค่าโชคเพียง 1 กับอีกคนที่มีค่าโชค 3 ยังมีคนหายตัวไปอีกหนึ่งคนด้วย ไม่ว่าพวกเขาสี่คนจะส่งข้อความหาเขาอย่างไรก็ไม่มีการตอบรับสักนิด ถ้าไม่เห็นรูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย พวกเขาคงคิดว่าหาคนผิดไปแล้ว
ส่วนหวังพั่งจื่อที่เหลืออยู่ ฝีมือของเขาบวกกับค่าโชค 5 แต้ม ทำให้ได้ของพอใช้ได้ อย่างน้อยก็ยังพอเปิดกล่องได้ของมาบ้าง
แต่ทำไมกล่องของพวกเขาทั้งสี่คนถึงไม่มีอาหารเลยสักนิด วัสดุสำหรับอัปเกรดยานพาหนะอย่างเดียวก็พอให้สามคนอัปเกรดยานพาหนะขึ้นไปถึงระดับหนึ่งแล้ว แต่มีแค่วัสดุ ไม่มีแบบแปลน ก็อัปเกรดไม่ได้
สถานการณ์ของทั้งห้าคนตอนนี้คือ คนหนึ่งยังขาดการติดต่อ อีกคนโชคร้ายจนแค่เอาตัวรอดได้ก็นับว่าเก่งแล้ว ส่วนอีกคนต่อให้ได้กล่องมา ของที่เปิดได้ก็มีแต่สัตว์กลายพันธุ์หรือขยะ ครั้งที่โชคดีที่สุดคือได้มีดสั้นมาหนึ่งเล่ม ไม่มีทั้งอาหารและวัสดุ หวังพั่งจื่อโชคดีกว่าเล็กน้อย ได้ไม้มาอยู่บ้างกับอาวุธสองชิ้น ชิ้นหนึ่งคือมีดปอกผลไม้ในมืออู๋เสีย อีกชิ้นคือพลั่วสนามในมือเขาเอง ที่เหลือก็มีเพียงเซี่ยอวี่เฉิน เขายังถือว่าโชคดี เพราะมีค่าโชค 7 แต้มอยู่ เขาไม่เพียงเปิดได้มีดผีเสื้อที่เหมาะกับตัวเอง แต่ยังได้วัสดุมาไม่น้อยด้วย
แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุดในตอนนี้ ทั้งแบบแปลนอัปเกรดยานพาหนะ น้ำ และอาหาร กลับไม่เห็นแม้แต่อย่างเดียว สุดท้ายทั้งสี่คนทำได้เพียงไปหาคนที่มีอาหารจะขายในช่องแชต หลินเจินเจินเป็นผู้เล่นคนเดียวที่พวกเขาหาเจอและยินดีแลกอาหารกับน้ำ
กลับมาที่หลินเจินเจิน
เธอวางน้ำกับขนมปังลงไปแล้วกดยืนยัน จากนั้นก็รับกล่องของขวัญที่บรรจุแผ่นพลาสติกมาได้อย่างราบรื่น
วัสดุครบแล้ว เธอเรียกแบบเครื่องควบแน่นน้ำขั้นต้นออกมา วางวัสดุกองไว้กลางเรือลำเล็ก แล้วกดใช้แบบเครื่องควบแน่นน้ำขั้นต้นบนหน้าต่างสถานะ
แสงสีขาววาบขึ้น
เครื่องมือโครงสร้างเรียบง่ายเครื่องหนึ่งปรากฏขึ้นตรงมุมเรือลำเล็กอย่างไร้ที่มา ถังพลาสติกทำหน้าที่เป็นฐาน ส่วนท่อโลหะใช้ระบายน้ำ ตอนเครื่องทำงานมีเสียงหึ่งต่ำ ๆ ดังขึ้น ไม่นานหยดน้ำใสก็เริ่มควบแน่นตามผนังด้านในของท่อโลหะ แล้วค่อย ๆ ไหลลงสู่รางเก็บน้ำด้านล่าง
【สร้างเครื่องควบแน่นน้ำขั้นต้นสำเร็จ สามารถควบแน่นน้ำบริสุทธิ์ได้อัตโนมัติ 500 มิลลิลิตรต่อชั่วโมง】
เมื่อมีน้ำจืดให้ใช้แล้ว หลินเจินเจินก็หยิบแบบป้อมปืนขั้นต้นที่เพิ่งได้มาออกมา
วัสดุที่ใช้สร้าง: ผลึกประหลาดขั้นต้น x1, หิน x5, ไม้ x5
เมื่อครู่เธอเปิดกล่องได้หินมาห้าก้อนพอดี แต่ไม้ถูกใช้หมดตอนอัปเกรดเรือลำเล็กแล้ว ส่วนผลึกประหลาดขั้นต้นนั้นยิ่งไม่รู้ว่าจะหาได้จากไหน เธอลองค้นคำนี้ในช่องแชต แต่ไม่มีข้อมูลใด ๆ ปรากฏ
ดูจากชื่อสิ่งของแล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าจะต้องรอให้ถึงดันเจี้ยนกลางคืนถึงจะหาได้
น้ำทะเลที่ปั่นป่วนรอบเรือลำเล็กค่อย ๆ สงบลง สัตว์ทะเลที่เหลือเห็นพวกเดียวกันถูกฆ่าตายในพริบตา ก็สะบัดหางอย่างไม่ยินยอมก่อนถอยกลับสู่ทะเลลึก
หลินเจินเจินพิงราวเรือที่แข็งแรง ล้างเลือดออกจากมีดสามแฉกในน้ำทะเลจนสะอาด แล้วเสียบกลับเข้าที่เอว
เธอหันไปมองเครื่องควบแน่นน้ำที่กำลังหยดน้ำช้า ๆ
ยานพาหนะที่แข็งแรง น้ำจืดที่มีให้ใช้อย่างต่อเนื่อง รวมถึงขนมปังกับหม้อไฟอุ่นร้อนด้วยตัวเองในมิติหยุดนิ่ง ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอเก็บเกี่ยวได้ในช่วงกลางวันของวันนี้
ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงก็ดังขึ้นในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ไม่ใช่แค่เธอ ผู้เล่นทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างได้ยินเสียงประกาศเย็นชาเดียวกันในหัวพร้อมกัน
【เหลือเวลาอีก 10 นาทีก่อนดันเจี้ยนป้องกันกลางคืนจะเปิดตอนหนึ่งทุ่ม】
【ขอให้ผู้เล่นทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม】
【ย้ำอีกครั้ง เหลือเวลาอีก 10 นาที】
【ขอให้ผู้เล่นทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม】
ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานลอยสูงเหนือยานพาหนะ ทุกครั้งที่ตัวเลขเปลี่ยน มันย้ำเตือนผู้เล่นว่าเวลากำลังผ่านไป
ข้อความหลากหลายที่เพิ่งถาโถมเข้ามาในช่องแชตหยุดชะงักลงฉับพลัน ทั้งช่องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักมักทรมานยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์โดยตรง เพราะไม่มีใครรู้ว่าดันเจี้ยนป้องกันกลางคืนนั้นจะเป็นอย่างไร
ผู้เล่นทุกคนที่รอดชีวิตในเวลานี้ทำได้เพียงกำอาวุธในมือแน่น ดวงตาแดงก่ำจ้องตัวเลขที่ลดลงไม่หยุด
เวลาผ่านไปทีละวินาที
18 นาฬิกา 59 นาที 50 วินาที
55 วินาที
59 วินาที
หนึ่งทุ่มตรง
เสียงคลื่นซัดกระหน่ำบนผิวน้ำกับเสียงลมทะเลหวีดหวิวหยุดลงกะทันหัน
ลำแสงสีแดงฉานพุ่งทะลุหมอกสีเทาจากฟากฟ้าดิ่งลงมา กลืนหลินเจินเจินพร้อมเรือลำเล็กทั้งลำเข้าไปในพริบตา