ตัวละครพิกเซลตัวอื่นมีจุดอ่อน ส่วนสัตว์ประหลาดในเกมก็มีจุดอ่อนเหมือนกัน ขอแค่หาจุดอ่อนของพวกมันให้เจอ ก็ยังพอมีหวังพลิกกลับมาสังหารได้
เจียนหลี่พึมพำไปพลาง เปิดร้านค้าเพื่อหาของที่เหมาะสมส่งให้ตัวละครพิกเซลของตัวเองไปพลาง หลังจากหาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็พบของที่ราคาสมเหตุสมผลและมีประโยชน์—
【ขี้แมว/3 หยวน】
ซื้อ! ซื้อสองถุง!
สองถุงก็แค่ 6 หยวนเอง ถือซะว่ากินกระเพาะวัวน้อยลงสองชิ้นก็แล้วกัน
เดี๋ยวนะ ขี้แมวเท่ากับกระเพาะวัวงั้นเหรอ?
เมื่อมองกระเพาะวัวที่ต้มจนเหนียวเปื่อยลอยอยู่ในหม้อหม่าล่าน้ำมันวัว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
ตอนเด็ก ๆ เธอเคยเลี้ยงแมวกับคุณย่าตอนอยู่ชนบท แมวแถวนั้นขับถ่ายข้างนอกกันทั้งนั้น พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ทุกที่ล้วนเป็นกระบะทรายของมัน
ตอนเด็กเจียนหลี่เคยสงสัยจนแอบตามแมวไป ดูมันขุดดินกลบอะไรสักอย่างอย่างขะมักเขม้น นึกว่ามันกำลังซ่อนของกินไว้
พอแมวกลบเสร็จ เธอก็เดินเข้าไปย่อตัวลง ใช้กิ่งไม้เขี่ยดินออก—
ตอนนั้นเธอเกือบเหม็นจนเป็นลม เด็กน้อยอย่างเธอจึงเกิดคำถามใหญ่ขึ้นในใจว่า ทำไมสัตว์ตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น ถึงถ่ายออกมาเหม็นได้ขนาดนี้?
หลังซื้อขี้แมวสองถุงแล้วส่งเข้าไปในเกม เจียนหลี่ก็เริ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
หวังว่าตัวละครพิกเซลตัวนี้จะไม่ทำให้เธอผิดหวัง
-
“ฉาฉา ผมไม่ได้ตั้งใจหลอกคุณจริง ๆ แฟนเก่าผมเอาแต่ตามตื๊อ ที่จริงผมไม่ได้มีใจให้เธอเลย...”
ลู่ฮ่าวหรานนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น จมูกแปะพลาสเตอร์ยาแผ่นใหญ่ ทำหน้าหงอยเหมือนหมาปั๊ก คอยอธิบายให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ฟัง