ไจ๋เยว่กำลังให้พยาบาลพันแผล แต่สายตากลับไม่ได้มองบาดแผลของตัวเอง เขาหันไปมองเสิ่นเจียวที่ยังร้องไห้อยู่
เขาอยากบอกว่าเขาไม่เป็นไรจริง ๆ ให้เสิ่นเจียวไม่ต้องเป็นห่วง แต่ตอนนี้บรรยากาศเงียบสงัด แถมยังมีหมออยู่หลายคน เขาจึงได้แต่กลืนคำพูดลงคอ รอให้ทุกคนออกไปก่อนแล้วค่อยพูดกับเสิ่นเจียว
เมื่อพันแผลที่ฝ่ามือเสร็จแล้ว หมอก็กำชับข้อควรระวังหลังได้รับบาดเจ็บ ก่อนจะเดินออกไป
พยาบาลสาธารณสุขมองไจ๋เยว่ แล้วเหลือบมองเสิ่นเจียวที่ยังร้องไห้อีกแวบหนึ่ง
เมื่อครู่ไจ๋เยว่ทั้งรีบร้อนเข้าไปช่วยคน ทั้งใช้มือเปล่าคว้ามีดเอาไว้ ถึงขั้นยอมเสี่ยงชีวิตเช่นนี้ พยาบาลจึงเดาว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่น่าจะไม่ธรรมดา ก่อนจะเดินออกไปเพื่อเว้นพื้นที่ให้พวกเขา
ในห้องฉุกเฉิน
ตอนนี้ทุกคนออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงไจ๋เยว่กับเสิ่นเจียวสองคน ไจ๋เยว่หันกลับมา เอ่ยกับเสิ่นเจียวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ผมไม่เป็นไร จริง ๆ แค่...”
“ไจ๋เยว่! เธอโง่หรือไง? ทำไมถึงใช้มือรับมัน? คิดว่ามือตัวเองเป็นเหล็กหรือไง!”
เสียงของเสิ่นเจียวดังขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงสะอื้นติดขัด ทั้งโมโหทั้งเป็นห่วง
“ถ้าผมไม่รับ มีดก็จะปักเข้าตัวเธอแล้ว” ไจ๋เยว่พูด
“ผมหนังหนาเนื้อแข็ง โดนบาดก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าบาดเจ็บที่ตัวเธอ ด้วยมุมแบบนั้นมีดคงแทงเข้าไปเลย แผลต้องหนักมาก แล้วก็เจ็บมากด้วย”
ตอนนี้เสิ่นเจียวมองชายตรงหน้าที่ปกป้องเธออย่างหมดหัวใจด้วยสายตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา เขากลัวเธอบาดเจ็บ กลัวเธอเจ็บ จึงใช้มือเปล่าคว้ามีด ยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายบาดเจ็บแทน