“ลุง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วนะ พวกเราไปหาโรงแรมเล็ก ๆ ของเอกชนพักสักคืนก่อนเถอะ”
“จะพักอะไร ตอนนี้เพิ่งบ่ายแก่ ๆ เอง เจอคนเร็วก็กลับเร็ว” เสิ่นต้าซานกล่าว
“ที่คุณอยากพักโรงแรม ไม่ใช่คิดจะฉวยโอกาสหนีหรอกนะ” เสิ่นต้าซานถามเสียงเข้ม
“จะเป็นไปได้ยังไง คุณพูดอะไรแบบนั้น” เซี่ยลี่ฝืนยิ้ม
“ทั้งที่จริง ๆ แล้วฉันก็อยากหนี เพราะไม่อยากให้เสิ่นเจียวเห็นหน้า แล้วรู้ว่าฉันเป็นคนขายเธอ”
“ผมรับปากคุณแล้วนี่ พอไปถึงเขตทหารแล้วเจอเสิ่นเจียว คุณไม่ต้องออกหน้า ผมจะปล่อยคุณไปเอง” เจียงต้าฝู่กล่าว
“ครับ ผมเชื่อในนิสัยของลุงอยู่แล้ว ที่ขอให้พักสักคืนแล้วค่อยไป ก็เพราะตอนนี้ไม่มีรถไปเขตทหารแล้ว แถมที่นั่นยังอยู่ห่างไกล” เซี่ยลี่กล่าว
“มาถึงนี่แล้ว ยังกลัวว่าเสิ่นเจียวจะหนีไปไหนอีกหรือไง ผมก็ถูกคุณมัดไว้ คุณคอยจับตาดูผมอยู่ จะไปส่งข่าวให้เธอได้ยังไง”
เจียงต้าฝู่มองเขา คำพูดนี้ก็มีเหตุผลจริง ๆ
เมื่อครู่เขาถามคนแถวนี้ถึงระยะทางไปเขตทหารแล้ว ต้องนั่งรถราวหนึ่งถึงสองชั่วโมง ไปถึงก็คงมืดพอดี
ถ้าที่อยู่ที่ได้มาเป็นที่อยู่ปลอม เขาก็ยังไปเอาเรื่องโจวไคได้ อย่างไรเสียก่อนจะเจอเสิ่นเจียว เขาจะไม่ปล่อยคนคนนี้ไปเด็ดขาด
สุดท้ายเจียงต้าฝู่ก็ตัดสินใจหาที่พักสักคืนก่อน ส่วนเซี่ยลี่ก็ฉวยโอกาสพาพวกเขาไปยังโรงแรมเล็ก ๆ ที่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของตัวเองเปิดไว้
ระหว่างทางที่ผ่านร้านถ่ายภาพสีแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เจียงต้าฝู่ก็หยุดเดิน
เพราะเขาเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างมากบนรูปถ่ายที่ติดอยู่หน้าร้านถ่ายภาพคนนั้น—