“จริงด้วย ไวเหมือนกันนะ ขอแสดงความยินดีกับคู่แต่งงานใหม่ทั้งสองคน” หมอยิ้มพลางเอ่ย
“ขอบคุณค่ะ” เสิ่นเจียวกับไจ๋เยว่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
หลังจัดการบาดแผลเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินกลับ ระหว่างทางยังอยู่ไกลก็ได้ยินเสียงพูดคุยจอแจดังมาแล้ว
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ จึงพบว่าคนจากเขตทหารมาถึงแล้ว ส่วนเซี่ยเป่ากั๋วะยังยืนอยู่ข้างผู้นำระดับสูงสุด เอาแต่บ่นฟ้องไม่หยุดว่า
“เสิ่นเจียวคนนั้นเป็นแค่พยาบาลสาธารณสุขตัวเล็ก ๆ ยังฝึกอบรมไม่จบด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าตัดสินใจลงมือเอง! ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบผลที่ตามมา?”
“เธออาศัยว่าไจ๋เยว่กับซุนจื้อหมิงคอยหนุนหลัง ถึงกับไม่เห็นผมอยู่ในสายตา ทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ไม่แจ้งให้ผมรู้สักคำ คนที่ไม่รู้คงนึกว่าหน่วยพยาบาลเป็นบ้านเธอเสียอีก!”
“ส่วนไจ๋เยว่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผมแค่ตักเตือนพยาบาลตามปกติ แต่เขากลับปกป้องเสิ่นเจียวจนเถียงผมเสียยกใหญ่ อารมณ์ร้ายจริง ๆ!”
“เขายังข่มขู่ผมด้วย บอกว่าถ้ามีความสามารถก็ไปร้องเรียนเขาที่กองบัญชาการกรม นี่มันทำเกินหน้าที่และฝ่าฝืนระเบียบชัด ๆ! ขอให้ท่านช่วยตัดสินให้ผมอย่างเป็นธรรมด้วยครับ!”
……
เซี่ยเป่ากั๋วะระบายความคับแค้นทั้งหมดให้ผู้นำระดับสูงสุดที่เพิ่งมาถึงฟัง แถมยังแต่งเติมเรื่องราวให้เกินจริงอีกด้วย
เฉินเห่ากับจ้าวเหมยได้ยินอยู่ข้าง ๆ แต่พวกเธอไม่มีอำนาจอะไร เป็นเพียงพยาบาลสาธารณสุขตัวเล็ก ๆ จึงไม่กล้าสอดปากแก้ต่าง ได้แต่ภาวนาให้ไจ๋เยว่กับเสิ่นเจียวกลับมาเร็ว ๆ
ผู้นำระดับสูงสุดฟังเซี่ยเป่ากั๋วะพูดไม่หยุด พอดีกับเห็นไจ๋เยว่กับเสิ่นเจียวปรากฏตัวอยู่ไม่ไกล จึงยกมือห้ามแล้วพูดกับเซี่ยเป่ากั๋วะว่า