“จะเข้ามาไหม หรือกลางวันเราต้องหลบกันสักหน่อย?”
ไจ๋เยว่รีบกวาดตามองไปรอบๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครก็รีบแวบเข้าไปในลานบ้านภายในพริบตา
เสิ่นเจียวเห็นท่าทางของเขาราวกับกำลังย่องเข้าบ้านคนอื่นก็อดขำไม่ได้ เธอปิดประตูลง แต่ยังไม่ทันปล่อยมือ มือของตัวเองก็ถูกคว้าไว้ ไจ๋เยว่จับมือเธอแน่น
“เมื่อคืนหลับเป็นยังไงบ้าง อดนอนทบทวนหนังสือหรือเปล่า?” ไจ๋เยว่ถามพลางจูงเธอเดินไปด้วย
“ทบทวนแล้ว แต่ไม่เข้าหัวเลย พยายามไปก็เปล่าประโยชน์” เสิ่นเจียวตอบ
ไจ๋เยว่ได้ยินแล้วหันมามองเธอ อยากถามว่าทำไมถึงไม่เข้าหัว หรือว่าอากาศร้อนเกินไป แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย เสิ่นเจียวก็หันหน้ามาพูดว่า
“ตอนอ่านหนังสือ ในหัวฉันมีแต่คุณ ตอนทำโจทย์ก็เหมือนกัน จิตใจสงบไม่ได้เลย”
“นอนก็หลับไม่สนิท แม้แต่ในฝันก็ยังคิดถึงคุณ”
คำประกาศความรักที่ตรงไปตรงมาและเร่าร้อนเช่นนี้ ไจ๋เยว่จะต้านทานไหวได้อย่างไร?
หัวใจของเขาเต้นรัว ใบหูเริ่มแดงระเรื่อ แววรักในดวงตาราวกับจะเอ่อล้น ความรักเอ่อคลออยู่ในถ้อยคำ เขาเอ่ยขึ้นอย่างหวั่นไหวว่า
“ผมก็เหมือนกัน คิดถึงคุณทั้งคืน พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ แต่ตอนเช้ากลับมีแรงเต็มเปี่ยม อดใจไม่ไหว อยากเจอคุณจะแย่”
เสิ่นเจียวฟังเขาพูด รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งลึกขึ้น ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
ความรักที่เมื่อก่อนไจ๋เยว่เอาแต่หลบเลี่ยง ไม่กล้าพูดออกมา ตอนนี้เธอได้รับกลับคืนมาร้อยเท่า จนหัวใจเต็มอิ่ม
ทั้งสองกินอาหารเช้าไปด้วย คลอเคลียกันไปด้วย ราวกับอยู่ด้วยกันเท่าไรก็ไม่พอ รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน