ไจ๋จิ่งเฉินวางหูโทรศัพท์ลง ยังคงก้มหน้า ความเศร้าโศกเสียใจในใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เขาเดินออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย ถึงกับลืมขอบคุณหมอซุน กระทั่งเดินมาถึงประตู หมอซุนจึงเรียกเขาไว้
“มีอะไรอีกหรือครับ หมอซุน” ไจ๋จิ่งเฉินถามด้วยแววตาว่างเปล่าและเจ็บปวด
หมอซุนเห็นเขาเป็นเช่นนั้น จึงไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าเรียบเฉยพลางเอ่ยว่า
“ผมเป็นอาจารย์ของเสิ่นเจียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไจ๋จิ่งเฉินก็ได้สติขึ้นมาทันที เขามองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ นึกไม่ถึงว่าเสิ่นเจียวจะเป็นศิษย์ของหมอซุนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังคนนี้
“บทสนทนาระหว่างคุณกับคุณปู่เมื่อครู่ ผมได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้เสิ่นเจียวอยู่กับไจ๋เยว่ ส่วนตัวผมคิดว่าไจ๋เยว่คือคนที่เหมาะกับเธอที่สุด อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการอยู่กับคุณ”
หมอซุนพูดตรงไปตรงมาโดยไม่ไว้หน้าใคร เมื่อไจ๋จิ่งเฉินได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือดด้วยความเจ็บปวด
“ที่จริงตอนแรกผมก็ไม่เห็นด้วยกับไจ๋เยว่ เขาทำให้ศิษย์ของผมเสียใจอยู่หลายครั้ง ถึงขั้นย้ายไปอยู่หอพักรวมด้วยซ้ำ” หมอซุนพูดต่อ
เมื่อได้ยินว่าไจ๋เยว่ทำไม่ดีกับเสิ่นเจียว ไจ๋จิ่งเฉินก็ร้อนใจขึ้นมาทันที ทั้งยังคิดว่าตัวเองยังมีโอกาส แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ได้ยินหมอซุนพูดต่อว่า
“เพราะไจ๋เยว่ชอบเสิ่นเจียวชัด ๆ แม้แต่ผมยังดูออก แต่เขากลับไม่ยอมอยู่กับเสิ่นเจียว ผมเลยคิดว่าเขาเป็นคนสารเลว คอยเล่นกับความรู้สึกของเสิ่นเจียว”
“แต่ภายหลังผมถึงรู้ว่าเหตุผลที่เขาไม่ยอมอยู่กับเสิ่นเจียวก็เพราะคนที่หมั้นหมายกับเสิ่นเจียวคือคุณ ไม่ใช่เขา ในฐานะลุงของคุณ เขาย่อมทำเรื่องแบบนั้นไม่ลง”