อารมณ์ของอู๋ผิงค่อย ๆ สงบลง ทว่าในดวงตายังคงมีแววสับสนอยู่เล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง หล่อนค่อย ๆ หันมามองซูหย่วน “นักเรียน เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วเหรอ”
ทั้งสองสบตากัน รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
ซ่งเสี่ยวเซี่ยลองถามอย่างระมัดระวัง “คุณป้าคะ เมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้วคะ”
“หา?” สีหน้าของอู๋ผิงแสดงท่าครุ่นคิด “ฉันเหมือนจะถามหนูว่า วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์เหรอ ฉันจำได้ว่าโรงเรียนหนูคุมเข้มมาก แล้วหนูออกมาได้ยังไง”
เห็นทั้งสองเอาแต่จ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไร อู๋ผิงก็ถามอย่างฉงนอีกครั้ง “มีอะไรงั้นเหรอ”
ซ่งเสี่ยวเซี่ยสูดหายใจลึก ๆ ก่อนยิ้มตอบ “ไม่มีอะไรค่ะคุณป้า พวกหนูแค่หาเรื่องอ้างแล้วแอบออกมาค่ะ”
“อ๋อ...” อู๋ผิงพยักหน้า คล้ายยังไม่ได้สติกลับมา จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ตอนนี้ทั้งสองไม่กล้ากระตุ้นอู๋ผิงตามใจอีกแล้ว
ภาพประหลาดเมื่อครู่ยังติดตา หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ต้องเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวขึ้นแน่!
ทั้งสองช่วยปลอบอู๋ผิงอีกพักหนึ่ง ก่อนเตรียมลุกขึ้นจากไป
“จะไปแล้วเหรอ อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม” อู๋ผิงถาม
ซ่งเสี่ยวเซี่ยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า พวกหนูไปก่อนนะคะ คราวหน้าหนูจะมาเยี่ยมอีกค่ะ”
จุดประสงค์ของการมาครั้งนี้บรรลุแล้ว แต่ทั้งสองกลับรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่คิดจะอยู่ที่นี่นานกว่านี้
เห็นดังนั้น อู๋ผิงจึงไม่ได้รั้งไว้อีก “ก็ได้ งั้นเดินทางระวัง ๆ ล่ะ”
พูดจบ หล่อนก็หันไปเหม่อมองโทรทัศน์ต่อ
ก่อนจากไป ซูหย่วนเปิดประตูห้องของเหมาฮ่าวว่างอีกครั้ง
หลอดไฟสีขาวไม่กะพริบอีก ภายในห้องก็ไม่มีสิ่งผิดปกติอื่นเกิดขึ้น