เล่นมือถือ?
เล่นหมากห้า?
ถ้าเป็นวันปกติ อาจมีคนพูดว่า เวลาเรียนภาคค่ำก็มีไว้ทำเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือ?
ไม่งั้นจะทำอะไร อ่านหนังสือหรือไง?
แต่วันนี้ไม่มีใครมีอารมณ์ทำเรื่องพวกนี้เลย
ภายในห้องเรียนเงียบสนิท
บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่สบายใจ
ไม่มีใครรู้ว่าตัวอักษรเลือดจะปรากฏขึ้นหรือไม่ ยิ่งไม่มีใครรู้ว่าจะสุ่มได้ชื่อตัวเองหรือเปล่า......
ครูที่เดินผ่านห้องสิบต่างชำเลืองมองเข้ามาเป็นระยะ เมื่อเห็นว่าข้างในเงียบสนิท ก็คิดว่านักเรียนห้องสิบเปลี่ยนนิสัยแล้ว เตรียมตัวตั้งใจเรียนเพื่อรับมือกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย......
สองคาบอันแสนอึดอัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นสภาพแวดล้อมรอบข้างไม่มีความผิดปกติใด ๆ
“เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง......”
ในที่สุด เสียงกริ่งเริ่มคาบที่สามก็ดังขึ้น
ทุกคนนั่งอยู่บนที่นั่งของตัวเอง จ้องกระดานดำโดยไม่กะพริบตา
อู๋เหวินเทาหลับตาแน่น ประนมมือทั้งสองข้าง ปากพึมพำไม่หยุดว่า “พระยูไล พระเง็กเซียนฮ่องเต้ พระเจ้า อัลลอฮ์......ขอร้องล่ะ ช่วยคุ้มครองพวกเราด้วย คืนนี้อย่าให้มันปรากฏขึ้นอีกเลย ต่อให้ปรากฏก็อย่าเลือกผมนะ!”
น่าเสียดาย ความจริงไม่ได้เป็นไปตามที่เขาหวัง
หลังเสียงกริ่งดังขึ้นได้ไม่นาน
ตัวอักษรเลือดหนึ่งบรรทัดก็ปรากฏขึ้นบนกระดานดำ
【ทุกคน สวัสดีตอนกลางคืน】
นักเรียนในห้องใจเสียกันทันที
“สวัสดีบ้านแกสิ!” เย่เฮ่าอวี่ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน ด่ากราดว่า “แกเป็นตัวอะไรกันแน่ ทำไมถึงมาหาพวกเรา?”