นอกลานบ้าน
ไจ๋เยว่ยืนอยู่หน้าประตู แต่กลับถูกปิดประตูใส่ สีหน้าหม่นหมอง
เสิ่นเจียวอยากให้เขาแต่งงานกับเธอตอนนี้เลย แต่ความจริงคือตอนนี้ยังทำไม่ได้ เพราะพวกเขายัง “ไม่มีชื่อไม่มีสถานะ”
แถมเธอยังโกรธอยู่ด้วย ที่ไม่ให้โอกาสเขา หรือเป็นเพราะเขาปฏิเสธเธอไปเมื่อสุดสัปดาห์ก่อน เธอเลยหมดใจให้เขาแล้ว?
นี่คือสิ่งที่ไจ๋เยว่กลัวที่สุด วันที่เขาหันกลับมา หญิงสาวที่มีแต่เขาอยู่เต็มหัวใจกลับถูกเขาทำร้ายจนหัวใจแหลกสลาย ความรักที่มีให้เขาหายไปจนหมด
ไจ๋เยว่กำหมัดแน่น ก่อนจะเก็บซ่อนความหม่นเศร้า แววตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
เขาควรรีบลงมือแก้ปัญหาให้เรียบร้อย ไม่ใช่นั่งรอความพ่ายแพ้อยู่เฉยๆ
คิดได้ดังนั้น ไจ๋เยว่ก็วิ่งเหยาะๆ กลับไปยังแคมป์ทหาร
เขาโทรศัพท์ออกไป ติดต่อเส้นสายทุกทาง ฝากคนส่งข่าวไปถึงไจ๋จิ่งเฉินที่กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่แดนเหนือ ขอให้รีบกลับหน่วยโดยเร็ว
ระหว่างที่เร่งให้ไจ๋จิ่งเฉินกลับมา ไจ๋เยว่ก็ไม่ลืมตามหาเสิ่นเจียวต่อ คอยทำให้เธอเห็นหน้าและแสดงน้ำใจสารพัดวิธี
-
หลังจากทั้งคู่ “คุยกันไม่รู้เรื่อง” เมื่อวาน เสิ่นเจียวก็ยังโกรธมาจนถึงวันรุ่งขึ้น
ดังนั้นพอตกเย็น หลังฝึกอบรมเสร็จ เธอกลับมาเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงทางแยกอีกครั้ง ก็หันหลังเดินไปอีกทางทันที
ไจ๋เยว่เฝ้ามองถนนที่มุ่งไปยังหน่วยพยาบาลอยู่ตลอด จึงเห็นเสิ่นเจียวทันทีและรีบตามไป อยากคุยกับเธอ
เสิ่นเจียวไม่สนใจ แต่คนที่เมื่อก่อนหลบหน้าเธอแทบเป็นแทบตาย ตอนนี้กลับเหมือนกาวตราหมาหนึบ สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด