"เหยียนจือ ลูกสาวบุญธรรมบ้านนายยังคุกเข่าอยู่หรือไม่?"
ชั้นสองของคลับเคเอ็ม ประตูห้องวีไอพีปิดสนิท
เพ่ยเหยียนจือลืมตาขึ้น ภาพที่พร่ามัวค่อยๆ ชัดเจน
ความทรงจำของร่างเดิมยังไม่กลับมา เขาวางแก้วเหล้าลง เงยหน้าขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ยกยิ้มมุมปาก: "ยังไง นายเป็นห่วงนางหรือ?"
เสียงกลองอึกทึก แสงนีออนส่ายไปมา ใบหน้าชายหญิงรอบข้างล้วนวัยเยาว์ บางส่วนนั่งอยู่กับที่ ส่วนใหญ่กำลังเต้นตามเสียงเพลงอย่างเมามัน ราวกับขันทีที่บ้าคลั่งในวังเย็น
เห็นได้ชัดว่าพวกมันคือพวกไฮโซโง่เขลาไม่รู้จักเรียนหนังสือ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ทางขวาของเขาแต่งตัวด้วยแบรนด์ดังทั้งตัว ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ: "ให้ตายสิ ใครจะไปเป็นห่วงขโมยที่มือไม่สะอาดคนนั้น? อย่ามาดูถูกข้า!"
"ข้าก็แค่กลัวว่านายจะเล่นแรงเกินไป เผื่อว่าเซินฉือคนนั้นตายไปจะทำไง?"
ตวนหลินส่งสัญญาณให้เพ่ยเหยียนจือมองออกไปนอกหน้าต่าง: "อย่าบอกนะว่าไม่ได้เตือนนาย"
"ฝนตกหนักขนาดนี้ คุณต้าเซินต้องกลับมาเร็วแน่ นายอย่าทำเกินเลยล่ะ!"
นอกหน้าต่างเมฆดำทะมึน ฝนกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี
— เกือบชั่วโมงแล้วที่เซินฉือถูกเพ่ยเหยียนจือไล่ออกจากประตูเคเอ็มให้คุกเข่าสารภาพผิด
ร่างกายเหล็กกล้าก็ทนฝนแบบนี้ไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซินฉือที่มีร่างกายไม่แข็งแรงแต่กำเนิด ดูป่วยๆ ตลอดทั้งวัน ถ้าตายไปจริงๆ มันก็คงสิ่งไม่ดีนัก!
เพ่ยเหยียนจือไม่แยแส กดเปิดโทรศัพท์มือถือโดยไม่มีความกดดัน เล่นเกมยิงป่าฝนแบบชนะขาด
"..." ตวนหลินส่ายหน้าอย่างจนใจ ไม่กล้าไปยุ่งกับเจ้านายน้อยคนนี้ รออยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นชายหนุ่มทำเสียง "เฮอะ" ทิ้งโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืนอย่างเบื่อหน่าย
ร่างสูงโปร่งเดินออกจากห้องวีไอพี
ประตูปิดลง บริกรที่ยืนเฝ้าอยู่สองข้างโค้งคำนับด้วยความเคารพ เพ่ยเหยียนจือไม่เปลี่ยนสีหน้า รีบรับข้อมูลเนื้อเรื่องของโลกนิยายนี้
— นี่คือนิยายน้ำเน่าเรื่องหนึ่งชื่อ "ลูกสาวบุญธรรมกลับเป็นที่รักของทุกคน"
นางเอกชื่อเซินซูถง ลูกสาวของตระกูลเซินอันดับหนึ่งในเมืองหลวง พี่ชายเซินอวิ๋นโจวทะนุถนอมนางเป็นอย่างมาก พ่อเซินซิงและแม่เย่หนานถือว่านางเป็นแก้วตาดวงใจ อาจกล่าวได้ว่าเซินซูถงเติบโตมาท่ามกลางความรัก เปรียบเสมือนเจ้าหญิงผู้หยิ่งผยองที่วงการไฮโซยกย่อง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เซินฉือลูกสาวแท้ๆ หน้าซีดมาหาที่ตระกูลเซิน
นางเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเซินซูถง อ้างว่าตนเองต่างหากที่เป็นสายเลือดของตระกูลเซิน ส่วนเซินซูถงเป็นเพียงคนที่แย่งชิงชีวิตของนางไป!
ซูชิง พี่เลี้ยงที่แสร้งลาออกแต่จริงๆ แล้วสลับตัวเด็กทั้งสองคนเมื่อยี่สิบปีก่อน ต่างหากที่เป็นแม่แท้ๆ ของเซินซูถง
เนื้อเรื่องหลังจากนั้นทั้งซ้ำซากและน้ำเน่า—ลูกสาวแท้ๆ กดดันไม่หยุด ลูกสาวบุญธรรมรู้สึกผิดถอยให้: แม่ พ่อ ปู่ พี่ชาย น้องชาย คู่หมั้น...
ทุกคนที่เซินฉืออยากยึดไว้ กลับยิ่งเกลียดนางมากขึ้นเพราะความดื้อรั้นของนาง พวกเขาด่านางว่าใจร้าย จำนางไว้เพียงในนามลูกสาวบุญธรรม ไม่ให้เข้าสู่ทะเบียนตระกูล หันกลับไปอุ้มชูเซินซูถงไว้ในอุ้งมือ ไม่ยอมให้นางต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย
สุดท้าย เซินฉือสิ้นหวังพังทลาย ถูกบังคับขังไว้ในโรงพยาบาลจิตเวช หัวใจวายตายอย่างเดียวดาย
และในบรรดาคนที่กลั่นแกล้งนาง เพ่ยเหยียนจือโหดร้ายที่สุด
กลางสายตา
หน้าจอแสงสีฟ้าของระบบข้ามภพแสดงข้อความ:
[โฮสต์ ตัวตนของเจ้าคือลูกหลานของสหายร่วมรบของคุณต้าเซิน ทายาทของตระกูลเพ่ยในเมืองหลวง ถูกเลี้ยงดูในตระกูลเซินตั้งแต่เด็ก แม้ไม่เปลี่ยนนามสกุล แต่ภายนอกถูกเรียกว่าหลานชายคนเล็กของคุณต้าเซิน]
[เช่นเดียวกับที่ไม่เข้าทะเบียนตระกูล แต่ชะตากรรมของเพ่ยเหยียนจือกับเซินฉือต่างกันราวฟ้ากับเหว คุณต้าเซินเพราะบุญคุณช่วยชีวิตของสหายร่วมรบ จึงรักและตามใจเขามาก ถึงขนาดในงานเลี้ยงวันบรรลุนิติภาวะเมื่อเดือนที่แล้ว ประกาศยกหุ้นทั้งหมดของตนให้เขา]
[ทำให้เพ่ยเหยียนจือมีนิสัยเกเร เห็นแก่ตัวสุดขีด ในเนื้อเรื่องเดิม เขาเพราะแอบชอบเซินซูถงจึงกลั่นแกล้งเซินฉือสารพัด: ทำให้นางคุกเข่ากลางสายฝนจนสลบ หูขวาหูหนวก; หาพวกอันธพาลมาล้อมนาง ถ่ายรูปและวิดีโอส่งไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต ทำให้นางอับอายจนไม่มีที่ยืน...]
[สรุปคือ หลังจากเซินฉือตาย เขายังจัดงานเลี้ยงฉลอง แต่สุดท้ายเมาแล้วพลัดตกสระว่ายน้ำ จมน้ำตาย แล้วก็จบลงแค่นั้น]
เพ่ยเหยียนจือขมวดคิ้ว เดินผ่านฝูงชนที่อึกทึกชั้นหนึ่งของคลับเคเอ็ม
[วิญญาณของไอ้สัตว์ร้ายนั่นล่ะ?]
[ถูกสำนักงานข้ามภพระบายพลังวิญญาณไปเก้าในสิบส่วน เพื่อให้โฮสต์ข้ามผ่านมาเข้าร่าง นอกจากนี้ เขายังจะถูกใช้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ของสัตว์วิญญาณที่เลี้ยงไว้ ถูกบังคับให้ผสมพันธุ์ทุกสามนาที เป็นเวลาสองร้อยปี]
......ได้
ไอ้คนสารเลวนี่ก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
บนหน้าจอแสงสีฟ้า ตัวอักษรของระบบกระโดดอย่างคล่องแคล่ว:
[ภารกิจปัจจุบันของโฮสต์: ทำตามความปรารถนาทั้งหมดของเซินฉือ
1. ทำให้เซินฉือมีความสุขตลอดชีวิต
2. ทำให้คนในตระกูลเซินรู้สึกเสียใจ
3. ทำให้พ่อบุญธรรมและพี่ชายบุญธรรมรู้สึกเสียใจ
หมายเหตุ: โฮสต์ห้ามเปลี่ยนนิสัยทันทีทันใด จนผิดบทเกินไปอย่างกระทันหัน
ร้านค้าในระบบยังไม่ปลดล็อก โฮสต์สามารถแลกซื้อได้ด้วยคะแนน ขอให้ภารกิจสำเร็จอย่างราบรื่น!]
หน้าจอระบบหายไปในไม่ช้า
เพ่ยเหยียนจือไม่หยุดฝีเท้า ชายหนุ่มมือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกครู่หนึ่ง มองไปที่หน้าต่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
ฝนกระหน่ำกระทบกระจก
ถนนว่างเปล่า ไม่มีผู้คน มองผ่านสายน้ำที่ไหลวกวน มีเพียงร่างผอมบางร่างหนึ่งนอนอยู่หน้าประตูอย่างโดดเดี่ยว
ชายกระโปรงสีขาวเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน เต็มไปด้วยคราบสกปรก
แต่เพ่ยเหยียนจือกลับไม่มีความรู้สึกเวทนาแม้แต่น้อย หัวเราะเย็นชา มองไปทางพนักงานรับรถ: "นังสารเลวนี่แกล้งเป็นลมอีกแล้วหรือ?"
"พี่ซูถงบอกข้าว่าเซินฉือชอบแสร้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสงสาร ที่พี่นางพูดไว้ก็ไม่ผิด"
ท่ามกลางแสงแดด ดวงตาของชายหนุ่มสีดำสนิท
เขามีใบหน้าที่สดใสมีชีวิตชีวา ดั้งจมูกสูง ริมฝีปากบางสีอ่อน ขนตายาวหนาครึ่งหลับครึ่งเปิด ต่อให้กำลังหัวเราะเย็นชา ก็ยังแผ่กลิ่นอายความสดใสเยี่ยงมะนาวของหนุ่มน้อย
รูปลักษณ์ที่โดดเด่นถึงเพียงนี้
แต่กลับมีจิตใจที่ชั่วร้ายถึงเพียงนี้
พนักงานรับรถเห็นเซินฉือคุกเข่าอยู่กลางสายฝนตลอดชั่วโมง จะไม่ให้สงสารได้อย่างไร แต่เพ่ยเหยียนจือเกเรก้าวร้าว นิสัยดุร้าย ทั่วเมืองหลวงมีเพียงคุณต้าเซินเท่านั้นที่อบรมสั่งสอนเขาได้ คนเล็กน้อยอย่างพวกเขาจะกล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อยได้อย่างไร?
เขาก้มหน้าด้วยความเคารพ: "คุณชายเพ่ย คุณหนูเซินสลบไปครึ่งชั่วโมงแล้ว น่าจะไม่ใช่การแสร้ง ท่านเรียกแพทย์มาตรวจดูก็ได้"
เพ่ยเหยียนจือเลิกคิ้ว สีหน้าเย่อหยิ่ง: "นางคู่ควรหรือ?"
"ข้าอยากเห็นว่านางจะแสร้งได้นานแค่ไหน!"
พนักงานรับรถลังเล: "แต่คุณหนูเซินไม่มีความเคลื่อนไหวจริงๆ และก่อนสลบนางยังอาเจียนเป็นเลือด ข้ากลัวว่าหากช้าไปก็จะ..."
ก็จะตายอยู่ที่นี่
สีหน้าเพ่ยเหยียนจือเปลี่ยนเป็นเย็นชา หันขวับ: "อาเจียนเป็นเลือด?"
"ค... ใช่แล้ว..."
ชายหนุ่มสบถเบาๆ รู้สึกได้ถึงบางอย่าง รีบคว้าร่มสีดำจากโต๊ะประชาสัมพันธ์ เดินเข้าไปในสายฝน: "ขับรถของข้ามาที่นี่!"
"เรื่องวันนี้พวกเจ้าจงกลืนลงท้องไปให้หมด ถ้าคุณตาข้ามาถาม ห้ามพูดแม้แต่คำเดียว!"
"ขอรับ!"
ฝีเท้าของชายหนุ่มเร็วขึ้นอย่างผิดปกติ ราวกับไม่คิดว่าเรื่องจะรุนแรงถึงขั้นมีคนตาย เดินไปถึงข้างกายเซินฉือ แล้วย่อลงมอง
ฝนใหญ่ทำให้ร่างของหญิงสาวเปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว
เซินฉือแต่งกายบางเบา หลับตาล้มลงอย่างน่าอเนจอนาถ บนชุดมีรอยเลือดจางๆ จริงๆ
ใบหน้านางซีดขาว คิ้วขมวดมุ่น ลมหายใจแผ่วเบามาก
เพ่ยเหยียนจือหน้าดำคร่ำเครียด ใช้มือเดียวอุ้มร่างนางขึ้นอย่างหยาบกระด้าง แล้วมองเสื้อคลุมของตัวเองที่เปียกชื้นด้วยสายตารังเกียจ
หญิงสาวในอ้อมแขนเบาอย่างน่าตกใจ ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
ราวกับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น นางหายใจถี่ขึ้น พึมพำเบาๆ แทบไม่ได้ยิน: "ข้า... ไม่ได้ขโมย..."
"ไม่ได้..."
"น่ารำคาญ!" เพ่ยเหยียนจือหงุดหงิด: "หุบปาก!"
พนักงานรับรถที่คิดว่าเขาคงเปลี่ยนไปชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกได้ลึกๆ ว่าเพ่ยเหยียนจือยังคงเลวทรามเหมือนเดิม เพียงแต่กลัวว่าคุณต้าเซินจะมาสอบถาม จึงต้องดูแลความเป็นความตายของเซินฉือเท่านั้น
รถแล่นเข้ามา
เพ่ยเหยียนจือหน้านิ่งนั่งเข้าเบาะหลัง กดปุ่มแผ่นกั้นเสียง ห้องโดยสารเงียบสงบในทันที
เขามองเซินฉือที่เริ่มมีไข้ แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
เซินฉือสลบกลางสายฝนนานเกินไปแล้ว
ตามระดับการแพทย์ของโลกนี้ ต่อให้ส่งโรงพยาบาล หูขวาของนางก็จะหนวกอยู่ดี
ร้านค้าในระบบมีของวิเศษ และคะแนนของเพ่ยเหยียนจือก็เพียงพอ แต่ตามกฎ ทุกครั้งที่ข้ามไปยังโลกหนึ่ง เขาต้องทำให้เป้าหมายที่ต้องพิชิตใจมีคะแนนความชอบต่อเขาก่อน ร้านค้าถึงจะปลดล็อกได้
แต่ตอนนี้เซินฉือจะมีใจชอบเขาได้อย่างไร?
ทันใดนั้น
คนในอ้อมแขนลืมตาขึ้นมาอย่างเลือนลาง ครู่หนึ่ง น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาที่สูญเสียสติ
"เจ็บ... แม่..."
"แม่ ข้าไม่ได้ขโมย... เชื่อข้าเถอะ..."
น้ำตาร้อนผ่าวตกกระทบหลังมือ
เพ่ยเหยียนจือชะงัก รีบกอดนางแน่น ก้มหน้าลง ตอบอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า: "แม่รู้แล้ว"
"แม่อยู่ที่นี่"
"แม่เชื่อเจ้า"
เมื่อพูดจบ
ติ๊งต่อง
เพ่ยเหยียนจือได้ยินเสียงแจ้งเตือน: [ยินดีด้วย โฮสต์ เซินฉือที่หมดสติเพิ่มความชอบ +0.01!]
[ร้านค้าในระบบปลดล็อกแล้ว!]
เพ่ยเหยียนจือ: "..."