เจียงต้าฝู่กับเสิ่นต้าซานถูกพาตัวไปแล้ว ตำรวจออกไปหาทหารจากเขตทหารที่ส่งตัวทั้งสองมา เพื่อแจ้งสถานการณ์ให้พวกเขาทราบ
“เรื่องนี้พวกเราจัดการเองไม่ได้ เจียงต้าฝู่ไม่ใช่คนในพื้นที่ที่เราดูแล พวกเราทำได้แค่ช่วยจับกุม สอบปากคำ และควบคุมตัวไว้ชั่วคราว จากนั้นต้องให้ความร่วมมือกับตำรวจท้องที่ในการสืบสวน”
“อีกอย่าง ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ขั้นตอนการส่งมอบตัวอย่างเป็นทางการต้องรอจัดการพรุ่งนี้ พวกเราจะส่งหนังสือไปยังสถานีตำรวจท้องที่”
ทหารได้ฟังสถานการณ์แล้วจึงตอบว่า
“รับทราบ พวกเราจะรายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบ”
ทหารกับหมอทหารที่เดินทางมาด้วยกันจากไป ส่วนอีกด้านหนึ่ง ภายในห้องควบคุมตัวชั่วคราวของสถานีตำรวจ
ตอนนี้เจียงต้าฝู่โกรธจนแทบคลั่ง ตำรวจไม่มีสิทธิ์ควบคุมตัวเขาแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำ แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงกักตัวเขาไว้?!
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร ตำรวจก็ไม่ยอมปล่อยตัว ทำให้เจียงต้าฝู่อดสงสัยไม่ได้ว่ามีคนอยู่เบื้องหลังคอยเล่นงานเขา
คนที่เขานึกถึงได้ก็คือผู้ชายที่เสิ่นเจียวแต่งงานด้วย ไม่อย่างนั้นผู้บังคับบัญชาทั่วไปของเขตทหารคงไม่มีเหตุผลที่จะช่วยเธอถึงขนาดนี้
เจียงต้าฝู่นึกถึงความดุดันในแววตาของชายหนุ่มคนนั้นแล้ว ตอนนี้ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวจนขนลุก เขาขมวดคิ้ว ครุ่นคิดว่าชายคนนั้นมีภูมิหลังเป็นใครกันแน่
“พี่เฉิน ตอนเสิ่นฉางหรงยังมีชีวิตอยู่ เขาเคยบอกไหมว่ามีสหายร่วมรบที่เก่งกาจมากหรือเปล่า? การหมั้นแบบเด็กที่เขาจัดไว้ให้เสิ่นเจียว ทางครอบครัวนั้นเป็นอย่างไร?”