“ไปจัดการดูหน่อย ให้พวกเขาปล่อยคนออกมา”
หูกว่างจื้อถือเงินเดินออกไป เงินก้อนนี้ไม่น้อยเลย คลำดูแล้วหนาเป็นปึก เขาคิดในใจว่าเซี่ยลี่ตอนนี้ร่ำรวยขึ้นจริง ๆ
เขาใช้เส้นสายลอบนัดพบตำรวจจากสถานีตำรวจแห่งหนึ่ง แล้วใช้เงินให้ช่วยพาคนออกมา อีกฝ่ายรับเงินไว้ ก่อนจะส่งข่าวกลับมาตอนบ่าย
ในจดหมายบอกว่าจัดการไม่ได้ ปล่อยคนไม่ได้ ทางเขตทหารกำลังกดดัน เจียงต้าฝู่คนนี้ต้องถูกคุมขัง
หูกว่างจื้อยื่นจดหมายให้เซี่ยลี่ พอเซี่ยลี่อ่านจบก็โกรธจนฉีกมันทิ้งทันที แล้วพูดอย่างฉุนเฉียวว่า
“จัดการไม่ได้แล้วยังรับเงินฉันอีกเหรอ! งั้นก็คืนเงินมาสิ!”
“โธ่ พี่ชาย เงินนั่นเป็นค่าข่าว อีกฝ่ายก็ถือว่าเป็นข้าราชการตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะให้เขาวิ่งเต้นให้ฟรีได้ยังไง” หูกว่างจื้อปลอบเขา
“เขาสืบมาได้ละเอียดมาก ไม่ใช่สถานีตำรวจที่คุมตัวคนไว้ แต่เป็นทางเขตทหาร มีคนตำแหน่งสูงกว่ากดดันอยู่ ยืนกรานว่าจะจัดการเจียงต้าฝู่ให้ได้”
“ฉันจำได้ว่าเอ็งมีญาติอยู่ทางเขตทหารไม่ใช่เหรอ ตำแหน่งก็สูงพอตัว ลองไปขอให้เขาช่วยสิ”
พอได้ยินหูกว่างจื้อพูดแบบนั้น เซี่ยลี่ก็คิดอย่างขุ่นเคืองว่า
ก็เป็นลุงใหญ่ที่สั่งให้เขาจัดการเรื่องนี้เอง ถ้าลุงใหญ่ลงมือได้ด้วยตัวเอง จะต้องมาหาเขาทำไม
“ลุงใหญ่ของผมอยู่ในตำแหน่งสูง ตัวเขาเองก็ต้องระวังตัวด้วย ถ้าถูกจับได้ว่ามีจุดอ่อนก็ไม่ดี” เซี่ยลี่แต่งเหตุผลตอบหูกว่างจื้อ
“เฮ้อ ก็เป็นลุงใหญ่ของเอ็งแท้ ๆ ถ้าเอ็งไม่ไปขอให้เขาช่วย เรื่องนี้ก็คงไม่มีทางแล้ว ไม่มีใครช่วยเอ็งได้หรอก” หูกว่างจื้อว่า
“แต่เจียงต้าฝู่คนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับเอ็งกันแน่ ถึงได้ไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตทางเขตทหาร แล้วยังใช้นามแฝงเพื่อช่วยเขาอีก”