แต่พวกเขาทุกคนลืมไปว่าฝีมือของไจ๋เยว่เป็นอย่างไร ไม่นานมานี้เขาเพิ่งจับสายลับตัวฉกาจได้ทั้งเป็น สร้างความดีความชอบไว้มากมาย
คนธรรมดาที่ฝึกฝนเพียงกำลังแขนจากการทำงานในไร่นา แถมมีแค่แรงกำลังอยู่บ้าง จะทำร้ายเขาได้อย่างไรกัน?
ขณะที่หมัดของเสิ่นต้าซานกำลังจะซัดเข้าหน้าไจ๋เยว่ เสิ่นเจียวที่อยู่ด้านหลังไจ๋เยว่ก็รีบเข้าไปดึงเขาออกมา
ไจ๋เยว่ยกมือข้างหนึ่งปกป้องเธอไว้ ส่วนอีกมือก็ยื่นออกไปสกัดมือของเสิ่นต้าซานอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ออกแรงบีบจนอีกฝ่ายชะงักไปทั้งอย่างนั้น
หมัดของเสิ่นต้าซานถูกจับไว้ เขาไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีแรงมือมากขนาดนี้ จึงตกใจขึ้นมาทันที
แต่เพียงครู่เดียว มืออีกข้างของเขาก็เงื้อจะชกต่อ
ทว่าหมัดเพิ่งพุ่งออกไปได้ครึ่งทาง มือขวาที่ถูกไจ๋เยว่จับไว้ก็ถูกบิดกลับ เสียงกระดูกดัง “กร๊อบ” ขึ้นมาทันที
“อ๊ากกก!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นในห้องทำงาน เสิ่นต้าซานกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เพราะความเจ็บปวด มืออีกข้างที่กำลังจะชกจึงอ่อนแรงลง เสิ่นต้าซานทั้งโมโหทั้งร้อนใจ โทสะพลุ่งพล่าน ก่อนจะยกขาเตะไจ๋เยว่
แต่ไจ๋เยว่ตอบสนองได้เร็วกว่า เขาเตะตัดเข้าที่กระดูกสะบ้าของอีกฝ่ายก่อน โดยออกแรงไปเจ็ดส่วน
ชั่วพริบตา กระดูกสะบ้าของเสิ่นต้าซานก็ชาไปทั้งแถบ ร่างทั้งร่างทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
กระดูกข้อมือเคลื่อน ส่วนหัวเข่าก็ทั้งชาและปวด
ถูกไอ้เด็กเหลือขอที่อายุน้อยกว่าตนตั้งครึ่งหนึ่งเล่นงานจนหมดสภาพ เสียหน้าจนไม่เหลือ เสิ่นต้าซานระเบิดโทสะ ด่าไจ๋เยว่ด้วยความเดือดดาล