“เสิ่นเจียว ผู้บัญชาการไจ๋ชอบคุณหรือเปล่า” โจวหลิงฮุยถอนสายตากลับมาแล้วถามเสิ่นเจียว
“ไม่ใช่ เขาไม่ได้ชอบฉัน” เสิ่นเจียวปฏิเสธทันที
“แต่ตอนนี้ผู้บัญชาการไจ๋ยังยืนรอคุณอยู่ที่ระเบียง แถมยังมองคุณอยู่ตลอดเลยนะ” โจวหลิงฮุยกล่าว
เสิ่นเจียวพูดว่า “...คิดเสียว่าเขาสมองมีปัญหาก็แล้วกัน ไม่ต้องไปสนใจเขา”
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นเจียว ทั้งท่าทีและน้ำเสียงที่เธอใช้กับอีกฝ่าย โจวหลิงฮุยก็หันกลับไปมองอีกครั้ง
คราวนี้สายตาของไจ๋เยว่สบเข้ากับเขาพอดี โจวหลิงฮุยมองเห็นความระแวดระวังอย่างเข้มข้นในแววตาคู่นั้น อีกทั้งยังเจือความรู้สึกบางอย่าง...ความเป็นปรปักษ์
ผู้บัญชาการไจ๋ชอบเสิ่นเจียวอย่างแน่นอน แต่เสิ่นเจียวกลับดูเหมือนจะรังเกียจเขามาก ทั้งยังไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
“ถ้าคุณยินดีโอนไปโรงพยาบาลกองพล ผู้บัญชาการไจ๋ก็จะเจอคุณไม่ได้ คุณเองก็ไม่ต้องถูกรบกวน” โจวหลิงฮุยพูดกับเสิ่นเจียว
เสิ่นเจียวรับคำเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฉันจะลองคิดดูให้ดีค่ะ”
ถึงตอนนี้จะย้ายไปอยู่หอพักรวมแล้ว แต่ถ้าไจ๋เยว่อยากมาหาเธอ ก็เป็นเรื่องง่ายดายมาก เสิ่นเจียวไม่อยากพบเขา จึงกำลังพิจารณาข้อเสนอของหมอโจวอยู่จริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น หากไปอยู่กองพลก็จะได้รับการฝึกอบรมและฝึกฝนที่ดีกว่า ไม่ว่าจะในแง่ส่วนรวมหรือส่วนตัว สำหรับเธอแล้วมีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสีย
ด้านหลัง
เมื่อเห็นเงาของทั้งสองคนหายลับไปตรงหัวมุม ไจ๋เยว่ก็เผลอจะก้าวตามไป แต่เมื่อนึกถึงสายตาเย็นชาและความรังเกียจที่เสิ่นเจียวมีต่อเขา สุดท้ายไจ๋เยว่ก็หยุดฝีเท้า