ตอนที่เสิ่นเจียวพูดประโยคนี้ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเขินอายและประหม่า คิ้วตางดงามเย้ายวนชวนมอง
ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ มองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าอย่างเปี่ยมความหวังและความรู้สึกอันลึกซึ้ง เขาคือคนที่ทำให้เธอค่อยๆ หวั่นไหวและตกหลุมรักทีละน้อย
ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเขตทหาร ความเย็นชาของไจ๋เยว่ทำให้เธอตัดใจจากการหมั้นแบบเด็กครั้งนี้ไปแล้ว เธอแค่ขอให้อีกฝ่ายรับเธอไว้ชั่วคราว พอหางานได้ก็จะย้ายออกไป
แต่เธอไม่คิดเลยว่า ตลอดช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนั้น
ไจ๋เยว่จะดีกับเธอ จัดหางานให้ ช่วยระบายความแค้นให้ตอนเธอถูกรังแก ช่วยเธอไว้ในยามคับขัน ทั้งยังเอาใจใส่ดูแลเธอในชีวิตประจำวันอย่างอ่อนโยนที่สุด
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพียงความคิดเข้าข้างตัวเองหรือการคิดไปเองของเธอ เธอเริ่มจากความสงสัย แล้วค่อยๆ หยั่งเชิง ผ่านทั้งความหวังและความผิดหวัง จนในที่สุดก็มั่นใจอย่างแน่วแน่ว่าไจ๋เยว่เองก็ชอบเธอ เธอถึงได้เป็นฝ่ายสารภาพรักก่อน
หัวใจของเสิ่นเจียวเต้นรัวราวกับกวางน้อยตื่นตกใจ เธอมองไจ๋เยว่อย่างคาดหวังและประหม่าเป็นที่สุด รอคอยคำตอบจากเขา
เธอไม่กะพริบตา ไม่อยากพลาดแม้แต่สีหน้าเล็กน้อยของไจ๋เยว่
เธอเห็นว่าเขาตกตะลึงทันทีที่ได้ยินเธอสารภาพรัก ถึงกับเบิกตากว้างขึ้นหลายส่วน
เสิ่นเจียวรู้ว่าการกระทำของตัวเองค่อนข้างกล้าหาญและเปิดเผย ดังนั้นไจ๋เยว่จะตกใจก็เป็นเรื่องปกติ
เธออดทนต่อความอับอายและความเขินอาย ไม่ยอมละสายตา ยังคงเฝ้ารอคำตอบด้วยใจจดจ่อ