“ลุงเล็กของนายเป็นลูกหลงของผู้บัญชาการท่านเก่าแห่งตระกูลไจ๋ แถมยังเป็นแก้วตาดวงใจ จะยอมให้ใครง่าย ๆ ได้ยังไง” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูด
“ใช่แล้ว ๆ ระหว่างลูกชายกับหลานชาย แน่นอนว่าลูกชายสำคัญกว่าอยู่แล้ว หลานอย่างนายก็เลยถูกใช้เป็นน้ำใจไมตรีไปน่ะสิ” อีกคนรับคำ
ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไจ๋จิ่งเฉินก็ยังรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่ดี เรื่องที่ปู่ลำเอียงเมื่อก่อนก็ช่างเถอะ
แต่ยี่สิบปีผ่านไป ลุงเล็กของเขากลับเก่งกว่าเขาไปเสียทุกด้าน ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นถึง “วิสัยทัศน์อันยาวไกล” ของปู่
ตำแหน่งของลุงเล็กสูงกว่าเขาหลายขั้น ส่วนผลงานความดีความชอบก็มีมากกว่าเขาไม่รู้ตั้งเท่าไร ต่อให้ผ่านไปอีกห้าปี ตอนเขาอายุยี่สิบห้า ก็ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จและขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับลุงเล็กได้
ไม่สิ ไม่ใช่แค่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ไม่มีทางได้แน่นอน
ไจ๋จิ่งเฉินรู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถและอยู่ในระดับไหน จึงทำได้เพียงถอนหายใจ พลางกดความเจ็บปวดและความขุ่นเคืองในใจเอาไว้
“รักษาที่สาม ชิงที่สอง ยังไงฉันก็ไม่มีวันยอมแพ้!” ไจ๋จิ่งเฉินพูดด้วยแววตามุ่งมั่นและฮึกเหิม
เขาฮึกเหิมราวกับฉีดเลือดไก่ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะคว้าเหรียญบำเน็จชั้นสองมาให้ได้ แบบนั้นจะได้ใช้เป็นข้อต่อรองกับปู่ แล้วเตะสาวบ้านนอกหยาบคายคนนั้นออกไปเสีย
เพราะอย่างนั้น เขาไม่มีทางกลับไปก่อนกำหนดตามที่ลุงเล็กบอกแน่ ถ้าสาวบ้านนอกคนนั้นมีความสามารถ ก็รอไปเรื่อย ๆ เลย เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะหน้าหนาอยู่ในเขตทหารต่อไปโดยไม่ยอมไปไหนได้
ต่อให้เธอหน้าด้านอยู่ต่อจริง ๆ พอเขากลับไปพร้อมผลงานความดีความชอบแล้ว สาวบ้านนอกคนนั้นก็ต้องกลับไปที่ที่เธอจากมาอยู่ดี