“เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ค่อย ๆ สืบกันไป อย่างน้อยตอนนี้เสิ่นเจียวก็ปลอดภัยดีแล้ว ส่วนข่าวลือทางบ้านพักครอบครัว พวกคุณก็จัดการได้ทันท่วงที อย่างมากก็แค่มีคนเอาไปนินทาลับหลังไม่กี่คำ”
ไจ๋เยว่พยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
ตอนเย็น เขากับเสิ่นเจียวกลับถึงบ้านพร้อมกัน
เสิ่นเจียวเล่าคำกำชับของอาจารย์ให้ฟัง ส่วนไจ๋เยว่ก็เล่าเรื่องที่ศาลส่งสำเนาคำฟ้องมาให้ฟัง
“อาจารย์สงสัยถูกแล้ว กลยุทธ์ที่ตามมากันเป็นชุดแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เจียงต้าฝู่จะคิดขึ้นมาเองคนเดียวแน่” ไจ๋เยว่กล่าว
“เมื่อคืนขากลับจากคณะกรรมการ ฉันเจอเซี่ยเป่ากั๋วะระหว่างทาง เลยถามเขาสองสามคำ แต่อีกฝ่ายไม่เผยพิรุธอะไรเลย”
เสิ่นเจียวขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนถามว่า
“เซี่ยเป่ากั๋วะถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อไปให้ถึงขั้นนี้จริง ๆ เหรอ? ครั้งก่อนเขาจะลงโทษฉันก็ไม่สำเร็จ ครั้งนี้ยังจะมาอีก?”
เรื่องที่เสิ่นเจียวรู้ เซี่ยเป่ากั๋วะย่อมรู้เช่นกัน ตระกูลไจ๋ไม่ใช่คนที่ใครจะมาหาเรื่องได้ แล้วเขาเอาอะไรมาเป็นทุนต่อกรกับเธอจนถึงที่สุด?
เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้สงสัย ว่าเรื่องทั้งหมดเบื้องหลังนี้เป็นฝีมือเซี่ยเป่ากั๋วะจริงหรือไม่
“ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเปล่า รอผลการสืบสวนออกมาก็รู้เอง” ไจ๋เยว่กล่าว
“เซี่ยเป่ากั๋วะต้องหวาดระแวงแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้วิธีลับ ๆ แบบนี้ ตอนเธออยู่หน่วยพยาบาล เขาไม่กล้าลงมือ แต่ครั้งก่อนพอเธอออกไปข้างนอก เขาก็ฉวยโอกาสหาข้อผิดพลาดของเธอทันที”
“ถ้าครั้งนี้เป็นฝีมือเขาจริง เขาก็ต้องวางแผนให้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ทำตัวเป็นคนนอกเรื่อง จะได้ไม่มีใครสืบสาวมาถึงเขา”