“ทำตามใจไม่ได้ ต้องรู้จักลำดับอาวุโส ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แล้วก็ไม่ให้เกียรติคุณ” ไจ๋เยว่กล่าว
จางจวิ้นยังคงส่งเสียง “อือ ๆ” ไม่หยุด อยากจะพูดก็พยายามใช้มือข้างหนึ่งงัดมือของลุงไจ๋ออกจากปาก แต่ก็งัดไม่ออก
มือของลุงไจ๋ปิดปากเขาไว้แน่น ถ้าไม่เว้นรูจมูกให้หายใจ จางจวิ้นคงสงสัยว่าอีกฝ่ายคิดจะฆ่าตัวเองแล้ว
ขณะเดียวกันเขาก็สงสัยไม่หาย ลุงไจ๋ปิดปากเขาทำไม มีอะไรที่พูดไม่ได้กันแน่?
เขาจึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเสิ่นเจียว พร้อมยื่นกล่องในมืออีกข้างให้อีกฝ่าย
ไจ๋เยว่เห็นว่าตัวเองเพิ่งบอกว่าจะแต่งงานกับเสิ่นเจียว แต่เจ้าหมอนี่ยังกล้าส่งของขวัญให้เธอ สีหน้าจึงมืดครึ้มลงทันที
“นี่อะไร ให้ฉันช่วยถือเหรอ” เสิ่นเจียวถามพลางมองจางจวิ้น
จากนั้นเธอก็หันไปหาไจ๋เยว่แล้วพูดว่า
“ไจ๋เยว่ ทำไมคุณเอาแต่ปิดปากจางจวิ้นล่ะ คำพูดของเขาก็ไม่ได้ไม่ให้เกียรติฉันสักหน่อย”
“ผมมีเรื่องจะคุยกับจางจวิ้นนิดหน่อย คุณรอผมตรงนี้ก่อนนะ” ไจ๋เยว่หันไปมองเสิ่นเจียว สีหน้ากลับมาเป็นปกติ
วินาทีต่อมา เขาก็บังคับพาจางจวิ้นเจ้าคนไม่รู้จักดูสีหน้า ที่ยังกล้าส่งของขวัญ แถมเกือบพูดผิดออกไป
เขาลากไปจริง ๆ ใช้ความได้เปรียบทั้งส่วนสูงและพละกำลังบดขยี้จางจวิ้นตัวผอมเหมือนลูกไก่ พาไปอีกฝั่งของกำแพงลานบ้าน จนแน่ใจว่าเสิ่นเจียวไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
“ตอนนี้กลับบ้านแกไป เอาของกลับไปด้วย ต่อไปห้ามเอามาส่งอีก” ไจ๋เยว่ลดเสียงลงพลางข่มขู่ด้วยสายตา
จางจวิ้นรีบพยักหน้าไม่หยุด สายตาเต็มไปด้วยความประจบและวิงวอน