หลี่หยุนหลัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพลางเอ่ย "ไม่ทราบว่าพี่หลินต้องการสิ่งใดเจ้าคะ?"
"เขียนสูตรและวิธีทำเมนูเมื่อวานนี้ให้ข้าได้หรือไม่?"
นางพูดจบไม่ทันขาดคำ ก็ถูกตงเยวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เยาะเย้ยทันที "แม่หลินช่างเพ้อฝันเสียจริง ไม่ถือตัวเองเป็นคนนอก กล้าดียื่นข้อเสนอเช่นนี้กับคุณหนูของเรา"
หลี่หยุนหลัวปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลินยวี่เหอเอ่ยขึ้นอย่างไม่เร่งรีบตามหลังทั้งสอง "คืนนี้นางบังเอิญฝันว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งอ้างว่าตนเป็นคนยุคหลัง เก่งกาจสารพัด"
"นางยังบอกอีกว่ามีมิติวิเศษอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไรยากเย็นสำหรับนาง"
"คุณหนูหลี่ผ่านโลกมามาก ข้าอยากถามว่า ในโลกนี้จะมีคนแบบนั้นจริงหรือไม่"
หลี่หยุนหลัวหน้าซีดเผือด เท้าที่ก้าวไปชะงักลง
แล้วสั่งตงเยวี่ย "เจ้าออกไปรอข้าที่ม้าบนถนนก่อน ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้"
พอตงเยวี่ยจากไป หลี่หยุนหลัวสีหน้าแข็งกร้าว "ขอโทษที ข้าไม่สามารถไขข้อข้องใจให้พี่หลินได้"
หลินยวี่เหอกระชากข้อมือนางไว้ แล้วยิ้มหวาน "ทำได้สิ"
นางยิ้มเย้ายวน โดยเฉพาะดวงตารูปพีชคู่นั้น ผู้คนหลงใหลโดยไม่รู้ตัว
หลี่หยุนหลัวเกิดความแค้นในใจขึ้นมาทันใด ไหนเลยไม่ให้ตนเองมีใบหน้าเช่นนั้นบ้าง จะได้ไม่ต้องเหนื่อยนัก
นางรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ผละออกจากหลินยวี่เหอ "ข้าไม่เข้าใจความหมายของพี่หลิน"
หลินยวี่เหอไม่โกรธ พลางยกเรื่องอื่นขึ้นมาพูดไม่ทันตั้งตัว "ยายทวดของข้าเป็นหมอผีชื่อดังแถวนี้ ใครถูกกระทำให้มีคนมักไปหานาง ข้าแม้จะโง่เขลาแต่ก็เรียนมาบ้าง เมื่อครู่ข้าจับชีพจรของเจ้าแล้ว เจ้า..."
หลี่หยุนหลัวในใจมึนงง การข้ามเวลานั้นช่างน่าอัศจรรย์นัก และหลินยวี่เหอกล่าวได้แม่นยำขนาดนี้ ทำให้นางเริ่มหวั่นไหว
"พี่ต้องการสูตรอาหารไม่กี่อย่าง หยุนหลัวย่อมทำให้ แต่เรื่องที่พี่พูด ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน"
หลินยวี่เหอไม่รู้ถึงความลึกของหลี่หยุนหลัว แค่อยากลองเชิงเท่านั้น ไม่กล้าขออะไรเกินงาม
เมื่อคิดว่ามิติลึกลับนั้นช่างพิสดาร ต้องไม่ปะทะกับนางโดยตรงเด็ดขาด
นางไม่สนใจอะไร ยืนยันจะแต่งงานกับเซี่ยซูหวย คงเป็นเพราะรู้เรื่องอนาคตของเซี่ยซูหวยเช่นเดียวกับตนเอง
"น้องสาวช่างดีจริง ๆ ไม่แปลกที่ทุกคนรักเจ้า"
"ต่อไป ลูกของข้าก็คงต้องพึ่งพาเจ้าดูแลมากหน่อย"
"ที่ข้าขอสูตรอาหาร ก็อยากทำอาหารให้เซี่ยซูหวยและแม่กิน เจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไกล"
หลี่หยุนหลัว "..."
หลินยวี่เหอตามหลี่หยุนหลัวขึ้นม้า ได้สูตรและวิธีทำแล้วจึงจากไป
หลี่หยุนหลัวเพิ่งจากไป หลินยวี่เหอก็กลับเข้าครัวทันที ล้างชามเก็บเศษอาหาร ห่อของที่เหลือ แล้วถือสูตรนั่งเกวียนวัวไปยังโรงเตี๊ยมใหญ่ที่สุดในเมืองซวีหยาง
พ่อค้าเจ้าของร้านชิมดูแล้ว พอใจกับเมนูใหม่ประหลาดนี้มาก
ให้พ่อครัวใหญ่ปรุงหมูสามชั้นตุ๋น ลูกชิ้นสิงโต และไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ตามสูตร
แล้วตกลงจ่ายเงินให้สามอย่างนี้สิบห้าตำลึงอย่างง่ายดาย
ได้เงินมา นางไปที่ธนารักษ์ฝากสิบสองตำลึง เหลือสามตำลึงไว้ใช้จ่ายทั่วไป
หลินยวี่เหอไม่โง่ เอาเรื่องของหลี่หยุนหลัวไปประจบเซี่ยซูหวย มีแต่จะทำให้เขานึกถึงคุณงามความดีของหลี่หยุนหลัว
จากนั้นนางไปตลาดซื้อเต้าหู้และปลาซีเออร์ที่เซี่ยซูหวยชอบกิน
ผักที่หลี่หยุนหลัวส่งมาเมื่อเช้า ไม่มีอะไรที่เซี่ยซูหวยชอบเลย
เซี่ยซูหวยชอบรสชาติเรียบง่าย ต่อให้เดือนหนึ่งไม่ได้กินเนื้อ เขาก็ไม่กินมันเยิ้ม ๆ
สิ่งนี้อาจเกี่ยวกับนิสัยที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่เด็ก
พ่อของเซี่ยซูหวยเคยเป็นพ่อค้าสมุนไพรชื่อดังในเมืองซวีหยาง เขาเติบโตมาอย่างสุขสบาย จนกระทั่งเซี่ยซูหวยอายุสิบสองปี
สมุนไพรในบ้านทำให้เกิดคดีฆ่าคนตาย ชั่วข้ามคืนทรัพย์สินและร้านค้าถูกรัฐยึดทั้งหมด
พ่อของเขารับความตกใจไม่ไหว เสียชีวิตในคุก
หลินยวี่เหอออกจากธนารักษ์ ไปร้านของพี่ชายที่ถนนเหวินเฉิง เพื่อเอาห่อของของนาง
นางเลือกเสื้อผ้าฝ้ายใหม่ที่ไม่เคยใส่ กับเครื่องประดับเงินบางชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่เซี่ยซูหวยซื้อให้
นางคัดเฉพาะปิ่นหยกอันเดียวที่ซื้อให้ตอนเซี่ยซูหวยไปสอบที่เมืองหลวง
ส่วนห่อใหญ่ที่เหลือ ส่งให้อู๋ซื่อทั้งหมด
"พี่สะใภ้ ช่วยข้าขายชุดและเครื่องประดับเหล่านี้ที"
อู๋ซื่อเห็นน้องสามีวันนี้ทำตัวนอบน้อมต่อตน ถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง
ปกติหลินยวี่เหอมักถือว่าพี่ชายรักตน ข่มเหงพี่สะใภ้เสมอ
อู๋ซื่อเป็นคนอ่อนแอ ถูกหลินยวี่ผิงรับกลับมาจากข้างทาง ไม่มีบ้านเกิด จึงไม่กล้าขัดขืน
เห็นพี่สะใภ้มองตนนิ่ง หลินยวี่เหอก็รู้ตัวว่าตนเปลี่ยนไปชัดเกินไป
นางอธิบายไม่ได้ ก็เลยอ้างว่าแม่ฝันมา
"พี่สะใภ้ ในฝันแม่ด่าข้าอย่างหนัก ที่ผ่านมาข้าควรปฏิบัติกับพี่ไม่ดี ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว"
อู๋ซื่อสีหน้าแปลกใจ ครู่ต่อมาดวงตาแดงก่ำ เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
"น้องสาว ไม่โทษเจ้า โทษเพียงวาสนาข้าที่ไม่ดีเอง"
เห็นน้ำตาอู๋ซื่อยิ่งไหลมากขึ้น
หลินยวี่เหอก็รู้สึกว่าผิดปกติ ปกตินางไม่ค่อยร้องไห้ ต่อให้พี่ชายดุว่าอย่างไรก็ไม่ร้องแม้แต่หยดเดียว
วันนี้กลับร้องไห้หนักขนาดนี้
หลานสาวสองคน ถึงกับไม่กินทงฮูซี่ที่ซื้อให้
หยุนเจี๋ยเอ๋อร์ตัวเล็กเกาะแอบู๋ซื่อแน่นไม่พูดอะไร บางครั้งเงยหน้ามองอู๋ซื่อ เช็ดน้ำตาให้แม่
"พี่สะใภ้ เกิดเรื่องอะไรขึ้น บอกข้าที?"
อู๋ซื่อส่ายหน้าไม่ยอมพูด สุดท้ายซิงเจี๋ยเอ๋อร์วัยห้าขวบเอ่ยความจริง "ป้า อย่าให้พ่อรับอนุภรรยาได้ไหมเจ้าคะ?"
"วันนี้ย่าพาอนุภรรยามาที่บ้าน พ่อตกลงแล้ว แม่ร้องไห้อยู่นาน"
"ซิงเอ๋อร์ทำงานได้ ไม่แพ้น้องชายหรอก"
หลินยวี่เหอนึกขึ้นได้ นี่เป็นเพราะตนเองชอบพูดมากในอดีตจนเกิดเรื่อง
หลังจากอู๋ซื่อคลอดลูกสาวสองคนติดกัน หลินยวี่เหอก็ถูกแม่เลี้ยงชวียุยง ให้หลินยวี่ผิงรับอนุภรรยาอีกคน
นางตบหน้าตัวเองดังฉาดหนึ่ง ทำให้แม่ลูกสามคนตกใจ
"พี่ชายตกลงหรือ"
อู๋ซื่อพยักหน้า "ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาดี เป็นหลานสาวของพี่สาวแม่เลี้ยงชวี ภรรยาของเจ้าคงจะชอบ"
ประโยคนี้ทำให้นึกถึงความทรงจำชาติก่อนของหลินยวี่เหอ พี่ชายของนางรับอนุภรรยาคนนั้นแล้ว ร่างกายก็เริ่มมีปัญหา เริ่มจากไอเป็นเลือด
สุดท้ายอยู่ได้ไม่นานก็จากไป ตอนตายผอมจนแทบไม่เป็นคน
ตอนนั้นหลินยวี่เหอถูกหมิ่นเจ๋อหยวนฆ่าตายแล้ว วิญญาณเร่ร่อนของนางติดตามเซี่ยซูหวยมาที่บ้านพี่ชายจึงรู้เรื่อง
แม้อู๋ซื่อจะให้กำเนิดลูกชายให้พี่ชาย แต่เด็กยังเล็กเกินไป จึงทำได้เพียงมองดูร้านของตนถูกตระกูลชวีช่วงชิงไป
ตั้งแต่แม่เลี้ยงชวีเข้ามา คุณพ่อของพวกเขาก็กลายเป็นพ่อเลี้ยง ไม่ช่วยตัดสินใจให้ลูกของพี่ชายอีก
ไม่คิดไม่รู้ พอคิดไปเรื่อย ๆ ก็พบว่าเป็นแผนการของแม่เลี้ยงชวีทั้งหมด
นางยิ่งมั่นใจว่า การตายของแม่นาง เกี่ยวข้องกับแม่เลี้ยงชวีแยกไม่ขาด
ตั้งแต่ตื่นมา ในใจนางมีแต่เซี่ยซูหวย
ลืมเรื่องพี่ชายของตนเองไป
เป็นเพราะความโง่เขลาในชาติก่อน ที่ไม่เพียงตัวเองตกนรก ยังทำให้พี่ชายตายโดยอ้อม
ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ตบหน้าตัวเองอีกสองฉาด อู๋ซื่อรีบห้าม "น้องสาว เจ้าทำอะไรน่ะ?"
หลินยวี่เหอเสียใจมาก พูดเสียงสั่น "พี่สะใภ้ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า"
"วางใจเถอะ พี่ชายข้าไม่รับผู้หญิงคนนั้นแน่นอน ปีหน้าเจ้าจะได้คลอดลูกชายอ้วน ๆ"
"จำไว้ ต่อไปอย่าเชื่อคำแม่เลี้ยงชวีเด็ดขาด ต้องอยู่ห่างนางให้ไกล"
"บอกพี่ชายข้าที ว่าเวลายามสิบนางจะรอเขาที่หลุมศพแม่"
ไม่รอให้อู๋ซื่อตอบ หลินยวี่เหอกแบกกระบุงหลังวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ไม่มีความเกียจคร้านงอแงเหมือนแต่ก่อนเลย
กลับถึงบ้าน นางหมักปลาซีเออร์และเต้าหู้ก่อน
จะทำปลาซีเออร์ตุ๋นเต้าหู้ให้เซี่ยซูหวย
หยุนเจี๋ยเอ๋อร์เห็นนางซื้อปลาและเต้าหู้กลับมา ดีใจวิ่งไปหาเซี่ยซูหวยที่กำลังสับฟืนอยู่
"ลุง จ้า ซื้อปลาและเต้าหู้ที่ลุงชอบมาให้ จริง ๆ แล้วยังซื้อทงฮูซี่ให้หนูด้วย"
มือเซี่ยซูหวยชะงัก ดวงตามืดมน เหลือบมองเงาร่างที่ยุ่งวุ่นวายในครัว
แล้วหันกลับไปทำงานต่อ
หลังอาหาร หลินยวี่เหอกลับเข้าห้องพักผ่อน
วันนี้วิ่งไปวิ่งมา นางท้องแก่ก็รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ
หลับไปจนถึงยามสิบ หยุนเจี๋ยเอ๋อร์มาปลุกนาง
เดินมาถึงลานบ้าน ก็เจอเซี่ยซูหวยหาบน้ำกลับมา
"ท่านพี่ ข้าไปหาพี่ชายข้าก่อน ไปเดี๋ยวก็กลับ"
เซี่ยซูหวยสีหน้าเย็นชา เทน้ำลงโอ่ง แล้วตอบเสียงเรียบ "เรื่องของเจ้าไม่เกี่ยวกับข้า ไม่ต้องบอก"